PRACowniA

25 kwietnia 2017

Establishment przerzuca swoją kukiełkę do L’Élysée – będzie więcej podżegania do wojny

Joe Quinn
Sott.net
23 kwietnia 2017 21:20 UTC

Zaufajcie mi, jestem bankierem…

W swoim „zwycięskim” przemówieniu po pierwszej rundzie francuskich wyborów prezydenckich Emmanuel Macron powiedział, że reprezentuje wszystkich Francuzów „wobec zagrożenia nacjonalistów”.

Najwyraźniej bycie francuskim nacjonalistą jest obecnie przestępstwem nienawiści.

Jest bardzo podejrzane, że Makron przeszedł z największą ilością głosów, a 7 maja prawdopodobnie wygra prezydencję.

Oto 39-letni bankier Rothschilda, jeszcze niecały rok temu prawie zupełnie nieznany, popierany przez Obamę i NATO, nigdy nie wybrany do urzędu publicznego, który przez niecałe dwa lata, z braku innych kandydatów, był ministrem gospodarki w rządzie prezydenta Hollanda, kiedy to zaproponował ustawę prawa „pracy”, noszącą obecnie jego imię, przeciwko której protestowały setki tysięcy ludzi, musiała więc zostać wymuszona dekretem wykonawczym i manifestem tylko nieco mniej mdłym niż jego osobowość.

Prezydentura Hollande’a, za której Marcon był ministrem, cieszy się prawdopodobnie najmniejszą popularnością w całej historii Francji. A mimo to mamy wierzyć, że większość Francuzów głosowała na tego faceta??!

Jak dla mnie, wygląda to na ustawioną grę.

Jednak, chociaż media już zapewniają wszystkich, że Macron z łatwością zdobędzie 7 maja wieniec laurowy, gra może nie być jeszcze skończona.

Mélenchon (ten skrajnie lewacki trockistowski świr), który otrzymał około 20% głosów, miał za zadanie ściągnąć jak najwięcej głosów od ludzi niezadowolonych z systemu, tym samym odbierając je Le Pen. Dobrze wykonał swoją robotę. Ale teraz Mélenchon musi zdecydować, jak skłonić tych, którzy na niego głosowali, żeby zagłosowali na Macrona. Ci, którzy zagłosowali na niego, zrobili to w dużej mierze z powodu poważnej awersji do naiwniaczków na usługach establishmentu, takich jak Makron. Żeby uniknąć ujawnienia się jako naganiacz, kim jest, Mélenchon powiedział, że nie poprze ani Le Pen, ani Macrona, natomiast zwróci się do 450 000 członków partii, aby zdecydowali za pośrednictwem jego strony internetowej.

Jest to podstępny ruch, ponieważ kiedy poprze Macrona, może za to obwinić swoją partię. Niemniej jednak, jego zwolennicy mogą nie dać się nabrać i w rezultacie może się okazać, że zwrócą się do Le Pen jako jedynej „antyestablishmentowej” opcji. Wiem, to mało prawdopodobne, ale przypomnijcie sobie Trumpa. Tak naprawdę, to w ubiegłym roku w USA rozegrał się podobny scenariusz, kiedy Clinton wyrolowała Berniego Sandersa, żeby wygrać nominację Demokratów. Kiedy następnie Sanders poparł Clinton, wielu jego zwolenników, czując się zdradzonymi, w proteście zagłosowało naTrumpa.

Drugim interesującym elementem jest 1% głosów zebranych przez kandydata François Asselineau.

We francuskich wyborach regionalnych w listopadzie 2015 r., przy bardzo niewielkim nagłośnieniu ze strony mediów głównego nurtu i z partią liczącą zaledwie 9 tysięcy członków, Asselineau otrzymał 190 tysięcy głosów, co stanowiło 1%.

Dzisiaj, z 26 tysiącami członków partii, miesiącem całkiem przyzwoitego nagłośnienia medialnego, z 11 milionami wyświetleń na swoim kanale youtube i licznymi wiecami, w których wzięły udział tysiące osób, łączna liczba zdobytych przez Asselineau głosów wzrosła do 300 tysięcy, co jakimś sposobem przenosi się na 0,8%. Bądź tu mądry. Głosowanie tu mętny biznes, trudny do zrozumienia. Otwarty na możliwość namieszania w nim. Wystarczy zapytać Rosjan.

W sumie nie wygląda to dobrze dla Francji i Francuzów, którzy powinni się dobrze przygotować. Postmodernistyczny, globalistyczny, nihilistyczny, podżegający do wojny i RZECZYWISTY rasizm w stosunku do muzułmanów, gdziekolwiek są (w formie liczniejszych bombardowań narodów muzułmańskich) na dobre zainstalował się w La Republique.

 

Joe Quinn jest współautorem książek 9/11: The Ultimate Truth (z Laurą Knight-Jadczyk, 2006 r.) i Manufactured Terror: The Boston Marathon Bombings, Sandy Hook, Aurora Shooting and Other False Flag Terror Attacks (z Niallem Bradleyem, 2014 r.), autorem i prezenterem The Sott Report Videos i współgospodarzem cotygodniowej audycji radiowej „Behind the Headlines” w ramach Sott Talk Radio network.

Uznany internetowy eseista od 10 lat pisze wnikliwe analizy dla Sott.net. Jego artykuły ukazały się na wielu alternatywnych stronach poświęconych wydarzeniom na świecie, internetowe stacje radiowe przeprowadzały z nim wywiady, gościł też w irańskiej telewizji Press TV. Jego artykuły można również znaleźć na jego prywatnym blogu JoeQuinn.net.

 

Tłumaczenie: PRACowniA

Reklamy

Dodaj komentarz »

Brak komentarzy.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: