Narcystyczna rodzina

Psychoanalitycy zauważają, że zaburzenia narcystyczne stają się coraz bardziej powszechne. Koncentrują uwagę terapeutów w tej mierze, w jakiej na początku wieku skupiały ją histeria i nerwice obsesyjne. Zdaniem Christophera Lascha owo rozpowszechnienie jest wynikiem warunków społeczno-kulturowych: „Narcyzm wydaje się najlepszym sposobem radzenia sobie z napięciami i niepokojami współczesnego życia. Panujące warunki społeczne uwypuklają cechy narcystyczne, które są obecne, choć w różnym stopniu, w każdym z nas”. Zdaniem J.Kovela do tych warunków należą: rozniecanie infantylnych pragnień przez reklamę, przypisywanie sobie autorytetu rodzicielskiego przez media i szkołę oraz racjonalizacja życia wewnętrznego wraz z towarzyszącą jej fałszywą obietnicą osobistego spełnienia. Cechy narcystyczne, takie jak łatwość w wywieraniu na innych dobrego wrażenia czy nieumiejętność zawiązywania bliskich relacji, preferują u swoich pracowników duże firmy i organizacje.

Warunki społeczno-kulturowe przekształciły także rodzinę, w której kształtuje się podstawowa struktura osobowości. Zbiorowość, która obawia się, że nie ma przed nią przyszłości, nie będzie poświęcała nadmiernej uwagi potrzebom następnego pokolenia, zaś wszechobecne poczucie braku ciągłości historycznej – plaga naszego społeczeństwa – jest szczególnie destrukcyjne właśnie dla rodziny. Wysiłki rodziców, aby dziecko czuło się kochane i chciane, nie wystarczą, by zamaskować podskórny chłód – oddalenie tych, którzy mają niewiele do przekazania następnemu pokoleniu i przyznają pierwszeństwo własnemu prawu do samorealizacji. Mieszanka emocjonalnego dystansu i prób przekonania dziecka o jego uprzywilejowanej pozycji w rodzinie – oto niezawodny przepis na narcystyczną strukturę osobowości.

[cytat stąd]

Istnieje bardzo liczna grupa niezauważanych ofiar. Często nie szukają one pomocy, której potrzebują, nie rozpoznają bowiem, że cierpią z powodu problemu, który daje się rozwiązać. Są to dzieci mniej lub bardziej narcystycznych rodziców. Aczkolwiek jest możliwe, że jeden z rodziców (albo obydwoje) może cierpieć na narcystyczne (albo inne) zaburzenie osobowości, nie o to tym razem chodzi. Stosowany tutaj termin narcystyczny używany jest raczej w sensie opisowym niż klinicznym.

Schizoidalne Zaburzenie Osobowości

Fragment książki “Psychopatologia - Wydanie Czwarte” Martin E.P. Seligman, Elaine F. Walker, David L. Rosenhan.

Schizoidalne zaburzenie osobowości jest to zespół, który ma kilka cech wspólnych z zaburzeniem schizotypowym. Podstawową oznaką tego zaburzenia jest upośledzenie zdolności tworzenia związków społecznych, co objawia się brakiem zaangażowania społecznego, obojętnością zarówno na pochwały, jak i słowa krytyki, niewrażliwością na uczucia innych i/lub brakiem umiejętności społecznych. Jeżeli cierpiący na to zaburzenie ludzie mają w ogóle jakichkolwiek przyjaciół, to jest ich niewielu. Są oni zrezygnowani, powściągliwi, wyobcowani. Otoczenie postrzega ich jako “błądzących we mgle”. Innymi słowy, są skrajnymi introwertykami. Ich uczucia bywają mdłe i zawężone; zdaje się, że brakuje im ciepłych uczuć lub zdolności ukazywania emocji i przez to są postrzegani jako osoby chłodne, wyniosłe i nieprzystępne.