PRACowniA

15 Lipiec 2014

Naoczny świadek o ukraińskich okrucieństwach w Sławiańsku: Trzyletni chłopiec przybity do tablicy ogłoszeń

Gleb Bazov
slavyangrad.wordpress.com
13 lipca 2014 21:27 CDT

Galina Pyszniak, świadek okrucieństw popełnionych w Sławiańsku przez ukraińskich “antyterrorystycznych” żołnierzy

Preambuła: Biorąc pod uwagę kontrowersje, jakie to zeznanie świadka już wygenerowało (i nadal będzie generować), zasługuje ono na gruntowny przegląd z punktu widzenia przepisów prawnych i dowodowych. Taka recenzja zostanie przygotowana i dostarczona w ciągu najbliższych kilku dni. Na razie mogę zaoferować własne doświadczenie zawodowe, jako adwokata na sali sądowej z ośmioma latami doświadczenia przed sądami wszystkich instancji prowincji Ontario oraz przed wieloma trybunałami i ciałami administracyjnymi, a także profesjonalną opinię pediatry sądowego z dwudziestoletnim doświadczeniem w badaniu zbrodni przeciwko dzieciom (która, mam nadzieję, zostanie rozszerzona). Uważamy, że to świadectwo jest prawdziwe, autentyczne i jest wielce prawdopodobnym, że zostałoby przyjęte jako prawda w postępowaniu sądowym. Rozważając to świadectwo, proszę pamiętać, że zeznania naoczego świadka są uważane za bezpośredni dowód, który, jeśli jest wiarygodny, nie wymaga w ogóle żadnych dowodów potwierdzających, aby doprowadzić do skazania. Dalsze rozważania mogą być oparte na następujących przesłankach:

1. Preambuła do transkryptu pierwszego wywiadu z Galiną Pyszniak;

Nie ma takiego komentarza, który mógłbym napisać w tym momencie, nie wybuchając niecenzuralnym jadem i nienawiścią wobec ukraińskich nazistów, którzy popełnili te nieludzkie, przerażające zbrodnie. Ale muszę to skomentować, szybko, bo wiem, że wielu spróbuje zakwestionować to świadectwo. Teraz pozwólcie, że zwrócę się do niedowiarków pośród was: moje osiem lat doświadczenia na sali sądowej jednoznacznie wskazują, że to zeznanie świadka jest prawdziwe i autentyczne. I, co więcej, nie mam wątpliwości, że znani mi byli sędziowie Sądu Najwyższego Kanady oraz sędziowie Sądu Apelacyjnego w Ontario, których znam osobiście, uznaliby je za prawdziwe.

2. Preambuła do transkryptu drugiego wywiadu z Galiną Pyszniak;

To jest zeznanie naocznego świadka i jako takie jest uważane za bezpośredni dowód, który po zaakceptowaniu przez sąd, będzie wystarczającym do stwierdzenia odpowiedzialności karnej w przypadku braku jakiejkolwiek innej potwierdzającej dokumentacji, wideo lub dźwiękowej. Moim zdaniem (i zdaniem innych) to świadectwo będzie można uznać za autentyczne i wiarygodne, jeśli zostałoby przedstawione w sądzie. Wszystkie niedowiarki powinny rozważyć ograniczenia własnych umysłów, które, podobnie jak mój własny, odmawiają akceptacji przerażającej rzeczywistości zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, popełnianych przez siły ukraińskie w Noworosji. Pisałem już na ten temat tutaj, w odniesieniu do świadectwa Fiodora Berezina w sprawie ukraińskich okrucieństw w miejscowości Saurowka. Moja preambuła do pierwszego wywiadu udzielonego przez Galinę Pyszniak może również być pomocna.

3. Komentarz czytelnika i odpowiedź na tenże komentarz (drugi wywiad);

4. Następny komentarz czytelnika (drugi wywiad); oraz

5. Obszerne omówienie raportu Fiodora Berezina w sprawie ukraińskich okrucieństw w Saurowce.

Wideo: pierwszy wywiad z Galiną Pyszniak (ukraińskie okrucieństwa w Sławiańsku) z angielskimi napisami
Napisy do filmu wykonane przez Marcela Sardo (@ marcelsardo)

Przetłumaczone z rosyjskiego [na angielski] przez Gleba Bazova i @3xxRu / korekta – Ghayur Bangash (@Gbabeuf)
Transkrypt pierwszego wywiadu:

Galina: Moja mama powiedziała mi [uwaga: mówi w języku ukraińskim]: „Ach, Moskale naprawdę wyprali ci mózg!” A ja powiedziałam: –

Reporter: Twoja mama tak ci powiedziała?

Galina: Tak, moja rodzona matka! Powiedziała do mnie: „Jesteś terrorystką, zabiję cię!”

Reporter: Galina, matka czworga dzieci, przybyła do Rosji ze Sławiańska, ale urodziła się na zachodniej Ukrainie. Dziś mówi o tym z bólem. Jej krewni znienawidzili ją, kiedy okazało się, że jej mąż wyjechał przyłączając się do bojowników. Niemniej jednak, nie boi się przekleństw krewnych. O wiele bardziej obawia się żołnierzy Gwardii Narodowej, którzy zniszczyli ich dom i wpisali Galinę, wraz z mężem i dziećmi, na listę egzekucji.

Galina: Dokonują egzekucji przez rozstrzelanie, ale, przynajmniej, jeśli robią to przez rozstrzelanie, to nie jest tak okrutne… Jest taka rodzina bojownika, żona została wraz z chłopcem w wieku trzech lat. Ukrzyżowali chłopca na tablicy ogłoszeń i pokroili go nożem. I zmusili matkę, by na to patrzyła aż – [zaczyna płakać]… to jest coś, co widziałam osobiście, na własne oczy. Widziałam to… kiedy to dziecko umierało. A następnie przywiązali matkę do czołgu i ciągali ją za sobą wokół placu. A potem powiedzieli: „ukaraliśmy terrorystów.”

Wideo: drugi wywiad z Galiną Pyszniak (ukraińskie okrucieństwa w Sławiańsku) z angielskimi napisami

Napisy do filmu wykonane przez Marcela Sardo (@ marcelsardo)

Przetłumaczone z rosyjskiego [na angielski] przez Gleba Bazova.

Prowadzący program TV: Minął już tydzień od czasu, kiedy siły Kijowa weszły do Sławiańska po tym, jak bojownicy wycofali się z miasta. I ta historia, opowiedziana nam przez mieszkankę obozu dla uchodźców w regionie Rostowa, dotyczy również tego czasu [po kapitulacji Sławiańska].

Mówiła o publicznej egzekucji. Kobieta powiedziała, że ​​ma na imię Galina, przybyła ze Sławiańska, jest matką czworga dzieci i pochodzi z zachodniej Ukrainy. Niezadowolenie jej krewnych wynika z faktu, że jej mąż wyjechał wstępując w szeregi bojowników.

Nasza rozmowa z Galiną pozostawiła w nas skomplikowane uczucia. Teraz będziecie Państwo mieli okazję poznać ich przyczyny. Umysł nie chce zrozumieć, jak coś takiego może być możliwe, w naszych czasach, w centrum Europy. Serce nie chce przyznać, że coś takiego może być rzeczywiste. A drugiej strony, to jest jej historia.

Galina Pyszniak: W centrum miasta znajduje się plac Lenina. Po jednej stronie jest burmistrzostwo. To jedyny plac, gdzie mogą być spędzeni wszyscy ludzie.

Na placu zebrali kobiety – to dlatego, że nie ma już mężczyzn. Zostały tylko kobiety i osoby starsze. I to jest to, co jest nazywane publiczną egzekucją.

Wzięli dziecko, 3-latka, małego chłopca. Miał na sobie majteczki i koszulkę. Przybili go, jak Jezusa, na tablicy ogłoszeń. Jeden z nich wbijał gwoździe, podczas gdy dwaj pozostali trzymali dziecko. A wszystko działo się na oczach jego matki.

(zaczyna płakać) Przytrzymywali matkę, a ona patrzyła na to wszystko, co się działo – jak dziecko spływa krwią, krzyczy, płacze. A potem zrobili cięcia [na jego ciele], o tak [pokazuje rękami] – żeby dziecko cierpiało. Zniesienie tego widoku było niemożliwością. Ludzie tracili przytomność.

A potem matka – po tym, jak dziecko cierpiało przez półtorej godziny i zmarło po tym wszystkim – zabrali matkę, przywiązali ją, nieprzytomną, do czołgu i przeciągnęli ją wokół placu trzy razy. A obwód placu ma jeden kilometr.

Julia Czumakowa: Po tym wywiadzie, w szczególności, stanie Pani w obliczu poważnego niebezpieczeństwa, czy dobrze to rozumiem?

Galina Pyszniak: Jestem teraz zdrajcą dla mojej ojczyzny, bo urodziłam się w regionie Zakarpacia. Moja matka powiedziała mi: „Kiedy wrócisz, osobiście cię zastrzelę”. A i Gwardia Narodowa chce na mnie wykonać wyrok. Jestem na dwóch listach egzekucyjnych.

Ja po prostu martwię o przyszłość moich dzieci. Jak dla mnie, nie boję się o siebie – współczuję tylko moim dzieciom. Żal mi moich dzieci. Szczerze mówiąc, gdybym nie miała dzieci, to chwyciłabym za broń się i poszła z nimi walczyć. Oni nie są armią ukraińską. Nie są wyzwolicielami. To są bestie!

Kiedy weszli do miasta, nie było tam ani jednego bojownika. Ostrzelali miasto pociskami artleryjskimi, zajęli się grabieżą. Nawet faszyści nie robili takich rzeczy. Nawet faszyści!

Ale to powstanie – to prawnuki SS-Galicji, którzy podnieśli głowy. Ponieważ pochodzę z Zakarpacia, stare babcie opowiadały nam, że nawet faszyści nie robili rzeczy, których dopuszczali się ci z SS-Galicja [14 Dywizja Grenadierów SS (1 ukraińska), określana potocznie jako 14 Dywizja SS-Galizien – przyp. tłumacza]. Oni byli miejscowi i torturowali miejscowych mieszkańców, gwałcili ich żony, zabijali dzieci. I tacy sami stali się ci ludzie – ich prawnuki. Wrócili z piekła, ponownie się odrodzili.

Julia Czumakowa: Czy nie boi się Pani o tym mówić?

Galina Pyszniak: Niech cały świat się dowie, jak torturują ludzi! Bo nikt nie wierzy! Nikt nie wie. I te bomby fosforowe też, odłamki granatów, które wybuchły i które znajdywały dzieci i przynosiły nam – a były wąsy, były kolce [pocisków] – takie rzeczy znajdowały! I wszystkie te trupy, które leżą tam a nie mieliśmy gdzie ich [przenieść] – kostnica nie działa. I ten smród rozkładających się ciał. Nikt [na świecie] by w to inaczej nie uwierzył. Bo nikogo tam nie było – nikt tego nie widział. Bo dla nich to barbarzyństwo.

Jeszcze wczoraj w nocy, tej nocy, kiedy strzelali, moje dziecko ledwo zareagowało. Nawet nie nadstawiło uszu, bo przyzwyczaiło się już do tych odgłosów. Mój najmłodszy, ma 7 lat, powiedział: „Mamo, co to jest? Czy oni znowu bombardują?” A potem znowu [wskazuje, że dziecko idzie spać]…

Julia Czumakowa: Usnął?

Galina Pyszniak: I poszedł spać.

Julia Czumakowa: Była Pani tak odważna, pokazując swoją twarz [do kamery], podając swoje imię i nazwisko. Czy Pani w ogóle się nie boi?

Galina Pyszniak: Ponieważ, jak wam mówię, w ciągu tych trzech miesięcy zamieniłam się w kamień.

Julia Czumakowa: Na co ma Pani nadzieję? Przecież pewnego dnia to wszystko się skończy.

Galina Pyszniak: Dajcie nam wolność! Tam nie ma Rosjan. Tam nie walczą Rosjanie. To są prości robotnicy, często zwykli górnicy, pracownicy, którzy powstali. Powstali, ponieważ osiągnęli swoje granice. Jak długo może trwać rozlew krwi? Wszyscy jesteśmy ludźmi. Jesteśmy tej samej krwi. Nie dzielcie nas! Wszyscy jesteśmy ludźmi.

Tak, są też wśród nas, a także między nimi, tak, są źli ludzie. Nie sugeruję, że wszyscy jesteśmy święci. Ale wszyscy jesteśmy ludźmi. Nigdy nie powinno być wojny, w każdej sytuacji ludzie powinni negocjować. Używać słów. A dobre słowo zawsze zwycięży.

Julia Czumakowa: Dziękuję bardzo za to, że zgodziła się Pani opowiedzieć nam o tym wszystkim. Powodzenia.

Komentarz SOTT: Strefa wojny to przynęta dla psychopatów. Chaos w takich sytuacjach tworzy środowisko wolne od zwykłych ograniczeń społecznych i prawnych normalnego społeczeństwa. Bez tych ograniczeń, mają oni swobodę działania zgodnie z ich prawdziwą naturą, jak opisał to Andrzej Łobaczewski w swojej książce „Ponerologia polityczna“. Jeśli powyższe sprawozdanie jest oparte na faktach, to nie dziwi. Takie zbrodnie są aż nazbyt często popełniane w czasach rewolucji, wojen i ludobójstwa. A Ukraina prowadzi ludobójstwo na ludności Noworosji. Ukraina jest obecnie rządzona przez zdeprawowany, psychopatyczny reżim, w pełni wspierany przez USA. Kiedy sytuacja w Gazie i Iraku wymyka się spod kontroli, mamy do czynienia nie tylko z powtórką zarazy (czym kiedyś był nazistowski reżim w Niemczech), jaka dręczyła ludzkość – widzimy jej egzemplifikację.

Na SOTT: Eyewitness account of Ukrainian atrocities in Slavyansk: Three-year-old boy nailed to an announcement board
Tłumaczenie: PRACowniA

6 komentarzy »

  1. dajcie spokój – to biedna zmaltretowana psychicznie kobieta – mogło pomieszać się jej w głowie. Rosjanie po sprawdzeniu, zdementowali jej opowieści. Powtarzanie tego służy teraz bandrowcom

    Komentarz - autor: trevor — 16 Lipiec 2014 @ 09:49

  2. @trevor
    Mówisz, że Rosjanie zagrali według standardów ustanowionych wcześniej przez USA (niesławne inkubatory)? Możliwe, nie byłby to pierwszy przypadek „użycia broni wroga”. Masz jakiś link do tego zdementowania? Może być po rosyjsku.

    Komentarz - autor: iza — 16 Lipiec 2014 @ 13:03

  3. @Iza

    To raczej przeciwnicy Rosjan mogliby rozdmuchiwać zmyślone zbrodnie, a następnie triumfalnie je „obalać”. To się robi od lat w Palestynie. Metoda niezwykle skuteczna, bo jak przed publiką raz się „obali” zmyślone doniesienia, to potem staje się ona niewrażliwa na autentyki. Podobnie było ze spamowaniem sprawy 9-11 gdzie między badaczy wkręciły się krety lansujące bzdurne teorie. Podkreślam, że nie wiem jak jest w tym przypadku, ale poza zeznaniem nie ma dowodów, gdy tymczasem inne zbrodnie są świetnie udokumentowane. np. Odessa gdzie zdjęcia uzupełniają filmy z różnych ujęć. Są też dowody ostrzału niebronionych zabudowań w celu czyszczenia etnicznego.

    Nie jest źle, ze zamieściliście relację, ale nie ma potrzeby bronić jej za wszelką cenę.

    Komentarz - autor: Zerohero — 16 Lipiec 2014 @ 18:24

  4. @Zerohero

    Dzięki za komentarz. Pełna zgoda, to metoda „stara jak świat” i niewykluczone, że została użyta także w tym przypadku. Albo też jest to kolejny przykład „odwrócenia lustra” i użycia metody wroga. Dość sprytne zagranie, bo trudno wytykać drugiej stronie to, co się samemu robiło nagminnie – o czym wspomniałam w poprzednim komentarzu. Trudno powiedzieć. Trzeba natomiast pamiętać, że niezależnie od naszych sympatii czy antypatii, mamy do czynienia z wojną propagandową na dużą skalę. Niezależnie też od dalekosiężnych planów Rosji (kto wie, jakie są albo do czego zostanie wykorzystane później to, co teraz robią), bardzo dobrze, że wreszcie pojawiła się przeciwwaga do dość jednostronnego ostrzału, jaki odbywał się od kilkudziesięciu lat.

    Nie jest źle, ze zamieściliście relację, ale nie ma potrzeby bronić jej za wszelką cenę.

    Sugerujesz, że ktoś tu jej broni, może nawet „za wszelką cenę”? Chyba nie dałam powodu do takiego napomnienia?

    Komentarz - autor: iza — 16 Lipiec 2014 @ 20:17

  5. @Iza

    Nie chciałem nikogo upominać. To taka bardziej profilaktyczna rada była, bez przemyślenia jak to zostanie odebrane. Miło, że dziekujesz za komentarz, ale to ja powinienem podziękować za wysiłek włożony w prowadzenie bloga. Wasza działalność jest cenna, bo na tzw. wolnych mediach nie można polegać. Oferujecie towar deficytowy i to jeszcze za darmo. A kłamcom ludzie płacą kupując np. gazetę. Gdzie tu logika?

    Komentarz - autor: Zerohero — 17 Lipiec 2014 @ 01:59

  6. @ Zerohero
    Nie ma sprawy. I dzięki za dobre słowo. A logika? Jak kupią gazetę, to mają o czym pogadać z innymi. Nie widzisz w tym logiki? 🙂

    Komentarz - autor: iza — 17 Lipiec 2014 @ 16:13


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

%d bloggers like this: