PRACowniA

28 sierpnia 2012

Ponerologia – Korzenie zła

Zapis wywiadu, jakiego Marian Wasilewski udzielił rozgłośni Głos Ameryki przed niemal 30 laty, a więc na długo przed pierwszym wydaniem Ponerologii politycznej prof. Andrzeja Łobaczewskiego. Patrząc na to, co się dzieje obecnie na świecie – wciąż bardzo na czasie.

Wywiad został też opublikowany w Nieznanym Świecie nr. 8/2004

Anglojęzyczna wersja tego wywiadu na SOTT.net:
Ponerology: The Study of Evil – Interview with Marian Wasilewski

Dołączamy w nawiasach kwadratowych komentarze redaktorów SOTT zgodnie z wersją opublikowaną na ww. stronie.

~ . ~

Marian Wasilewski
marian-wasilewski.pl

Marian Wasilewski

Marian Wasilewski: Czym jest zło? Jeśli uznać, że stanowi przyczynę cierpienia, to już Budda, na swój sposób, rozprawił się z nim, a jednak stale ono nas nęka.

Mieszkając w USA miałem szczęście poznać Andrzeja Łobaczewskiego, który jako psycholog-klinicysta ukuł zaczerpnięty z greki termin: PONEROLOGIA. Zawarł w nim wyniki swoich wieloletnich badań, stanowiących swego rodzaju uzupełnienie etyki, ale w ujęciu niejako psychiatrycznym. Niestety, nie zawsze miał możliwość przebicia się ze swoją wiedzą i większość jego prac, o ile wiem, nie była opublikowana.

Bliższy kontakt z Andrzejem Łobaczewskim skłonił mnie do zapoznania się także z innymi materiałami o podobnej problematyce, przemyconymi z byłego Związku Sowieckiego i z Węgier. Ponieważ w tamtym czasie (był to rok 1984) udzieliłem kilku wywiadów związanych z wydaniem mojej książki “Psychiczne źródła komunizmu”, postanowiłem jeden z nich poświęcić temu właśnie tematowi. Zawarte w nim wypowiedzi zostały sformułowane wspólnie z Andrzejem Łobaczewskim, który wtedy nie ujawniał swego autorstwa. Mimo, ze było to dość dawno, przypuszczam, że problem nie jest dostatecznie spopularyzowany.

Wspomnianą rozmowę przeprowadził dziennikarz radia Głos Ameryki Andrzej Holik.

ANDRZEJ HOLIK: Mówił Pan kiedyś o wpływie osób dotkniętych pewnymi anomaliami psychicznymi – na rozwój stosunków społecznych. Także jeden z rozdziałów Pana książki ma tytuł Społeczne struktury zła. Czy zechciałby Pan powiedzieć o tym coś więcej?

MARIAN WASILEWSKI: Cieszę się, że Pan o to właśnie pyta, chociaż temat częściowo wykracza poza treść opublikowanej pracy. Z niektórymi wynikami badań psychologicznych zetknąłem się już po jej napisaniu i dlatego chętnie o nich tu powiem. Wymagają jednak pewnej wypowiedzi przygotowawczej, bez której trudno uchwycić istotę sprawy.

Przede wszystkim chciałbym nawiązać do tzw. filtrów społecznych, stanowiących barierę ograniczającą świadomość normalnych, psychicznie zdrowych ludzi. Wiadomo, że jednym z tych filtrów jest język. Z pełnienia przez język takiej właśnie roli pochodzi wieloznaczność, a właściwie dwoistość znaczenia słów, umożliwiająca ochronę naszego ja, w tym także racjonalizację psychiczną, ułatwiającą spełnianie egoistycznych pragnień. [Łobaczewski nazywa to „podświadomą selekcją i substytucją przesłanek”.] Innym filtrem jest dwuwartościowa logika (prawda – fałsz), dominująca w naszej kulturze. Jest przystosowana głównie do poznawania świata zewnętrznego, a nie psychiki człowieka. Jeszcze innym – społeczna treść doświadczeń. Każe ona przystosowywać się do postawy i poglądów innych ludzi, aby uniknąć izolacji w przypadku gdy nasze poglądy i postępowanie nie są powszechnie akceptowane. Ponadto istotną rolę pełnią wierzenia, stereotypy, nawyki, itp.

W tych warunkach wytworzył się system myślenia zdroworozsądkowego. Uszlachetniony zdrowy rozsądek usiłuje pogodzić realia świata zewnętrznego z całokształtem naszych reakcji uczuciowych i postaw emocjonalnych. Kształtuje normy współżycia, akceptuje moralne oburzenie w przypadku ich naruszenia. Jest – i słusznie zresztą – powszechnie szanowany.

Nasz zdrowy rozsądek zamyka się jednak w obszarze ograniczonym ową barierą, utrudniającą obiektywne spojrzenie na świat, a głównie na siebie, na innych ludzi i w ogóle na sprawy społeczne.

A. H. : Czy oznacza to, że psychologia może tę barierę przełamać?

M. W.: Może nie tyle przełamać, co przekroczyć. Chyba można już dziś twierdzić, że rozwój psychologii głębi, a przede wszystkim ogromny postęp w dziedzinie badań testowych, jaki dokonał się w ciągu ostatnich kilkunastu lat, umożliwia przekroczenie tej bariery w oparciu o obiektywne badania naukowe. Pozostaje jednak jeszcze do pokonania to, co można by nazwać bezwładnością paradygmatu naszej kultury. Trzeba także pamiętać, że naukowcy są też ludźmi podlegającymi owym ograniczeniom.

Powrócę jednak do głównego tematu. Otóż światowe statystyki wykazują, że w różnych krajach i warunkach życia od 2% do 4% ludzi stanowią jednostki psychicznie chore lub upośledzone. [Patrz: komentarz SOTT na końcu artykułu.] Mają one zwykle różnego rodzaju ubytki sprawności psychicznej, ale nie stanowią poważniejszego zagrożenia dla innych ludzi, a w każdym razie zagrożenia na skalę społeczną.

Ludzie normalni są zwykle bardzo zróżnicowani pod względem charakteru, typów psychicznych, kierunku zainteresowań i sprawności. Jest to wielkim darem natury, umożliwia bowiem wszechstronny rozwój ludzkości.

Istnieje jednakże pewien rodzaj chorób lub deficytów psychicznych, których objawy są na tyle umiarkowane lub pokryte dysymulacją, że otoczenie ich nie postrzega i ocenia zazwyczaj postępowanie takich osób w zdroworozsądkowych kategoriach moralnych. [Zaburzenia te są subkliniczną wersją szerokiej gamy zaburzeń osobowości, takich jak psychopatia, narcystyczne zaburzenie osobowości, BPD czyli pograniczne zaburzenie osobowości, schizoidalne zaburzenie osobowości i in.]

A. H. : Takie choroby, jeśli istnieją, to prawdopodobnie musiały istnieć zawsze. Czy postrzeganie ich umożliwiają dopiero nowoczesne metody badań psychologicznych? Czy dawniej nic o nich nie wiedziano?

M. W. : Oczywiście istniały one zawsze i były postrzegane przez licznych specjalistów. Nie dostrzegało ich jednak i nadal nie dostrzega społeczeństwo, zwyczajni ludzie. Specjaliści natomiast mieli trudności w diagnostyce. Nowoczesna diagnostyka, a głównie metody testowe pozwalają dziś wyodrębnić tego rodzaju przypadki. Ich liczba przekracza około dwukrotnie liczbę innych osób chorych lub psychicznie upośledzonych w stopniu postrzegalnym dla otoczenia. Lecz tylko niektóre z nich, stosunkowo nieliczne, można uznać za złogenne, tzn. mogące szkodzić innym ludziom bądź to z ich bezpośredniego otoczenia, bądź też na skalę społeczną.

A. H. : Jakiego rodzaju schorzenia ma Pan na myśli? Czy może Pan podać jakieś charakterystyczne przykłady?

M. W. : Specjaliści wskazują na niektóre charakteropatie, spowodowane organicznymi uszkodzeniami mózgu. Na przykład pola frontalne kory mózgowej stanowią ośrodek wewnętrznej projekcji pojęć abstrakcyjnych i wyobraźni, pozwalający na ich ogląd i krytyczne przetwarzanie. Uszkodzenie tych pól, szczególnie dokonane we wczesnym dzieciństwie lub w czasie porodu, powoduje wyrastanie dotkniętych nim osób na patologicznych egotyków, mściwych fascynatów i fanatyków. [Chwiejność emocjonalna, impulsywność i upośledzenie poznawczo-percepcyjne, o których mówią Wasilewski i Łobaczewski, zdecydowanie nasuwa na myśl analogię z zaburzeniem zwanym obecnie osobowością pograniczną.]

Jeżeli matka, na przykład, jest dotknięta takim ubytkiem psychicznym, odbija się to nieuchronnie, w fatalny sposób, na wychowaniu dzieci, powodując u nich ciężkie dewiacje psychiczne. Wpływ matki przechodzi bowiem na dzieci na drodze identyfikacji, sugestii, fascynacji, albo wyzwalając postępowanie protestujące, odwrotne do tych wpływów.

Środowisko społeczne, jak już wspomniałem, uznaje zwykle takie jednostki za psychicznie normalne, a ich postępowanie interpretuje w kategoriach moralnych. Umożliwia to im fascynatorskie oddziaływanie, nieraz na szeroką skalę społeczną.

Wiele wskazuje na to, że do tej kategorii osób można zaliczyć Stalina, Pol Pota lub Chomeiniego. Na podstawie opinii specjalistów, których nazwiska nie mogą być tu podane, przekazanych głównie ze Związku Sowieckiego, można przypuszczać, że Breżniew nie zdradzał żadnych tego typu ubytków psychicznych. Natomiast u Andropowa dopatrują się wyraźnych symptomów psychopatycznych. Takie makroskopowe oceny powinno się potwierdzić szczegółowymi badaniami klinicznymi, co praktycznie nie wydaje się możliwe. Do anomalii psychopatycznej, jako szczególnie znaczącej, powrócę jeszcze później.

Innym rodzajem schorzenia organicznego są uszkodzenia międzymózgowia, które jest ośrodkiem regulacyjnym samej pracy mózgu. Utrzymuje także tonus hamowania w korze mózgowej. Ośrodek ten jest wrażliwy na agresje bakteriologiczne.

W celu zilustrowania tego typu schorzenia przytoczę tu wypowiedź pewnego polskiego klinicysty (niestety jeszcze nieopublikowaną), którego nazwiska również nie mogę podać:

Proces myślenia przebiega u nich szybko, ale z obniżoną dokładnością. Bardzo łatwo spychają z pola świadomości skojarzenia niewygodne i przechodzą do wypowiedzi paralogicznych. Bywają skłonni do wyznawania różnych, niezbyt dojrzałych ideologii. Co obmyślą w ciągu bezsennych nocy, rano rzucają na papier z paranoidalnym poczuciem genialności. Są asteniczni i na co dzień bywają łagodni, ale rzeczową krytykę przyjmują z urazą, czasem reagując epitetami pod adresem krytyka.

O jednym z cięższych przypadków tego typu tak pisał Wasylij Grossman: “… był zawsze delikatny i miękki, uprzejmy. A jednocześnie cechowała go niezmącona ostrość, bezwzględność i brutalność wobec przeciwników politycznych. Nigdy nie dopuszczał możliwości, że mogą oni mieć minimalną słuszność, lub że on sam może choć trochę nie mieć racji”.

Ludzie tacy wykazują pewną podwójność osobowości. Zachowują bowiem normalne ludzkie dziedzictwo, oparte na prawidłowym podłożu instynktowym. Ich twórczość, po odfiltrowaniu patologicznych zniekształceń, w wielu przypadkach może służyć dobru społeczeństwa. Dlatego trudno się dziwić, że często znajdują oddźwięk w świadomości innych ludzi, osłabiając ich zdolność do posługiwania się zdrowym rozsądkiem.

A. H. :  Opis ten chyba odpowiada osobowości Lenina. Czy zgadłem?

M. W. : Być może. Myślę jednak, że należy zachować pewną powściągliwość w ocenie twórców ideologii. Chciałem tylko pokazać, że twórczość ta może być nośnikiem wpływów patologicznych, atakujących świadomość społeczeństwa. Na przykład dotychczas nie jest wyjaśniona naukowo zagadka, jak mogło dojść do tego, że naród niemiecki wybrał sobie na przywódcę psychopatę, a następnie wykonywał jego rozkazy także w czasie, gdy Hitler był już psychicznie chory w stanie kwalifikującym do leczenia zamkniętego?

Omówię teraz pewną anomalię psychiczną, która ma zasadniczy wpływ na przebieg procesów złogennych w skali społecznej. Przedstawione już charakteropatie mają zwykle znaczenie inicjatywne, tworzą zaczyn chorobowy, wgryzający się w tkankę humanitarnych ideologii i działający fascynująco na otoczenie. Potem przychodzą inni, bez których procesy złogenne nie mogłyby rozwinąć się na tak wielką skalę, jaką wyrażają się dziś ustroje totalitarne. Ci inni to osoby dotknięte psychopatią.

Chyba większość specjalistów nie wątpi już dziś, że tzw. psychopatia właściwa przekazuje się dziedzicznie. Częstotliwość występowania jest w przybliżeniu równa częstotliwości daltonizmu i wynosi okolo 3-ch promil. Jednakże badanie samej anomalii i jej wpływu na procesy złogenne wymaga wyodrębnienia różnych odmian psychopatii właściwej od zjawisk patologicznych o podobnej symptomatyce, których jest ponad 10-krotnie więcej. Jest bardzo prawdopodobne dziedziczenie psychopatii właściwej (według wspomnianego psychologa-klinicysty) przez chromosom X, ale przez gen niezupełnie dominujący.

A. H. :  Wspomniał Pan już kiedyś, że psychopata jest człowiekiem zdrowym…

M. W. : Tak. Jest zdrowy psychicznie i fizycznie. Jego anomalia polega na wymazaniu pewnych rezonansów uczuciowych, właściwych zwyczajnemu człowiekowi. Aby lepiej scharakteryzować tę anomalię – zacytuję znów fragment owej nieopublikowanej pracy klinicysty:

Istotę zjawiska stanowi częściowy deficyt naturalnych, ludzkich odpowiedzi instynktu, tego pierwszego wychowawcy człowieka. Na podłożu tego deficytu, w procesie rozwojowym, wytwarza się korespondujący deficyt uczuciowości wyższej oraz ubogie i zniekształcone pojęcia światopoglądu psychologicznego i społeczno-moralnego. To prowadzi do uczucia obcości w świecie, gdzie dominują ludzie zwyczajni i który stawia im nader trudne wymagania. Buntują się przeciw takiemu społeczeństwu, gdzie się “wciąż gada o tych głupich”, niezrozumiałych teoriach moralnych, aby nimi potępić ich swobodę i radość życia.

Poczucie odmienności rodzi się u nich bardzo wcześnie (…). Podobnie wcześnie pojawia się charakterystyczna zdolność, pewien swoisty rezonans, który ułatwia im wzajemne rozpoznawanie się. Nie tylko tworzą szybko własne siatki więzi wewnątrz społeczeństw, ale także zdają sobie sprawę z tego, że istnieją wszędzie, we wszystkich grupach społecznych i we wszystkich krajach. Znają więc pewne fakty biopsychiczne, z których istnienia przeciętny człowiek nie zdaje sobie sprawy, a których nauka nie wyjaśniła jeszcze dostatecznie i nie spopularyzowała.

Typowych psychopatów spotykamy wszędzie gdzie działa już zło zapoczątkowane, gdzie działa się sprytem i bezwzględnością, i pogardza obyczajem normalnego człowieka. Organizowali czekę, byli i są komendantami, nadzorcami i esesmanami w obozach koncentracyjnych i zagłady, organizują mafie i handel narkotykami, stanowią główny człon bezpieki. Bywają (…) także pozornie gładkimi a odrażającymi dyplomatami.

Ciekawe jest, że inteligencja psychopatów niewiele ustępuje inteligencji ludzi zwyczajnych. W teście Wechslera (na inteligencję) skala słowna jest u nich zawsze wyższa od czynnościowej. Są więc elokwentni. Brak tylko umysłów o najwyższej skali uzdolnień. Ich świat jest zawsze podzielony na my i oni.

Społeczeństwo, w którym władzę sprawują ludzie normalni, potępia psychopatów, podporządkowuje swoim prawom i spycha na margines życia, często przestępczy. Odczuwają to boleśnie, jako rażącą niesprawiedliwość. Dlatego, jak bakterie, aktywnie włączają się we wszelkie ruchy społeczne, a szczególnie takie, które noszą już w sobie patologiczny zaczyn, wprowadzany przez osobowości charakteropatyczne lub działające pod wpływem takich osobowości. Psychopaci znajdują dla siebie wyjątkowe szanse w ruchach rewolucyjnych. Budują sieć patologicznej tkanki i zaczynają naginać sens ruchu do swoich potrzeb. Pociągają za sobą ludzi, u których inne deficyty psychiczne osłabiły krytycyzm, a także słabych i przeciętnych.

Ideologia stanowi dla nich nieodzowny pancerz. Im więcej niesie w sobie treści pozytywnych tym dłużej służy jako zewnętrzna forma, podczas gdy wewnętrzną treść ruchu toczy już tajemnicza choroba. Rzeczywistych wyznawców ideologii uznaje się wówczas za odszczepieńców i traktuje jak najgorszych wrogów, bo też w istocie są nimi.

Między omówionym tu społecznym procesem złogennym a przywłaszczoną przez niego ideologią zachodzi podobny stosunek jak między chorobą psychiczną, a systemem towarzyszacych jej urojeń.

A. H. : Jakie widzi Pan środki zaradcze? Jaka powinna być stosowana terapia do usuwania tej dziwnej choroby?

M. W. : Przede wszystkim należałoby mówić o profilaktyce. Już samo stworzenie warunków do prowadzenia nieskrępowanych badań naukowych w tej dziedzinie wymaga pokonania owej bezwładności wiedzy, o której mówiłem na początku naszej rozmowy. Nie jest to sprawa łatwa. Oprócz oporu wielu specjalistów, który jest zjawiskiem naturalnym, występującym w każdej dziedzinie wiedzy jako reakcja na fundamentalne koncepcje rozwojowe, należy również przekroczyć zdroworozsądkową postawę społeczną – na rzecz postawy obiektywnej, trudnej do zaakceptowania przez wielu ludzi.

Warto także wspomnieć o zarzutach, jakie wysuwa się przeciw takim badaniom. Mówi się mianowicie, że zmierzają one do ograniczania wolności osobistej, stwarzając możliwość przypinania ludziom etykietek. Takie niebezpieczeństwo oczywiście istnieje. Wystarczy wspomnieć, że psychiatrię w Związku Sowieckim zorientowano prawie wyłącznie na zwalczanie opozycji politycznej. Jednakże prawdopodobnie najskuteczniejszą terapią przeciw społecznym skutkom działania procesów złogennych będzie w przyszłości samo rozpowszechnianie wiedzy w tym zakresie, głównie w trakcie wychowania i kształcenia młodzieży. Uodpornienie tą drogą ludzi na fascynatorskie wpływy złogenne może działać jak uzdrawiający antybiotyk i dezintegrować, rozbijać społeczne struktury zła.

Zrozumienie tego makroskopowego zjawiska zła, które rozprzestrzeniło się na wielkiej części globu, a właściwie nęka wszystkich, gdyż infekuje resztę – nie wydaje się możliwe wyłącznie w obszarze pojęć zdroworozsądkowych i przy pomocy języka naturalnego. Leży bowiem poza zasięgiem stosowalności tego języka, podobnie jak budowa atomu leży poza zasięgiem geometrii euklidesowej. To jest także tajemnicą potęgi i nieuleczalności ustroju komunistycznego, jak również słabości demokracji, gdyż demokracja opiera się wyłącznie na afirmacji pojęć zawartych w języku naturalnym.

Opieka nad osobami, które zostały dotknięte złogennymi ubytkami psychicznymi, wymaga oddzielnych, rozległych badań. W każdym jednak razie powinna być nacechowana troską i – nie waham się powiedzieć – miłością. Należy postępować w taki sposób, aby eliminować negatywne skutki ich działania, a równocześnie unikać represji pochodzących z oburzenia moralnego.

Autorzy omawianych tu badań utrzymują, że moralne oburzanie się nie tylko nie prowadzi do przyczynowego przeciwstawienia się złu, ale wręcz przeciwnie: do moralizującej interpretacji przejawów patologicznych, do emocjonalnego zaangażowania, które rodzi żądzę karania i mściwe uczucia, wiodące z kolei do nowego zła.

Chciałbym jeszcze zauważyć, że niemożliwe jest przyczynowe, a więc skuteczne eliminowanie społecznych struktur zła, bez wyraźnego oddzielenia ideologii od ukrywającej się pod jej osłoną choroby. Jeżeli chcemy zrozumieć zjawisko w jego procesie historycznym, a następnie umiejętnie, przyczynowo przeciwstawić się jemu – najpierw trzeba wyróżnić te jego dwa człony.

Mówienie, że jakaś ideologia jest fałszywa lub prawdziwa, wynika więc z uproszczenia i jest z tego punktu widzenia niesłuszne. Atakowanie ideologii jedynie wzmacnia proces chorobowy. Zwalczanie ideologii odnosi podobny skutek jak bezpośrednia deziluzja obrazów imaginacyjnych u psychicznie chorego: nie łagodzi a raczej zaostrza proces chorobowy. Treść ideologii jest w tym przypadku sprawą drugorzędną, tak jak nieistotny jest rodzaj iluzji psychicznie chorego, chociaż ludzie, a czasem nawet lekarze, na podstawie treści iluzji utrzymują, że ktoś zachorował na tę samą chorobę na tle seksualnym, religijnym, albo politycznym. Zafascynowanie treścią ideologii – co zwykle zachodzi w sferze zdroworozsądkowego myślenia – przesłania więc rzeczywiste przyczyny procesu chorobowego.

Istotnym krokiem terapeutycznym jest pozbawienie tej choroby jej oparcia ideologicznego, co należałoby osiągnąć odfiltrowując pozytywne treści ideologii i w miarę możliwości uwzględniając je w procesie rozwojowym społeczeństw.

Chciałbym zakończyć akcentem optymistycznym, wyrażającym niezmienność natury ludzkiej, ukształtowanej w oparciu o instynkt i zdolność myślenia, przekazane w drodze filogenezy pokoleń. Powtórzę więc powiedzenie owego psychologa-klinicysty:

Gdyby władza, złożona z samych osobników, którzy nie rozróżniają kolorów czerwonych i zielonych, chciała zmusić całe społeczeństwo, aby przestało odróżniać pomidory dojrzałe, czerwone od zielonych – wówczas wielu obywateli, pod okiem srogich nadzorców, byłoby skłonnych zjeść zielonego pomidora. Po odejściu zaś przedstawicieli takiej władzy – zakropiliby jednym głębszym, a potem zrobiliby sałatkę z dobrze dojrzałych pomidorów.

Andrzej Holik: Dziękuję za tę ciekawą rozmowę.

Komentarz SOTT:

Według amerykańskiego Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (NIMH – National Institute of Mental Health):

9,5 % populacji USA w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na zaburzenia nastroju

6,7 % populacji USA w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na ciężką depresję

1,5 % populacji USA w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na dystymię

2,6 % populacji USA w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na afektywne zaburzenia dwubiegunowe

1,1 % populacji USA w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na schizofrenię

18,1 % osób w tej grupie wiekowej ma w danym roku epizod zaburzenia lękowego

2,7 % ludzi w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na zaburzenia lękowe z napadami paniki

1,0 % osób w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na OCD – zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

3,5 % osób w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na PTSD – zespół stresu pourazowego

3,1 % osób w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na uogólnione zaburzenia lękowe

6,8 % osób w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na fobie społeczne

0,8 % osób w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na agorafobię

8,7 % osób w wieku od 18 lat wzwyż cierpi na wyraźny i uporczywy lęk z unikaniem specyficznych obiektów lub sytuacji

0,5 – 3,7 % kobiet cierpi na anoreksję

1,1 – 4,2 % cierpi na bulimię (Współczynnik śmiertelności wśród chorych na anoreksję ocenia się na 0,56 % rocznie, lub w przybliżeniu 5,6 % na dziesięciolecie, i jest około 12 razy wyższy od rocznego współczynnika wszystkich zgonów wśród kobiet w wieku 15-24 lat w całej populacji.)

4,1 % dorosłych osób w wieku 18-44 lat cierpi na ADHD – zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi

Współwystępowanie, średnio: „Około 26,2 procent Amerykanów wieku od 18 lat wzwyż – jeden na czterech dorosłych – cierpi w danym roku na rozpoznawalne zaburzenia psychiczne”. Zwróćcie uwagę, że psychopatia i zaburzenia osobowości, takie jak narcyzm i pograniczne zaburzenie osobowości, nie są nawet wymienione na tej liście. Albo występowanie chorób psychicznych się nasiliło, albo przy uzyskiwaniu danych cytowanych przez Wasilewskiego wykorzystano inne kryteria.

Polecane artykuły na Pracowni:

Reklamy

6 komentarzy »

  1. Rozmowa, którą Nieznany Świat opublikował w 2004 roku jest zapisem wywiadu, jakiego Marian Wasilewski udzielił przed około 20 laty (nie 30)

    W 1984 roku został przez Andrzeja Łobaczewskiego napisany pierwowzór „Ponerologii politycznej” przetłumaczony później na język angielski.
    Trudy związane z wydaniem i rozpropagowaniem książki autor ujął skrótowo także we wstępie do polskiego wydania książki.

    Komentarz - autor: Mariam — 31 sierpnia 2012 @ 08:48

  2. przed około 20 laty (nie 30)

    W 2004 było to „przed 20 laty”, w 2012 – to już niemal 30 🙂

    Komentarz - autor: iza — 31 sierpnia 2012 @ 11:24

  3. Oczywiście 😉 Czas wszystko odsłania…
    20 lat minęło od daty opublikowania wywiadu w Nieznanym Świecie rzecz jasna

    Komentarz - autor: Mariam — 31 sierpnia 2012 @ 11:49

  4. Eh!…do czasu, a nie „od czasu” jak napisałam.

    Komentarz - autor: Mariam — 31 sierpnia 2012 @ 11:52

  5. Kalkulatorek mi się zaciął 😉

    Komentarz - autor: Mariam — 31 sierpnia 2012 @ 13:03

  6. „Czym jest zło? Jeśli uznać, że stanowi przyczynę cierpienia, to już Budda, na swój sposób, rozprawił się z nim” (cytat z wywiadu)

    Drobna uwaga.
    Budda nie rozprawił się ze złem, raczej nim się nie zajmował – interesował go przede wszystkim problem cierpienia jako permanentnego stanu świata.
    Wg Buddy wszystko, czego doświadczamy, i tzw. „złe rzeczy”, i „rzeczy dobre”, są przyczyną cierpienia. Złe – bo sprawiają ból, gdy się pojawiają; dobre – bo sprawiają ból, gdy przemijają. A źródłem cierpienia nie tyle jest zło, ile nasze przywiązanie do nietrwałych (dobrych i złych) zjawisk świata.

    „Chyba większość specjalistów nie wątpi już dziś, że tzw. psychopatia właściwa przekazuje się dziedzicznie.”

    Na marginesie tego cytatu trochę refleksji o naturze zła (na podstawie osobistych obserwacji).

    Każdy, kto ma do czynienia z dziećmi (np. w przedszkolu czy na osiedlowym placu zabaw) widział pewnie taką (lub podobną) sytuację, jak jakiś nieśmiały Krzysio cierpliwie, dokładnie i z wielkim zaangażowaniem buduje z kolorowych klocków skomplikowaną budowlę, wykazując się niemałym talentem konstruktorskim i wielką wrażliwością estetyczną. Ale ledwie skończy swoje dzieło, zanim zdąży się nim nacieszyć, pojawia się nagle jakiś „niegrzeczny” Jasio, który nadlatując od zawietrznej jednym kopniakiem wysyła całą tę konstrukcję pod niebo zamieniając ją w deszcz gruzu. (Ewentualna zgodność imion z rzeczywistością jest zupełnie przypadkowa) 🙂
    I tak się potem dzieje przez całe życie – Krzysio powie czy napisze coś mądrego, to Jasio zaraz to opluje i wyśmieje. Krzysio wymyśli coś pożytecznego i skrzyknie rówieśników do współpracy, to Jasio napuszcza grubych na rudych, chudych na zezowatych, aby wszytkich skłócić i nie dopuścić, by to powstało. Gdy Krzysio jako dorosły architekt zaprojektuje i zrealizuje jakiś piękny zakątek z zielenią, wodą i ptakami, gdzie koją swoje skołatane dusze znerwicowani mieszkańcy wielkiego miasta, to Jasio, jako urzędnik magistratu, natychmiast sprzedaje sąsiednią działkę pod budowę multimedialnego centrum rozrywki z betonowym, kilkupiętrowym garażem. Itd. itp. itd…

    Można by to tłumaczyć „psychologicznie” tym, że Jasio, któremu Bozia poskąpiła i talentów, i inteligencji, i dobrej woli, odreagowuje swój kompleks niższości wobec Krzysia, i aby poczuć się lepiej, niszczy wszystko to, czego sam nie potrafiłby zrobić. Może i tak jest.
    Możliwe jest też, że Jasio urodził się z genem psychopatii.
    Ale gdy widzę tę dziką radość w oczach nadlatującego od zawietrznej Jasia, to w mojej głowie rodzi się podejrzenie – czy nie chodzi tu o coś więcej?

    Wydaje mi się, że tak jak istnieje „czysta radość tworzenia”, bo są wartości, które same w sobie warte są realizacji, tak i istnieje „czysta radość niszczenia” – bez powodu, bez sensu, nie dla zysku czy jakiejkolwiek korzyści.
    I może to jest dowód na to, o czym pisał Castaneda, co sugerowali Gurdżijew i Uspieński (często byli cytowani w publikacjach Pracowni) – że mamy w sobie paradoksalny i pełen sprzeczności umysł – umysł drapieżnika, który za wszelką cenę nie chce dopuścić do tego, abyśmy, jako jego ofiary, zorganizowali się we wspólnym celu i zjednoczyli w siłę, która mogłaby się jemu przeciwstawić.
    Dziel i rządź – stara, rzymska zasada. Najlepszy sposób na rządzenie to napuszczać jednych na drugich, niech tracą czas i siły w walce ze sobą, aby nie mieli ich do walki z tymi, z którymi naprawdę powinni walczyć. Jak Krzysio coś zbuduje, to niech Jasio to rozpieprzy. Jak Krzysio odkryje prawdę, to niech Jasio to wyśmieje. Jak Krzysio wymyśli sposób na to, jak zmienić świat na lepsze, to niech Jasio zrobi wszystko, aby mu to uniemożliwić.
    I w ten sposób nic się nie zmienia.
    Wygląda na to, że ta walka między Krzysiem a Jasiem dzieje się przede wszystkim w naszych głowach – a to, co realizuje się na zewnątrz, w świecie, to tylko jej skutki.

    Komentarz - autor: mruffka — 15 września 2012 @ 22:10


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: