PRACowniA

15 listopada 2011

Libia, Zrozumieć to właściwie: Rewolucyjna Panafrykańska perspektywa

Filed under: Wydarzenia bieżące,Świat wokół nas — koliber @ 11:40
Tags: , ,

Poniższy artykuł zamieszczamy za zachętą tłumacza. Serdecznie dziękujemy za kontakt.

Gerald A. Perreira
Dissident Voice
04 marca 2011

Bohater

Tysiące Hindusów, Egipcjan, Chińczyków, Filipińczyków, Turków, Niemców, Anglików, Włochów, Malezyjczyków, Koreańczyków i przedstawicieli wielu innych narodowości czekają w kolejce na granicy i na lotnisku do opuszczenia Libii. To nasuwa pytanie: Co oni w ogóle robili w Libii? Poziom bezrobocia, według zachodnich mediów i Al Jazeery, wynosi 30%. Jeśli tak jest, to skąd ci wszyscy zagraniczni pracownicy?

Dla tych z nas, którzy żyli i pracowali w Libii, istnieje wiele zawiłości w obecnej sytuacji, które zostały całkowicie pominięte przez zachodnie media i „Westoxicated” analityków, którzy nie mają nic innego niż eurocentryczną perspektywę. Powiedzmy sobie jasno – nie ma możliwości zrozumienia tego, co dzieje się w Libii w ramach eurocentrycznego spojrzenia. Ludzie zachodu nie są w stanie zrozumieć systemu, chyba że system pochodzi lub połączony jest w jakiś sposób z Zachodem. System Libii i bitwa która ma teraz miejsce na jej ziemi, znajduje się całkowicie poza zachodnimi wyobrażeniami.

Przekazywane przez BBC, CNN i Al Jazeera wiadomości zostały uproszczone i wprowadzały w błąd. Szeregi przeciwników Kaddafiego, w większości mieszkających poza Libią, zaczęły paradować przed nami – każdy z nich wyraźnie kontrrewolucyjny i mniej wiarygodny niż poprzedni. Pomimo jasnych i niepodważalnych dowodów od początku protestów, że Muammar Kaddafi miał znaczące poparcie zarówno w Libii jak i w społeczności międzynarodowej, ani jeden głos za Kaddafim nie został dopuszczony do emisji. Media i ich wyselekcjonowani komentatorzy zrobili wszystko, aby spreparować opinię, że Libia jest zasadniczo taka sama, jak Egipt i Tunezja i że Kaddafi to kolejny tyran gromadzący duże sumy pieniędzy w szwajcarskich bankach. Ale nie ważne jak się starali, nie mogli zrobić z Kaddafiego Mubaraka, ani z Libii Egiptu.

Pierwsze pytanie brzmi: Czy bunt dziejący się w Libii napędzany jest przez obawy w kwestiach gospodarczych, takich jak ubóstwo i bezrobocie tak jak media każą nam wierzyć? Przyjrzyjmy się faktom.

Pod rewolucyjnym kierownictwem Muammara Kaddafiego, Libia osiągnęła najwyższy poziom życia w Afryce. W 2007 roku, w artykule który ukazał się w African Executive Magazine, Norah Owaraga zauważył, że w Libii, „w przeciwieństwie do innych krajów-producentów ropy naftowej, takich jak Nigeria i Arabia Saudyjska, dochody z ropy naftowej wykorzystywane są do rozwoju kraju. Standard życia ludzi w Libii jest jednym z najwyższych w Afryce, mieszczących się w grupie krajów z PKB na głowę mieszkańca między 2200 i 6000 USD”.

Jest to tym bardziej niezwykłe, jeśli weźmiemy pod uwagę, że w 1951 r. Libia oficjalnie była najbiedniejszym krajem na świecie. Według Banku Światowego, dochód na mieszkańca wynosił mniej niż 50 dolarów rocznie – niższy nawet niż w Indiach. Dziś wszyscy Libijczycy posiadają własne domy i samochody. Dwóch dziennikarzy z Fleet Street, David Blundy i Andrew Lycett, którzy w żaden sposób nie popierają libijskiej rewolucji, wypowiedzieli takie oto słowa:

„Młodzi ludzie są dobrze ubrani, dobrze odżywieni i dobrze wykształceni. Libijczycy teraz zarabiają więcej per capita niż Brytyjczycy. Różnice w rocznych dochodach … są mniejsze niż w większości krajów. Bogactwo Libii jest sprawiedliwie dystrybuowane w społeczeństwie. Każdy Libijczyk otrzymuje darmową, i często świetną edukację oraz opiekę zdrowotną. Nowe szkoły i szpitale są imponujące podług jakichkolwiek międzynarodowych standardów. Wszyscy Libijczycy mają dom lub mieszkanie, samochód i większość z nich telewizory, magnetowidy i telefony. W porównaniu z większością obywateli z krajów Trzeciego Świata, a także z wielu w pierwszym świecie, Libijczycy w istocie mają bardzo dobrze”. *

Kaddafi modlący się na pustyni

Budownictwo mieszkaniowe na wielką skalę miało miejsce w całym kraju. Każdy obywatel otrzymał porządny dom lub mieszkanie do życia, bez żadnego czynszu. W Zielonej Księdze Kaddafiego, stwierdza się: „Dom jest podstawową potrzebą zarówno dla jednostki jak i rodziny, dlatego nie powinien być w posiadaniu innych podmiotów”. To zdanie stało się rzeczywistością dla ludu Libii.

Projekty rolnicze na wielką skalę zostały wprowadzone w próbie „sprawienia aby pustynia zakwitła” i osiągnięcia samowystarczalności w produkcji żywności. Każdy Libijczyk, który chce zostać rolnikiem otrzymuje możliwość bezpłatnego korzystania z ziemi, dom, maszyny rolnicze, nieco zwierząt gospodarskich i nasion.

Dziś Libia może się pochwalić jednym z najlepszych systemów opieki zdrowotnej w krajach arabskich i afrykańskich. Wszyscy ludzie mają dostęp do lekarzy, szpitali, klinik i leków, całkowicie wolnych od wszelkich opłat. Faktem jest, że libijska rewolucja osiągnęła tak wysoki standard życia dla swoich ludzi, że importuje siłę roboczą z innych części świata do prac, których bezrobotni Libijczycy nie chcą wykonywać. Libia, została nazwana przez wielu wewnętrznych i zewnętrznych obserwatorów, „narodem posiadaczy sklepów.” Jest to część psyche libijskiego araba aby być właścicielem małej firmy i tego typu małe, prywatne przedsiębiorstwa kwitną w Libii. Możemy podać wiele przykładów Libijczyków z młodymi synami, którzy wyrazili pogląd, że byłoby wstydem dla rodziny, jeśli ci młodzi mężczyźni mieliby poszukiwać pracy służebnej zamiast preferowanego przez nich pozostania w domu wspieranego przez rozległą rodzinę.

Żaden system nie jest doskonały i Libia nie jest wyjątkiem. Cierpieli dziewięć lat sankcji gospodarczych i spowodowało to ogromne problemy dla libijskiej gospodarki. Ponadto, nie ma nigdzie na planecie Ziemia miejsca, które uciekło monumentalnemu kryzysowi kapitalizmu neoliberalnego. To uderzyło wszędzie – nawet w postrewolucyjne społeczeństwo, które odrzuciło „wolnorynkowy” kapitalizm. Jednak sednem tego co mówimy, jest to, że poważne ekonomiczne niesprawiedliwości nie są w centrum tego konfliktu. Tak więc, co to jest?

Bitwa o Afrykę

Bitwa, która toczy się w Libii jest zasadniczo bitwą między siłami Panafrykańskimi z jednej strony, które są oddane realizacji wizji zjednoczonej Afryki Kaddafiego oraz reakcyjnymi rasistowskimi siłami Libijskich Arabów, którzy odrzucają wizję Kaddafiego w której Libia jest częścią zjednoczonej Afryki i chcą stać się zamiast tego sojusznikiem UE i patrzą w kierunku Europy i świata arabskiego dla przyszłości Libii.

Kaddafi i Castro w 1977r.

Jednym z najbardziej kontrowersyjnych i trudnych ruchów Muammara Kaddafiego w oczach wielu Libijczyków było jego orędownictwo Afryki i zdeterminowane dążenie do zjednoczenia Afryki jedną walutą, jedną armią oraz wspólną wizją prawdziwej niepodległości i wyzwolenia całego kontynentu. Poświęcił duże ilości swojego czasu i energii oraz duże sumy pieniędzy na ten projekt i tak jak Kwame Nkrumah zapłacił za to wysoką cenę.

Wielu Libijczyków nie akceptowało tego posunięcia. Chcieli aby ich przywódca spoglądał w stronę Europy. Oczywiście, Libia posiada szerokie inwestycje i więzi handlowe z Europą, ale Libijczycy wiedzą, że serce Kaddafiego jest w Afryce.

Wiele lat temu, Kaddafi powiedział do wielkiego zgromadzenia, które obejmowało Libijczyków i rewolucjonistów z różnych części świata, że czarni Afrykanie byli prawdziwymi właścicielami Libii na długo przed arabskim najazdem na Afrykę Północną, i że Libijczycy muszą uznać i złożyć hołd swoim starożytnym afrykańskim korzeniom. Zakończył mówiąc, tak jak zostało to ogłoszone w jego Zielonej Księdze, że „czarna rasa ma pierwszeństwo na całym świecie.” Nie jest to to co wielu Libijczyków chciało usłyszeć. Jak w przypadku wszystkich jasnoskórych Arabów, uprzedzenie wobec czarnych Afrykanów, jest chorobą endemiczną.

Brat Przywódca, Przodownik Rewolucji oraz Król Królów to tylko niektóre z tytułów, które zostały nadane Kaddafiemu przez Afrykanów. Tylko w zeszłym miesiącu Kaddafi wezwał do utworzenia Sekretariatu tradycyjnych afrykańskich Wodzów i Królów, z którymi ma doskonałe więzi, aby koordynować wysiłki na rzecz budowy jedności afrykańskiej na poziomie lokalnym na całym kontynencie, oddolnie, w przeciwieństwie do prób budowy jedności na rządowym/państwowym poziomie, podejściu, które nie sprawdzało się w projekcie afrykańskiego zjednoczenia, od czasów Kwame Nkrumah i Sekou Toure. To oddolne podejście jest szeroko wspierane przez wiele Panafrykanistów na całym świecie.

Afrykańscy Najemnicy czy Bojownicy o Wolność?

W ubiegłym tygodniu, wyrażenie „afrykańscy najemnicy” było powtarzane w kółko przez media i wyselekcjonowanych obywateli libijskich których wybrano aby, jak jeden z komentatorów to ujął, „splunął słowo ‚Afrykanin’ z jadowitą nienawiścią. ”

Media założyły, bez badań lub zrozumienia sytuacji, ponieważ nie chcą dać żadnego czasu antenowego siłom popierającym Kaddafiego, że wielu Afrykanów w wojskowych mundurach walczących u boku lojalnych wobec Kaddafiego sił libijskich są najemnikami. Jednakże, jest to mit, że Afrykanie walczący w obronie Dżamahirii i Muammara Kaddafiego są najemnikami opłaconymi za kilka dolarów – to założenie jest oparte wyłącznie na typowym rasistowskim i pogardliwym postrzeganiu czarnych Afrykanów.

Właściwie, prawdę mówiąc, są ludzie w całej Afryce i afrykańskiej diasporze, którzy wspierają i szanują Muammara Kaddafiego za jego nieoceniony wkład w światową walkę o wyzwolenie Afryki.

W ciągu ostatnich dwóch lat tysiącom Afrykańczyków z całego kontynentu zapewniono edukację, pracę i wojskowe przeszkolenie – wielu z nich pochodzi z ruchów wyzwoleńczych. W wyniku wsparcia Libii dla ruchów narodowowyzwoleńczych w całej Afryce i na świecie, zostały utworzone międzynarodowe bataliony. Te bataliony postrzegają się jako część libijskiej rewolucji, i wzięły na siebie obronę rewolucji przed atakami w jej granicach lub poza nim.

Są to Afrykańczycy, którzy walczą w obronie Kaddafiego i zdobyczy rewolucji libijskiej do swojej śmierci jeśli jest konieczna. W przeciwieństwie do tego, co się stało, gdy internacjonalistyczne bataliony przyszły z pomocą siłom rewolucyjnym przeciwko siłom faszystowskim generała Franco w Hiszpanii.

Malijski analityk polityczny, Adam Thiam, zauważa, że „tysiące Tuaregów, którzy zostali włączeni do Islamskich Legionów ustanowionych przez libijską rewolucję pozostali w Libii i są zapisani w libijskich siłach bezpieczeństwa.”

Afrykańscy imigranci pod atakiem

W 1992r. Kaddafi robił wszystko, by jak najszybciej znaleźć się u boku Jasera Arafata rannego w katastrofie helikoptera

Kiedy afrykańscy wojownicy z Czadu, Nigru, Mali, Ghany, Kenii i Sudanu Południowego (należy zauważyć, że Libia wspierała Sudańską Armię Ludowo-Wyzwoleńczą Johna Garanga w ich wojnie wyzwoleńczej przeciwko arabskim hegemonom w Chartumie, podczas gdy wszyscy inni arabscy przywódcy poparli reżim w Chartumie) walczą w obronie tej afrykańskiej rewolucji, milion afrykańskich uchodźców i tysiące afrykańskich imigrantów zarobkowych ponosi ryzyko bycia zamordowanym w rezultacie ich domniemanego wsparcia dla Kaddafiego.

Jeden z tureckich pracowników budowlanych opisał taką masakrę: „Mieliśmy 70-80 osób z Czadu pracujących w naszej firmie. Zostali porąbani na śmierć sekatorami i siekierami, a napastnicy mówili: „Dostarczacie oddziałów Kaddafiemu. Sudańczycy zostali również zmasakrowani. Sami to widzieliśmy. ”

Jest to dalekie od tego, co jest przedstawiane w mediach jako „pokojowi demonstranci” przeciwstawiający się siłom Kaddafiego. W rzeczywistości zdjęcia z powstania w Bengazi przedstawiają mężczyzn z maczetami, kałasznikowami i RPG. W Zielonej Księdze, Kaddafi argumentuje za przeniesieniem całej władzy, bogactwa i broni bezpośrednio w ręce ludzi. Nikt nie może zaprzeczyć, że libijska ludność jest uzbrojona po zęby. Jest to część filozofii Kaddafiego w której dostęp do broni nie może być zmonopolizowany przez żadną część społeczeństwa, włącznie z siłami zbrojnymi. Trzeba powiedzieć, że nie jest zwykłą praktyką tyranów i dyktatorów uzbrajanie swojej populacji.

Kaddafi również głośno się wypowiadał odnośnie losu Afrykańczyków, którzy migrują do Europy, gdzie spotykają się z rasizmem, jeszcze większą biedą, przemocą z rąk grup skrajnej prawicy i w wielu przypadkach śmiercią, kiedy niezdatna do żeglugi łódź którą podróżują tonie.

Poruszony ich losem, zorganizował konferencję w Libii w styczniu tego roku, poświęconą ich potrzebom i obawom. Ponad 500 delegatów i prelegentów z całego świata wzięło udział w konferencji zatytułowanej „Godne życie w Europie, czy pożądany powrót do Afryki.”

„Powinniśmy żyć w Europie przyzwoicie i godnie” Kaddafi powiedział uczestnikom. „Potrzebujemy dobrych stosunków z Europą, a nie relacji pana i niewolnika. Relacje pomiędzy Afryką a Europą powinny być silne. Nasza obecność powinna być silna, namacalna i dobra. To od was zależy jako Afrykanów w diasporze. Musimy kontynuować coraz bardziej aż zjednoczenie Afryki zostanie osiągnięte.

Od teraz, z woli Boga, będę przypisywać zespoły do wyszukiwania, badania i nawiązywania kontaktów z Afrykanami w Europie oraz sprawdzenia ich sytuacji … to jest mój obowiązek i rola wobec synów Afryki, jestem żołnierzem dla Afryki. Jestem tu dla was i pracuje dla was, dlatego nie opuszczę was i będę śledzić waszą sytuację”.

Wspólne komitety afrykańskich imigrantów, ONZ, Unii Afrykańskiej, Unii Europejskiej i organizacji międzynarodowych obecne na konferencji omówiły potrzebę koordynacji realizacji wielu konferencyjnych zaleceń.

Oświadczenia pojawiają się w całym Internecie od Afrykańczyków, którzy mają inny pogląd od tego utrwalonego przez tych, których zamiarem jest dyskredytacja Kaddafiego i rewolucji libijskiej. Jeden Afrykanin powiedział:

Kiedy dorastałem najpierw przeczytałem komiks o jego rewolucji kiedy miałem dziesięć lat. Od tego czasu, kiedy dyktatorzy przychodzili i odchodzili, pułkownik Kaddafi zrobił na mnie wrażenie człowieka, który naprawdę kocha Afrykę! Libijczycy mogli narzekać, że wydaje ich bogactwo na innych Afrykanów! Ale ci Afrykanie którym pomógł dojść do władzy, wybudowali szkoły i meczety i wnieśli wiele form rozwoju pokazując, że Afrykanie mogą robić dla siebie. Gdyby ci Afrykańczycy porzucili go na pożarcie przez zachodni imperializm i jego kłamstwa i po prostu pozwolili mu odejść jako dyktator w imię tzw demokracji… jeśli mogliby to zrobić… powinni otrzymać określenia i los który zachodnia prasa nadaje naszemu ukochanemu przywódcy. Jeżeli istnieje choć jeden człowiek, który był w połowie tak hojny jak on jest, niech wystąpi naprzód.

I jeszcze uwagi innego Afrykanina:

Ten człowiek został oskarżony o wiele rzeczy a słuchając Zachodu, który niedawno był szczęśliwy korzystając z jego szczodrej gościnności, pomyślisz, że jest gorszy od Hitlera. Rasistowska i pogardliwa postawa Arabów wobec czarnych Afrykanów uczyniły ze mnie naturalnego sceptyka wobec jakichkolwiek zabiegów z ich strony aby nawiązać bliższy związek z Czarną Afryką, ale Kaddafi był wyjątkiem.

Oportunistyczna Rewolta

To kontrrewolucyjne powstanie wzięło wszystkich, włącznie z władzami libijskimi, przez zaskoczenie. Wiedzieli o czym media nie informują: że w przeciwieństwie do Egiptu, Tunezji i innych krajów w regionie, gdzie istniało ogromne ubóstwo, bezrobocie i represyjne prozachodnie reżimy, libijska dynamika była zupełnie inna. Jednak szeregi oportunistycznych sił, począwszy od tzw. islamistów, arabskich rasistów, włącznie z niektórymi z tych, którzy niedawno uciekli z najbliższego otoczenia Kaddafiego, skorzystało z wydarzeń w krajach sąsiednich jako pretekst do zamachu stanu i do realizacji swoich własnych programów dla libijskiego narodu. Wielu z tych byłych oficjeli było autorami, i potajemnie napędzało anty-Afrykański pogrom w Libii kilka lat temu, kiedy wielu Afrykanów zginęło w walkach ulicznych pomiędzy Afrykanami i libijskimi arabami. Była to celowa próba zawstydzenia Kaddafiego i podkopania jego wysiłków w Afryce.

Kaddafi od dawna był solą w oku islamistów. W swoim ostatnim przemówieniu do libijczyków, nadawanym z ruin Bab al-Azizia kompleksu zbombardowanego przez Reagana w 1986 roku, spytał „brodaczy” w Bengazi i Jabal al Akhdar, gdzie byli, kiedy Reagan zbombardował jego kompleks w Trypolisie, zabijając setki Libijczyków, w tym jego córkę. Powiedział, że ukrywali się w swoich domach przyklaskując USA i ślubował, że nigdy nie pozwoli aby kraj powrócił pod ich panowanie i ich kolonialnych panów.

Al-Kaida jest na Saharze na jego granicach, a Międzynarodowa Unia Uczonych Muzułmańskich wzywa do postawienia go przed sądem. Ktoś spyta, dlaczego chcą krwi Kaddafiego? Dlaczego nie Mubaraka, który zamknął przejście graniczne w Rafah, gdy izraelici zmasakrowali Palestyńczyków w Gazie. Dlaczego nie Busha, Cheneya, Rumsfelda i Blaira, którzy są odpowiedzialni za zamordowanie milionów muzułmanów w Iraku i Afganistanie?

Odpowiedź jest prosta – bo Kaddafi popełnił kilka „grzechów głównych”. Ośmielił się zakwestionować ich reakcyjne i feudalne pojęcie islamu. Utrzymywał pogląd, że każdy muzułmanin jest władcą (kalifem) i nie wymaga Ulema do interpretacji Koranu za niego. Zakwestionował islam Bractwa Muzułmańskiego i Al-Kaidy z koranicznej/teologicznej perspektywy i jest jednym z niewielu politycznych liderów wyposażonych by to zrobić. Kaddafi został nazwany Mujaddid (termin ten odnosi się do osoby, która pojawia się aby odnowić islam i oczyścić go z obcych elementów, przywracając mu autentyczną postać) i przychodzi w tradycji Jamaludeena Afghaniego oraz późnego irańskiego rewolucjonisty, Aliego Shariatiego.

Libia jest głęboko tradycyjnym społeczeństwem, borykającym się z niektórymi przestarzałymi i zbankrutowanymi ideami, które utrzymują się na powierzchni do dnia dzisiejszego. Pod wieloma względami, Kaddafi musiał walczyć z tymi samymi reakcyjnymi aspektami arabskiej kultury i tradycji, co święty prorok Muhammad (pzn) w VII wieku w Arabii – arabską supremacją / rasizmem, wyższością rodziny i plemienia, historycznymi walkami plemion przeciwko plemionom i marginalizacją kobiet. Bengazi od zawsze było centrum kontrrewolucji w Libii, wspierając reakcyjne ruchy islamskie, takie jak Wahabitów i Salafitów. To ci ludzie, którzy założyli Libijską Islamską Grupę Walki z siedzibą w Bengazi, która zawarła sojusz z Al-Kaidą i którzy przez lata byli odpowiedzialni za zabójstwa wiodących członków libijskich komitetów rewolucyjnych.

Siły te nienawidziły rewolucyjnej intepretacji Koranu Kaddafiego. Wspierały islam skupiony na zewnętrznych pułapkach i religijności jedynie w formie rytuałów, który jednocześnie jest feudalny i represyjny oraz odrzuca wolnościową duchowość islamu. Chociaż ci tzw islamiści są przeciwni zachodniej okupacji muzułmańskiej ziemi, nie mają konkretnej platformy programowej dla znaczących przemian społeczno-gospodarczych i politycznych by rozwinąć swoje społeczeństwa poza wpół feudalne i kapitalistyczne systemy, które wzmacniają najbardziej zacofane i reakcyjne idee i tradycje . Filozofia polityczna Kaddafiego, jak wskazano w Zielonej Księdze, odrzuca nieskrępowany kapitalizm we wszystkich jego przejawach, w tym „państwowy kapitalizm” byłych krajów komunistycznych i neoliberalny model kapitalistyczny, który został narzucony na poziomie globalnym. Pomysł, że kapitalizm nie jest zgodny z islamem i Koranem nie jest do przełknięcia dla wielu Arabów i tzw islamistów, ponieważ trzymają się błędnego przekonania, że biznes i handel są równoznaczne z kapitalizmem.

Zrozumieć to dobrze

Bez względu na błędy popełnione przez Kaddafiego i rewolucję libijską, jej korzyści oraz jej ogromny wkład w walkę uciskanych narodów na całym świecie nie mogą i nie powinny być ignorowane. Saif Kaddafi, pytany o stanowisko jego ojca i rodziny, powiedział, że w tej walce nie chodzi o jednego człowieka i jego rodzinę, chodzi o Libię i kierunek jaki obierze.

Ten kierunek zawsze był kontrowersyjny. W 1982 roku Światowa Mathaba powstała w Libii. Mathaba oznacza miejsce spotkań dla ludzi o wspólnym celu. Światowa Mathaba zgromadziła rewolucjonistów i bojowników o wolność z każdego zakątka świata, aby dzielić się pomysłami i rozwijać ich rewolucyjną wiedzę. Wiele grup wyzwoleńczych na całym świecie otrzymało wykształcenie, szkolenia i wsparcie Muammara Kaddafiego oraz Libijskiej rewolucji w tym ANC, AZAPO, PAC i BCM z Azanii (RPA), SWAPO z Namibii, MPLA z Angoli, sandiniści z Nikaragui, Polisario z Sahary, OWP, ruchy rdzennych amerykanów w obu Amerykach, Nation of Islam prowadzony przez Louisa Farrakhana, aby wymienić tylko kilka. Nelson Mandela nazwał Muammara Kaddafiego jednym z największych bojowników o wolność w tym stuleciu, i twierdził, że ostateczny upadek systemu apartheidu wiele zawdzięczał Kaddafiemu i libijskiemu wsparciu. Mandela powiedział, że w najciemniejszych chwilach ich walki, gdy plecy mieli przyparte do muru, to Muammar Kaddafi był tym, który stał razem z nimi. Późny Afrykański bojownik o wolność, Kwame Ture, wspominał Kaddafiego jako „diament w szambie afrykańskich oszustów”.

Ohydny pogląd powielany przez media i siły reakcyjne, wewnątrz i na zewnątrz Libii, że jest to tylko kolejna historia nadętej dyktatury, która dobiegła końca jest dezinformacją i celowym zniekształceniem. Jakąkolwiek ktoś ma opinie o Kaddafim jako człowieku, nikt nie może zaprzeczyć jego nieocenionemu wkładowi w wyzwolenie człowieka i uniwersalnych prawd przedstawionych w jego Zielonej Księdze.

Postępowi uczeni w wielu częściach świata, w tym na Zachodzie, uznali Zieloną Księgę jako wnikliwą krytykę kapitalizmu i zachodniego modelu parlamentarnego wielopartyjnej demokracji. Ponadto, nie ma wątpliwości, że system demokracji bezpośredniej postulowanej przez Kaddafiego w Zielonej Księdze oferuje alternatywny model i rozwiązanie dla Afryki i Trzeciego Świata, gdzie wielopartyjna tzw demokracja była smutną porażką, prowadzącą do ubóstwa , etnicznych i plemiennych konfliktów i chaosu.

Każda rewolucja, od początku czasu, broniła się przed tymi, którzy chcieli cofnąć jej zdobycze. Europejczycy powinni spojrzeć wstecz na swoją krwawą historię i zobaczyć, że dotyczy to amerykańskiej, francuskiej i bolszewickiej rewolucji. Marksiści mówią o brutalnym stłumieniu przez Trockiego i Lenina buntu w Kronsztad Armią Czerwoną jako „tragicznej konieczności”.

Pojmijmy to dobrze: w Libii nie walczą pokojowi demonstranci z uzbrojonym i wrogim państwem. Wszystkie strony są ciężko uzbrojone i wrogie. Walka tocząca się w Libii jest w istocie walką między tymi, którzy chcą zobaczyć zjednoczoną i wyzwoloną Libię i Afrykę, wolną od neo-kolonializmu i neoliberalnego kapitalizmu i mogącą zbudować własny system zarządzania zgodny z afrykańską i arabską osobowością i kulturą, i tych, którzy uważają cały ten pogląd za odrażający. I obie strony są w stanie zapłacić najwyższą cenę aby bronić swych stanowisk.

Nie łudźmy się, jeśli Kaddafi i libijska rewolucja zostaną pokonani przez ten konglomerat oportunistycznych reakcjonistów i rasistów, to postępowe siły na świecie i Panafrykański projekt poniesie ogromną klęskę i uwstecznienie.

Tłumaczenie: Al Kohol

Artykuł na SOTT.net: Libya, Getting it Right: A Revolutionary Pan-African Perspective

* Gerald A. Perreira mieszkał przez wiele lat w Libii i był członkiem zarządu w agencji World Mathaba. Można się z nim skontaktować pod adresem: mojadi94@gmail.com.

**

Więcej informacji na temat Libii i Kaddafiego możecie znaleźć tutaj:

Advertisements

1 komentarz »

  1. „[…]Kaddafi popełnił kilka „grzechów głównych”. Ośmielił się zakwestionować ich reakcyjne i feudalne pojęcie islamu. Utrzymywał pogląd, że każdy muzułmanin jest władcą (kalifem) i nie wymaga Ulema do interpretacji Koranu za niego. Zakwestionował islam Bractwa Muzułmańskiego i Al-Kaidy z koranicznej/teologicznej perspektywy […]”

    „Siły te nienawidziły rewolucyjnej intepretacji Koranu Kaddafiego. Wspierały islam skupiony na zewnętrznych pułapkach i religijności jedynie w formie rytuałów, który jednocześnie jest feudalny i represyjny oraz odrzuca wolnościową duchowość islamu.”

    Czy to czegoś nie przypomina? Słowo „islam” można tu zamienić na „judaizm” lub „chrześcijaństwo”. Koran zastąpić Torą lub Biblią. Pod Kaddafiego można podstawić dowolnego reformatora którejś z religii monoteistycznych, który skończył życie na stosie lub pod gradem kamieni. W każdym przypadku w efekcie końcowym zostanie represyjność, reakcyjność i feudalizm. Zbrodnie kasty kapłanów. Pustota rytuałów i duchowe zniewolenie całych społeczności…

    Komentarz - autor: Magia — 19 listopada 2011 @ 18:25


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: