PRACowniA

17 kwietnia 2018

Fałszywa flaga w Syrii elementem szerszej strategii wojennej USA

Filed under: Polityka,Wydarzenia bieżące — iza @ 12:10
Tags:

Tony Cartalucci
NEO
12 kwietnia 2018 r.

USA zagroziły wojną już kilka godzin po rzekomym ataku bronią chemiczną w Dumie, na północny wschód od Damaszku.

Pęd Stanów Zjednoczonych do eskalacji konfliktu, a tym samym próba ominięcia wszelkiego sensownego śledztwa w sprawie owego ataku, wpisuje się w ogólny sposób działania Waszyngtonu i jego sojuszników – wykorzystujących bezpodstawne zarzuty o użycie broni chemicznej do wszczynania agresywnych wojen – sięgający wstecz do inwazji na Irak w 2003 roku.

Amerykańskie oskarżenia i grożenie wojną przychodzą w przełomowym momencie siedmioletniego już konfliktu w Syrii, kiedy syryjski rząd wyzwolił w końcu cały obszar wokół stolicy od sponsorowanych z zagranicy bojowników.

Zero dowodów

Jak do tej pory wszystkie rzekome dowody pochodzą od finansowanych przez Zachód bojowników i ich jednostek pomocniczych, w tym frontu finansowanego przez rząd USA, tzw. „Syria Civil Defense”, lepiej znanego jako „Białe Hełmy” (White Helmets). Niezweryfikowane zdjęcia i nagrania wideo, przedstawiające rzekome ofiary, były jedynymi źródłami przytaczanymi przez USA.

Jak donosi portal Daily Beast, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), usiłując wzmocnić te oskarżenia, w stwierdziła ostatnio, że zatruciu chemicznemu mogło ulec nawet 500 pacjentów, ale powołała się jedynie na swoich „partnerów po fachu”.

Jednak według strony internetowej samego WHO ci partnerzy to m.in. organizacja Lekarze bez Granic (MSF), która z kolei, znów według jej własnej strony, szkoli i wspiera Białe Hełmy. MSF wielokrotnie w trakcie konfliktu syryjskiego przyznało, że nie przebywa na obszarach objętych konfliktem, a jedynie zapewnia wsparcie materialne grupom, które tam działają.

Białe Hełmy były w przeszłości wielokrotnie przyłapane na fabrykowaniu dowodów i inscenizowaniu interwencji na użytek propagandy. Wszystko wskazuje na to, że produkcja propagandy jest wyłącznym celem Białych Hełmów.

 

 

Punktem kulminacyjnym był rok 2016, kiedy to organizacja niechcący ujawniła swoje techniki teatralne podczas protestu, jaki miał miejsce w wielu europejskich miastach. Jej członkowie malowali sobie ciało czerwoną farbą i obsypywali się mąką, po czym pozowali jako ofiary na użytek europejskich mediów i lokalnych gapiów. Sceny te były nie do odróżnienia od codziennych klipów, zamieszczanych w sieci przez Białe Hełmy, jakoby pełniące służbę ratowniczą na opanowanych przez bojowników obszarach Syrii.

Na ich nagraniach wideo nie pojawiają się ujęcia prawdziwych obrażeń – nie widać otwartych ran, zmiażdżonych bądź odciętych kończyn, poparzeń itp. Brakuje w nich również jakiegokolwiek kontekstu i często są poważnie edytowane.

Ubiegły rok – podobne kłamstwa

Poprzednie zarzuty o użycie broni chemicznej w Chan Szajchun, postawione przez USA w 2017 roku przed przeprowadzeniem ataków rakietowych na syryjską bazę lotniczą Al-Szajrat, też były bezpodstawne.

W raporcie Wspólnego Mechanizmu Śledczego Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej oraz ONZ (OPCW-UN JIM) dotyczącym rzekomego ataku otwarcie przyznano, że żaden ze śledczych nawet nie pojawił się na miejscu ataku.

ONZ w artykule prasowym na temat raportu stwierdziło nawet (podkreślenie dodane):

Panel uznał, że chociaż udanie się na miejsce do Umm Hausz i Chan Szajchum było zbyt niebezpieczne, [i bez tego] zebrał dość informacji do wyciągnięcia solidnych wniosków.

W ten sposób na dowody złożyły się wywiady z domniemanymi świadkami i dowody rzeczowe, przekazane śledczym od potencjalnych podejrzanych – jako że sam raport dopuszczał możliwość, że incydent został zainscenizowany tak, żeby wskazywać na rząd Syrii jako winnego. W raporcie wspomniano również o braku kontroli pochodzenia otrzymanych dowodów, co zmniejsza ich wartość dowodową.

Normalizacja agresji militarnej w oparciu o zarzuty ataków chemicznych, przy nieprzeprowadzeniu dochodzenia na miejscu zdarzenia, stwarza idealne warunki do aranżowania incydentów i parcia do wojny.

Parcie USA do wojny, bez poczekania nawet na tak niekompletne i wątpliwej jakości śledztwo, jak to prowadzone w 2017 r. przez OPCW-UN JIM, wskazuje, że Stany Zjednoczone nie są zainteresowane prawdą, a może wręcz próbują utrudnić dojście do niej.

Zero motywacji

Syria i Rosja prowadzą operacje zapewnienia bezpieczeństwa wokół Damaszku ze szczególną uwagą, w pełni uznając poziom międzynarodowej kontroli konfliktu syryjskiego, w tym postępowania syryjskiego rządu i jego sojuszników.

Żeby umożliwić ludności cywilnej ucieczkę z obszarów objętych walką, otwarto korytarze humanitarne. Pokonanym bojownikom pozwolono nawet wsiąść do autobusów i uciec na północ, pod syryjsko-turecką granicę.

 

 

Nie tylko broń chemiczna, wymieniana przez USA, jest stosunkowo nieskuteczna w porównaniu z bronią konwencjonalną, jaką dysponuje Syria i jej sojusznicy, ale i użycie broni chemicznej w operacjach wojskowych przeciwko prawie pokonanemu wrogowi – zważywszy na polityczne koszty takiego posunięcia – byłoby zupełnie niewytłumaczalne.

Rząd USA i zachodnie media uciekają się do przypisania syryjskiemu rządowi zasadniczo karykaturalnie niegodziwych motywacji, starając się wyjaśnić dlaczego – o krok od zwycięstwa – syryjski rząd zaryzykowałby podsunięcie USA usprawiedliwienia dla wojskowej interwencji przeciwko samemu Damaszkowi, do której Stany Zjednoczone od dawna się rwą.

USA już teraz działają nielegalnie na terytorium Syrii i w jej okolicach. Obejmuje to okupację terytorium Syrii przez wojska amerykańskie na wschód od Eufratu. USA już przeprowadziły liczne ataki powietrzne na obiekty rządowe w Syrii. Oprócz nalotu na bazę Szajrat w 2017 r. amerykańskie siły powietrzne wielokrotnie atakowały z powietrza syryjskie oddziały wojskowe, operujące w pobliżu amerykańskich pozycji.

Wielki finał

Zrozumienie, dlaczego rząd Syrii miałby przeprowadzić atak z użyciem broni chemicznej właśnie w tym momencie, dodatkowo utrudnia fakt, że prezydent USA Donald Trump wyraził ostatnio zainteresowanie wycofaniem z Syrii amerykańskich żołnierzy.

Podczas gdy niektórzy interpretowali jego wypowiedź jako szczerą i sugerowali możliwość, że najprawdopodobniej zainscenizowany atak chemiczny w Dumie w Syrii miał na celu dalsze wciągnięcie USA, bardziej prawdopodobne wydaje się, że prezydent Trump po prostu skłamał, żeby z góry zapewnić USA przekonującą wymówkę przed przeprowadzeniem umyślonego incydentu użycia broni chemicznej, zaplanowanego przez same Stany Zjednoczone.

Ramy dla takiego właśnie schematu zakreślone są w amerykańskich dokumentach strategicznych.

W dokumencie strategicznym Brookings Institution z 2009 roku, zatytułowanym „Which Path to Persia? Options for a New American Strategy Toward Iran” (PDF) (Którędy do Persji? Warianty Nowej Amerykańskiej Strategii w stosunku do Iranu), wszystko – od wspierania terrorystów w wojnie zastępczej po zainscenizowane prowokacje i wojnę na pełną skalę – zaplanowano w najdrobniejszych szczegółach.

Wśród taktyk proponowanych przez amerykańskie think-tanki polityczne znalazł się opis oszustwa podobnego do tego, które prawdopodobnie rozgrywa się Syrii.

W dokumencie stwierdza się (podkreślenie dodane):

… każda operacja wojskowa przeciwko Iranowi będzie prawdopodobnie bardzo niepopularna na całym świecie i będzie wymagała odpowiedniego kontekstu międzynarodowego – zarówno w celu zapewnienia wsparcia logistycznego, jakiego wymaga taka operacja, jak i zminimalizowania jej negatywnych konsekwencji dla nas. Najlepszym sposobem na zminimalizowanie międzynarodowej dezaprobaty i zmaksymalizowanie wsparcia (jakiegokolwiek, choćby niechętnego czy skrytego) jest uderzenie dopiero wtedy, kiedy zaistnieje powszechne przekonanie, że Irańczycy otrzymali, ale odrzucili, wspaniałą ofertę – tak dobrą, że odrzucić ją mógłby tylko reżim zdecydowany pozyskać broń jądrową i to pozyskać ją z niewłaściwych pobudek. W tych okolicznościach Stany Zjednoczone (lub Izrael) mogłyby przedstawiać swoje operacje jako podjęte z przykrością, a nie w złości, i przynajmniej niektórzy członkowie społeczności międzynarodowej doszliby do wniosku, że Irańczycy „sami to na siebie sprowadzili”, odmawiając bardzo dobrego układu.

Dla Syrii taką „ofertą” było wycofanie się USA, a Damaszek i jego sąsiadów „obdarowano” odpowiedzialnością za humanitarne zakończenie konfliktu i ustabilizowanie sytuacji w regionie. „Odrzuceniem”, zapraszającym USA do interwencji, jest zainscenizowany atak chemiczny w Dumie, na który obecnie powołują się Stany Zjednoczone.

Jeśli chodzi o zaaranżowane prowokacje, dokument Brookings i o nich wspomina, twierdząc (podkreślenie dodane):

 … byłoby znacznie korzystniejsze, gdyby Stany Zjednoczone mogły powołać się na jakąś irańską prowokację jako uzasadnienie nalotów powietrznych przed ich przeprowadzeniem. Oczywiście im bardziej oburzające, tym bardziej zabójcze, i im bardziej niesprowokowane działania irańskie, tym lepiej dla Stanów Zjednoczonych. Oczywiście Stanom Zjednoczonym trudno by było podpuścić Iran do takiej prowokacji, gdyby reszta świata poznała się na tej grze, co z kolei by ją podważyło. (Jedną z metod, która miałaby jakąś szansę powodzenia, byłoby zintensyfikowanie działań w kierunku skrytej zmiany reżimu w nadziei, że Teheran jawnie podejmie odwet, a nawet na wpół jawnie, co może następnie zostać przedstawione jako niesprowokowany akt irańskiej agresji).

Nic nie może być bardziej „oburzające” ani „zabójcze” niż użycie broni chemicznej wobec ludności cywilnej.

Metoda „na Izrael”

Bezpośrednio po rzekomym ataku chemicznym w Dumie Izrael wystrzelił rakiety w kierunku Syrii, trafiając wojskową bazę lotniczą Al-Tijas (T4).

 

 

I do takiej taktyki znalazło się odniesienie we wspomnianym dokumencie strategicznym Brookings Institution, gdzie przestawiono, w jaki sposób wpisze się ona w szerszą strategię wciągnięcia danego kraju w bezpośrednią wojnę z samymi Stanami Zjednoczonymi.

W dokumencie stwierdza się, że (podkreślenie dodano):

… najistotniejszą przewagą tej opcji nad amerykańską kampanią lotniczą jest możliwość, że tylko Izrael zostanie oskarżony o atak. Jeżeli faktycznie tak się stanie, być może Stany Zjednoczone nie będą musiały mieć do czynienia z irańskimi działaniami odwetowymi ani z reakcjami dyplomatycznymi, jakie towarzyszyłyby amerykańskiej operacji wojskowej przeciwko Iranowi. Mogłoby to pozwolić Waszyngtonowi osiągnąć dwa, zdawałoby się nie do pogodzenia, cele: opóźnienie nabycia broni nuklearnej przez Iran i uniknięcie podważenia wielu innych regionalnych inicjatyw dyplomatycznych USA.

W raporcie czytamy również (podkreślenie dodane):

Przypuszczalnie przekonanie Izraela do przeprowadzenia ataku byłoby łatwiejsze niż wygenerowanie poparcia politycznego w kraju dla kolejnej wojny na Bliskim Wschodzie (nie wspominając już o dyplomatycznym wsparciu ze strony regionu, który jest wyjątkowo nieufny, jeśli chodzi o nowe amerykańskie przygody militarne).

I tamże (podkreślenie dodane):

Jednakże, jak zauważono w poprzednim rozdziale, naloty same w sobie są zaledwie początkiem tej polityki. Irańczycy bez wątpienia odbudowaliby swoje obiekty jądrowe. Prawdopodobnie podjęliby działania odwetowe przeciwko Izraelowi, a możliwe że także przeciwko USA (co mogłoby stworzyć pretekst do amerykańskich nalotów, a nawet do inwazji).

Ewidentnie te opcje, ustanowione w 2009 r. w odniesieniu do Iranu, były wielokrotnie stosowane przeciwko Syrii. Jak widać po tej ostatniej i bezprecedensowej sekwencji, te chwyty są ponownie w użyciu, jeden po drugim, zmierzając ostatecznie do zmiany reżimu pod przywództwem USA.

Motywacja Ameryki

Po II wojnie światowej Stany Zjednoczone ustanowiły jednobiegunowy porządek międzynarodowy, który służy interesom amerykańskich korporacji i instytucji finansowych oraz sojuszników Waszyngtonu. Aby zachować swój prymat, USA prowadzą politykę okrążania i powstrzymywania potencjalnych konkurentów – w szczególności Rosji i Chin. Dokonują tego poprzez wywieranie presji gospodarczej, skrytą zmianę reżimu, jawną inwazję wojskową i okupację, a zazwyczaj przez połączenie wszystkich trzech manewrów.

Przeorganizowanie Europy Wschodniej, Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, Azji Środkowej i Południowo-Wschodniej w ciągu ostatnich dwudziestu lat miało zapewnić Ameryce jednolity front państw klienckich i umożliwić przeciwstawienie się ponownie wyłaniającej się Rosji i wschodzącym Chinom, a w końcu także nagiąć oba te państwa do swojego międzynarodowego porządku.

Jednak wysiłki te w większości się nie powiodły. Technologia wyeliminowała luki w ekonomicznej i militarnej sile, wykorzystywane dotąd przez Stany Zjednoczone i Europę do osiągnięcia długotrwałej globalnej hegemonii na całym Wschodzie i Południu.

Stany Zjednoczone ugrzęzły w przedłużającym się konflikcie – który jak dotąd nie tylko nie doprowadził do obalenia rządu syryjskiego, ale i nie sprawdza się w realizacji drugorzędnych celów, takich jak bałkanizacja kraju.

O ile amerykańskie wycofanie się z Syrii na własnych warunkach nie będzie oznaczać końca amerykańskiej hegemonii na Bliskim Wschodzie, to jej tam pozostanie i kolejne niepowodzenia tylko przyspieszą powstanie wielobiegunowego porządku światowego – i to takiego, w którym USA okażą się bezsilnym pariasem.

Opcje Stanów Zjednoczonych

Stany Zjednoczone – którym wyraźnie nie udało się sprzedać swojej sprawy światowej opinii publicznej – mogą przeprowadzić ograniczony atak, tak jak to miało miejsce w 2017 roku. Będzie to miało niewielki wpływ na trajektorię amerykańskiej polityki zagranicznej i ostateczną porażkę USA w Syrii.Operacja – która może zabije jakiś Syryjczyków, a może nawet Rosjan i Irańczyków – doraźnie da USA szansę zachowania twarzy w obliczu ich najnowszej i coraz bardziej lekkomyślnej fanfaronady.

 

 

Syria i jej sojusznicy zapewne przetrwają ataki – jeśli będą ograniczone – jak przetrwali poprzednio, starając się  uniknąć szerszej konfrontacji, tak pożądanej przez USA, i doczekać się końca tej nieudanej wojny zastępczej Waszyngtonu.

Jednak amerykańscy decydenci polityczni mogą być przekonani, że Stany Zjednoczone wciąż mają szansę ponownie umocnić się na pozycji globalnego hegemona. USA mogą oceniać, że ich pragnienie przeprowadzenia bezpośredniej interwencji wojskowej w Syrii i doprowadzenia wreszcie do zmiany reżimu jest silniejsze niż gotowość Rosji i Iranu do zaryzykowania bezpośredniej wojny ze Stanami Zjednoczonymi, żeby je od tego powstrzymać.

USA mogą też być na tyle lekkomyślne, aby liczyć, że ograniczona bezpośrednia konfrontacja z rosyjskimi siłami w Syrii pozwoli Waszyngtonowi umocnić się w znacznie bardziej dramatyczny sposób – zważywszy, że Rosja nie chce rozszerzenia konfliktu poza region. USA mogą nawet być gotowe poświęcić swoje okręty wojenne, samoloty i bazy naziemne podczas konfliktu, aby osiągnąć ten cel, będąc przekonanymi, że Rosja ograniczy działania odwetowe do najbliższego teatru konfliktu.

Miejmy jednak nadzieję, że ewentualność, że te niezwykle ryzykowne opcje wymkną się spod kontroli i szybko zaangażują Arabię Saudyjską, Turcję, Izrael, Liban, Irak i dalsze kraje, sprawi, że takie opinie będą niemal niewyobrażalne – nawet dla coraz bardziej zdesperowanych amerykańskich decydentów politycznych.

Syria i jej sojusznicy starali się podsunąć USA liczne zgrabne wyjścia z tej nieudanej wojny zastępczej. Jednak to nie potrzeba ratowania twarzy napędza teraz uporczywą obecność Stanów Zjednoczonych w Syrii – to fakt, że wycofanie się teraz z Syrii będzie oznaczało dla świata przyspieszony, nieodwracalny upadek amerykańskiego imperium.

Tony Cartalucci jest pisarzem, zgłębia zagadnienia z zakresu geopolityki, mieszka w Bangkoku (Tajlandia) i pisze dla internetowego magazynu New Eastern Outlook”.

Tłumaczenie: PRACowniA

Reklamy

8 Komentarzy »

  1. Koronny argument, jakoby Assad nie miał powodu do użycia broni chemicznej, jest sensowny. Brak przedstawionych dowodów – oczywisty.
    Problem jednak w tym, że Assad jest w pełni uzależniony od Rosji i Iranu. A te kraje realizują swoje interesy, nie interesy Assada. A te z pewnością nie są w 100% zbieżne. Innymi słowy, kraje te mogą „wywijać numery” zarówno poza wiedzą, jak i intencją Assada.

    Atak Amerykanów był „dziwny”. Według Pentagonu nikt nie zginął, co bardzo uprawdopodabnia tezę, że zostali uprzedzeni, aby ewakuować ludzi. Ale nie oficjalnie jak rok wcześniej, gdy Rosja została powiadomiona przed wystrzeleniem kilkudziesięciu tomahawków.

    Tam się odbywa teatr, a do nas docierają strzępy obrobionej propagandowo „informacji”. Obustronnej propagandy.
    Chyba ktokolwiek przy zdrowych zmysłach nie ma wątpliwości, że ten atak mógł wyglądać zupełnie inaczej.
    Mógł być nieporównywalnie bardziej „straszny”. A nie był. Rosja, która się publicznie odgrażała, że natychmiast zostaną zaatakowane miejsca, z których wystrzelą pociski – nie zaatakowała. Są tylko dwa możliwe wytłumaczenia. Albo nie są zdolni do takiego ataku, albo atak Amerykanów nie spełnił kryteriów odwetu. A jeśli nie spełnił, to chyba świadomie, nieprawdaż..?

    Co oczywiście nie stoi w sprzeczności z długoterminowymi, rozbieżnymi interesem mocarstw w regionie. Gra się toczy. Wykonano kolejny ruch.

    Komentarz - autor: Art — 17 kwietnia 2018 @ 13:47

  2. Fakt nr jeden:
    Rosja po wystrzeleniu rakiet Tomahawk na Syrię miała pretensję do USA, że nie poinformowało ich wcześniej o tym fakcie jak miało to miejsce wcześniej. Rosja już zapowiedziała działania odwetowe, cokolwiek to oznacza.
    Dwa:
    70% wystrzelonych rakiet zostało zneutralizowanych przez jeszcze radziecką broń defensywną z lat 60-tych i siedemdziesiątych ub wieku (S100), którą posiada Syria na wyposażeniu swojej armii.
    Konstrukcja tomahawk pochodzi z lat 70-tych XX wieku, a ich produkcja rozpoczęła się w latach 80-tych. Rosja posiada systemy przechwytywania rakiet S200, S300 i S400, a ostatni jest rozwijany pod koniec lat 90-tych i wdrożony tylko w Rosji.

    Wojna tak pożądana przez USA, Izrael i ich sojuszników może pokazać, że król(USA) jest nagi. Czas działa na niekorzyść Ameryki, bo niezależnie w innych krajach np. Rosja, Chiny powstają bronie nowocześniejsze o nieznanej sile rażenia i nieznanych parametrach bojowych. Cel i sens istnienia przemysłu wojskowego w USA jest zupełnie inny niż na całym świecie, mianowicie Stany traktują wojsko i cały przemysł jak taran do zdobywania przewagi i przejmowania siłą pojedynczych krajów i całych regionów jako swoich pariasów podporządkowanych ich interesom. Najpierw zadłużają cały naród, potem grabią wszystkie bogactwa doprowadzając kraj do ruiny.
    Nie ma żadnego, powtarzam żadnego ekonomicznego sensu wydawanie przez USA rocznie na zbrojenia kwoty 600-700 mld $ oficjalnie i drugie tyle nieoficjalnie, gdzie reszta krajów na świecie wydaje kwotę podobną do tej jaką wydaje USA. Podatnik amerykański jest łupiony po to, by zaspokoić apetyt na pieniądze prywatnych koncernów i firm wojskowych produkującym broń, samoloty, okręty wojenne itp.
    Garstka wojennych jastrzębi ulokowanych w partiach politycznych, Kongresie, CIA, FED, bankach, mediach i wielu innych organizacjach za wszelką cenę dąży do ciągłej sprzedaży tego, co wyprodukują i do tego m. in potrzebna jest im ciągła wojna, rozniecanie konfliktów tam gdzie się da, podżeganie do wojny w każdym zakątku globu i w zasadzie robią to od wielu lat. Jeżeli konfliktu nie udaje się rozpalić sami wysyłają swoich ludzi, zdolnego operatora kamery, kręcą film z rzekomej agresji w dowolnym miejscu na świecie i bez jakiegokolwiek dowodu atakują wybrany kraj, bez mandatu ONZ, bez niczyjej zgody wbrew traktatom pokojowym, które sami podpisali.
    W Syrii pokazali swoją prawdziwą twarz, że im nie zależy na niczym prócz chaosu i wojny a honor, wstyd i uczciwość, to cechy im nieznane.
    Sposób działania tego kompleksu militarno-polityczno-medialnego w USA uświadamia mi perfidię w jaki sposób Izrael realizuje swoje cele obcymi rękami na całym świecie. Wojna dla zwykłych, przeciętnych amerykanów nie ma żadnego celu, ani sensu ekonomicznego, ale ma cel i sens dla Izraela, który od setek lat dąży do przejęcia ziem, które prawem kaduka uważa za swoje, czyli Syrię, część Egiptu, Iran, cześć Turcji, Cypr i parę pomniejszych.
    Władze Izraela ukrywały przez wiele lat cele swojej rzeczywistej polityki, ale one są od dawna zapisane w Talmudzie i każdy wierzący żyd zna te zasady i jasnym dlań jest, że te wymienione wyżej ziemie im się po prosu należą i próbują je zdobyć na wszelkie możliwe sposoby.
    Zgodzę się z tezą artykułu opublikowanym niedawno na Sott, gdzie autor dowodził, że zabójstwo Kennedyego było pretekstem do wywołania bezsensownej dla USA wojny w Wietnamie, ale było potrzebne Izraelowi do zaatakowania Egiptu w roku 1967. Lobby żydowskie w USA Lyndon Johnson, Kissinger, Brzeziński i wielu innych wywołując wojnę w Wietnamie i zabijając 3,5 mln Wietnamczyków automatycznie ,,przykryło” swoją winę mając w planie inwazję na Egipt. Musieli wcześniej wywołać konflikt, który przyćmił ich wojnę sześciodniową i mogli odpowiedzieć Amerykanom – jak śmiecie nas krytykować za Egipt, skoro wy w Wietnamie i Korei wymordowaliście miliony ludności.
    Żaden kraj naród na świecie nie wie, że żydzi zamieszkujący dane terytorium nie są lojalni wobec tego kraju i jego mieszkańców, ale zawsze lojalni wobec Izraela.
    Wcale nie zmienia tego fakt, że w każdej społeczności żydowskiej znajdują się uczciwi żydzi, miłujący prawdę, piszący tak jak się sprawy mają, krytykujący otwarcie resztę syjonistycznej szumowiny, ale są cisi, spychani na margines, stopniowo usuwani w cień.
    Przerażają mnie krwiożercze oczy Netaniachu, Libermana, Mc Caina, Clinton i wielu innych psychopatów i socjopatów, których zachowania obserwuję na filmach, gdzie uśmiech do kamery, wyszczerzone kły nie pasują mi do reszty twarzy, które wyglądają jak maski.
    Przeraża mnie ich niezdolność do zrozumienia faktów, przyjęcia argumentacji strony przeciwnej, niezdolność do logicznego myślenia i przewidywania konsekwencji swoich czynów, brak sumienia i wgląd do retrospekcji swoich zachowań, pogarda dla miliardów ludzi i ich potrzeb, kompletna niezdolność do wzniesienia się ponad poziom, który reprezentują -drapieżnego zwierzęcia.
    Wszechświat rozpoczął proces wyrównywania i oczyszczania tej części kosmosu, gdzie garstka zwichniętych psychicznie ludzi podporządkowała sobie miliardy. Ludzkość musi przejść kolejną lekcję: piąta planeta, Atlantyda, Imperium Rzymskie i kto wie ile jeszcze innych.

    Komentarz - autor: obudzony — 17 kwietnia 2018 @ 20:24

  3. Drogi @Arcie , „wywijanie numerów” przez Rosję albo Iran jest kompletnym absurdem w sytuacji poświęcenia przez np. Rosję tylu sił , środków i istnień swoich żołnierzy aby unormować sytuację w Syrii . Jedynym , którym „numery” są potrzebne to USA i Izrael ( jak w arcie )

    Jakiekolwiek więc próby równoważenia postępowania USA vs Rosja są nikczemne . Odpowiedź USA była jak była . Chodziło jednak o zapobieżenie większemu konfliktowi . Oczywiście , ze USA uprzedziły Rosję . Jednak polityka to nie mistyka w której szuka się nawet nie drugiego a siódmego dna . Obowiązuje od Cesarstwa Rzymskiego zasada – CUI BONO !!!

    Rosja , tak w Syrii jak i UK ( Skripal ) miała UJEMNE powody aby robić „numery” . Abyś nie kombinował – wyobraź sobie proces karny p-ko sobie (artowi ) za np. bicie żony . Czy na sali sądowej mając wygrany niemal proces , raptem wstajesz i lejesz swą kobietę w twarz ? Żarty jakieś !

    Komentarz - autor: fly — 18 kwietnia 2018 @ 17:39

  4. no a gdzie ban? wszak mamy demokrację i wolność słowa?

    Komentarz - autor: nana — 19 kwietnia 2018 @ 10:45

  5. Drogi @fly

    „Wywijanie numerów przez Rosję” – to był skrót myślowy. Miałem nadzieję, że zrozumiany.
    Nie chodzi o Rosję i jej oficjalną politykę, a o siły w Rosji.
    Siły potencjalnie sprawcze na dodatek, obok albo poza oficjalną polityką krajów. Niemożliwe?

    Naiwnością byłoby zakładać, że tylko w USA istnieją siły, które są w stanie zarobić na wojnie.
    Ty widzisz „wysiłek” kraju w odpowiedzi na jakieś działanie. Otóż to działanie mogło być sprowokowane przez „kogokolwiek”, kto ma w tym interes. Klasyczne działanie pod fałszywą flagą może mieć niejedyne zródło, a wiele zródeł.
    Tylko że Ty w ogóle tego nie zakładasz. Widzisz „zło” tylko w jednym miejscu.

    Odróżnij weryfikację negatywną od pozytywnej.
    To co robisz w kwestii Skripala i środków chemicznych, to weryfikacja negatywna i ja się z nią zgadzam.
    Nie ma dowodów w sprawie „środków chemicznych” i sprawie Skripala. Zgoda.

    Ale do weryfikacji pozytywnej, czyli do wskazania konkretnych winnych potrzebne są TE SAME DOWODY, których się domagacie.
    Tylko akurat już tutaj nie są Ci konieczne. Bez nich przypisujesz winę. Potencjalny „interes” – to za mało. Szczególnie jeśli interes mogło mieć wielu.

    Rozumiesz różnicę…?

    Przykład:
    1. Nowiczok produkuje Rosja, więc to ona jest odpowiedzialna za atak. Absurd
    2. BZ jest produkowany na zachodzie, więc to zachód otruł Skripala. Absurd.

    To samo błędne rozumowanie, ale raz dopuszczone, a raz zaprzeczone.

    Rozumiesz o czym mówię?

    Komentarz - autor: Art — 19 kwietnia 2018 @ 12:47

  6. czepiasz się waść szczegółów a całości za nic nie ogarniasz..

    Komentarz - autor: intang117 — 29 kwietnia 2018 @ 15:33


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: