PRACowniA

3 września 2019

Jak Wielka Brytania uknuła II wojnę światową

1919, podpisywanie Traktatu Wersalskiego. W kapeluszach, od lewej: Georges Clemenceau, Thomas Woodrow Wilson i David Lloyd George

Na temat genezy I wojny światowej jest świetna książka Docherty’ego i MacGregora pt. „Hidden History: The Secret Origins of the First World War” (2014, i jej rozwinięcie „Prolonging the Agony: How The Anglo-American Establishment Deliberately Extended WWI by Three-and-a-Half Years, 2018). Jak dotąd nie ma równie obszernego i wnikliwego opracowania na temat źródeł nastepnej, II w. św. W pewnym stopniu wypełnia tę lukę książka Guido Preparaty pt. „Conjuring Hitler. How Britain and America Made the Third Reich” (Pluto Press, maj 2005).

Zarówno Docherty-MacGregor, jak i Preparata, nie byli usatysfakcjonowani oficjalną narracją historyczną i spędzili lata na odgrzebywaniu źródeł, brnięciu przez dostępne już, ale wyciszone, opracowania i mozolnym, rzetelnym składaniu w całość wyłaniającego się obrazu. Jak ktoś napisał w krótkiej recenzji „Prolonging the Agony”, z samego tylko pierwszego rozdziału tej książki można się nauczyć więcej o tym okresie niż z całego typowego szkolnego czy akademickiego kursu historii.

A jednak te prace zostały zaliczone do „rewizjonizmu historycznego”, ze wszystkimi negatywnymi konotacjami – i konsekwencjami – towarzyszącymi temu określeniu. Podczas gdy Docherty-MacGregor nie są historykami z wykształcenia i nie są związani z żadną uczelnią, nie ryzykowali więc swoją pozycją zawodową (w tym przypadku, z troski o karierę zawodową, o aminowość poprosili niektórzy aktywni pracownicy naukowi, którzy wspomagali ich w poszukiwaniu źródeł), Preparata  spotkał się z bezlitosnym atakiem ze strony swojej uczelni i po dwuletnim boju o zachowanie swojej reputacji, i częściowym sukcesie, zrezygnował z pracy. Jak się okazuje, nie trzeba wybielać reżimu Hitlera czy poruszać kwestii holokaustu, żeby ściągnąć na siebie ogień strażników „jedynej prawdy”. Wystarczy wyeksponować knowania Anglosasów i ich rolę w kształtowaniu tragicznej historii XX wieku.

Poniższy tekst jest tłumaczeniem Wstępu do autorskiej syntezy książki Preparaty. Innymi słowy, jest to zaledwie streszczenie streszczenia i jako takie sygnalizuje jedynie główne tezy zawarte w książce. Książka jest do nabycia np. tutaj.

(more…)

5 listopada 2015

Premier Netanjahu i rewizjonizm historyczny: Hitler i mufti – oficjalny zapis, 28 listopada 1941 r.

Żeby nie było wątpliwości…

Gilad Atzmon
22 października 2015

 

 

Poniższy tekst jest oficjalnym zapisem rozmowy, jaka odbyła się w Berlinie pomiędzy Adolfem Hitlerem i Al-Hadżdż Muhammadem Aminem al-Husajni. Zauważcie, że podczas gdy wódz narodowosocjalistycznych Niemiec zdaje się być bardziej przywiązany do kwestii walki przeciwko światowemu żydostwu, wielki mufti Jeruzalem, jak można by się spodziewać, zainteresowany jest tylko interesami Arabów i Palestyńczyków. W całym tekście nie ma ani jednej wzmianki na temat „palenia Żydów”, jak sugerował wczoraj premier Izraela Benjamin Netanjahu.

(more…)

6 sierpnia 2015

Psychopatyczna logika, którą kierowały się USA, zrzucając bomby atomowe na Japonię – po 70 latach

Finian Cunningham
Strategic Culture Foundation
2 sierpnia 2015

 

Hiroshima i Nagasaki – dwa najgorsze ataki terrorystyczne na przestrzeni historii

 

Nawet jeśli przyjmiemy, że z wojskowego punktu widzenia istniał zadowalający powód do zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki – co miałoby doprowadzić do szybkiej klęski Japonii, a tym samym do zakończenia wojny na Pacyfiku – horror cywilnych ofiar tych dwóch ataków lotniczych przywołuje na myśl niepokojące pytanie o rzekomą słuszność uzasadnienia, że cel uświęca środki.

A jeśli okaże się, że oficjalne militarne uzasadnienie propagowane przez prezydenta USA Harry’ego Trumana i jego administrację jest bzdurą? To znaczy, jeśli prawdziwy powód zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki 70 lat temu, 6 i 9 sierpnia 1945 roku, miał niewiele wspólnego z pokonaniem imperialnej Japonii i uratowaniem życia amerykańskich żołnierzy. Jeśli prawdziwym powodem była świadoma i zaplanowana z zimną krwią demonstracja potęgi militarnej Waszyngtonu, mająca ostrzec ZSRR o wytyczeniu powojennej światowej hegemonii Ameryki?

Prowadzi to do przerażającego wniosku – wniosku o wiele gorszego niż ten, jaki mielibyśmy wyciągnąć z oficjalnej amerykańskiej wersji. Oznacza to bowiem, że akt unicestwienia około 200 tysięcy japońskich cywilów był masowym morderstwem z premedytacją, którego powód był jedynie natury politycznej. Innymi słowy, był to niewyobrażalny akt terroryzmu państwowego, przeprowadzony przez Stany Zjednoczone.

(more…)

15 kwietnia 2013

Dr Heinrich Gross: lekarz doskonale psychopatyczny

de.Sott Editors
Sott.net
6 marca 2013 14:57 CST

© ORF/3sat
Heinrich Gross, nazistowski lekarz austriackiego pochodzenia, w nielegalnych Oddziałach Szturmowych (SA) NSDAP na początku swojej długiej kariery jako naczelny lekarz i biegły sądowy w zakresie psychopatologii

Wyśmienity film dokumentalny Ein ganz normaler Arzt (Całkiem zwyczajny lekarz), w którym jego reżyser Andreas Nowak podejmuje temat zbrodni popełnionych podczas II Wojny Światowej, otrzymał w 2000 roku Austriacką Nagrodę Dziennikarską im. dra Karla Rennera. Postanowiliśmy udostępnić go szerszej publiczności, wraz z polskimi napisami, gdyż doskonale ilustruje kilka ważnych koncepcji, przedstawionych przez profesora Andrzeja Łobaczewskiego w jego przełomowej pracy na temat zjawiska psychopatii i psychopatów w szeregach władzy – Ponerologia Polityczna.

Całkiem zwyczajny lekarz

Film Nowaka obnaża systematyczną praktykę eutanazji – tzw. „wspomaganej śmierci” – dokonywanej na niepełnosprawnych niemowlętach i dzieciach podczas II Wojny Światowej. Choć niewątpliwie w tego typu przestępstwach uczestniczyło wielu lekarzy i wiele pielęgniarek z całej III Rzeszy, Całkiem zwyczajny lekarz bierze pod lupę nazistowskiego lekarza psychiatrę austriackiego pochodzenia, Heinricha Grossa, który swego czasu kierował austriackim szpitalem, w którym zabito 800 dzieci. Grossowi wytoczono tylko dwa procesy: pierwszy – kilka lat po zakończeniu II Wojny Światowej, w którym został on skazany za zabójstwo, ale wyrok ostatecznie został uchylony ze względów proceduralnych, drugi – w 2005 roku, 6 miesięcy przed śmiercią Grossa, który jednak został przerwany z powodu starczej demencji, na którą cierpiał oskarżony. Gross, pomimo dokonanych zbrodni, cieszył się 50-letnią karierą wysokich lotów na stanowisku biegłego sądowego – eksperta w zakresie psychopatologii.

(more…)

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: