Wewnętrzna dyscyplina

Dzisiaj jest takie, jakie jest, ponieważ wczoraj było takie, jakie było. I jeśli dzisiaj jest takie jak wczoraj, to jutro będzie takie jak dzisiaj. Jeśli chcesz, żeby jutro było inne, to musisz dzisiaj uczynić inne. Jeśli dzisiaj jest po prostu konsekwencją wczoraj, to dokładnie w ten sam sposób jutro będzie konsekwencją dnia dzisiejszego. I jeśli zbadało się dokładnie, co zdarzyło się wczoraj, przedwczoraj, tydzień temu, rok czy dziesięć lat temu, to będzie można bezbłędnie powiedzieć, co się zdarzy jutro, a co nie. [...] To, co się zdarzy lub może się z nami zdarzyć, zależy od jednej z trzech przyczyn: od przypadku, od przeznaczenia lub od naszej woli. Tacy, jacy jesteśmy, prawie całkowicie jesteśmy uzależnieni od przypadku. W prawdziwym znaczeniu tego słowa nie możemy mieć ani trochę więcej przeznaczenia niż woli. [...] To brzmi paradoksalnie, ale mamy wszelkie prawo do tego, by powiedzieć, że znamy naszą przyszłość. Będzie ona dokładnie taka sama, jaka była nasza przeszłość. Nic się nie zmienia samo przez się.

A co usypia człowieka? Wszystko to, co nie jest konieczne, wszystko to, bez czego można się obejść. Niezbędne jest zawsze dopuszczalne. Ale zaraz za tym zaczyna się hipnoza. Przy czym musicie pamiętać, że dotyczy to tylko ludzi pracujących lub tych, którzy uważają, że pracują. A sama praca polega na dobrowolnym poddaniu się na jakiś czas cierpieniu, aby się uwolnić od wiecznego cierpienia. Tymczasem ludzie boją się cierpienia. Pragną przyjemności: teraz, natychmiast i na zawsze. Nie chcą zrozumieć, że przyjemność jest atrybutem raju i że trzeba na nią zapracować. I nie jest to konieczne z powodu jakichś arbitralnych albo wewnętrznych praw moralnych, lecz dlatego, że jeśli człowiek otrzymuje przyjemność, zanim na nią zapracuje, to nie będzie jej w stanie zachować i przyjemność ta zamieni się w cierpienie. A cała rzecz w tym, by otrzymać przyjemność i być w stanie ją zachować. Ten, kto potrafi to zrobić, nie musi się już niczego uczyć. Ale droga do tego prowadzi przez cierpienia.
[Uspieński, FNN]

“[...] najbardziej efektywną strategię wypracowali widzący z czasów konkwisty, niekwestionowani mistrzowie skradania się. Składa się ona z sześciu powiązanych ze sobą elementów. Pięć z nich nazywa się atrybutami wojownika. Są to: kontrola, dyscyplina, wytrwałość, wyczucie odpowiedniego czasu i wola. Dotyczą one świata wojownika, który wciąż zmaga się z poczuciem własnej ważności”. [C.Castaneda - "Wewnętrzny ogień"]

Tu i teraz

Czytałam dziś pewien tekst W. Eichelbergera i natknęłam się na zdanie:

…pogrążenie się we wspomnieniach albo snucie wizji przyszłości stanowi zgubny nawyk umysłu, pozbawiający nas szansy na pełne przeżywanie naszego powszedniego “tu i teraz”.

i zaczęłam się zastanawiać, na ile różnych sposobów można zrozumieć owo “tu i teraz”. Przypomniał mi się akapit, którym Laura Knight-Jadczyk kończy swój rozdział mówiący m.in. o Trzech Siłach (tak, tak, będzie o tym… niedługo) w książce “The Secret History of The World” (cytuję w moim ‘zgrubnym’ przekładzie):

Wracając do przykładu z pieczeniem chleba: w pewnych wypadkach mąka może być “prawdą”, a ogień - “kłamstwem”, woda natomiast może być określoną sytuacją, w której pierwsze dwie się spotykają i oddziaływują ze sobą [nawiązanie do jednego z najczęściej podawanych w ezoteryce przykładów Trzech Sił]. Jeśli Wrażenia są “pożywieniem”, to zasada ta winna być rozważana z dużą uważnością, kiedy mamy do czynienia z “przyjmowaniem Wrażeń” czy też “przyswajaniem wpływów ‘B’” - co jest procesem stosowania Prawa Trzech to danej sytuacji czy dynamiki naszego życia i “Myślenia Młotem” (”Thinking with Hammer”). Zaczynamy też rozumieć, że Miłość, tak jak i Bóg, ma wiele twarzy w Kreacji. Uświadamiamy sobie również, dlaczego taka wiedza jest dozowana początkującym: jakże łatwo jest to rozumienie przekręcić, wypaczyć i nadużyć.

Emocje - czym są?

Dziś będzie o emocjach.

Człowiek jest złożoną organizacją, składającą się z czterech części, które mogą być połączone, nie połączone lub też źle ze sobą połączone. Wóz połączony jest z koniem za pomocą dyszli, koń połączony jest z woźnicy lejcami, a woźnica połączony jest z panem dzięki głosowi pana. Jednakże woźnica musi słyszeć i rozumieć głos pana. Musi on wiedzieć, jak powozić, a koń musi być nauczony, jak reagować na lejce. Co się tyczy związku pomiędzy koniem i wozem, to koń musi być właściwie zaprzężony. Istnieją zatem trzy połączenia między czterema odcinkami tej złożonej organizacji. Jeśli w jednym z tych połączeń czegoś brakuje, to organizacja nie może działać jako jedna całość. Połączenia są zatem nie mniej ważne niż same “ciała”. Pracując nad sobą, człowiek pracuje równocześnie nad “ciałami” i nad “połączeniami”. Ale jest to innego rodzaju praca.

Wewnętrzna alchemia

“Zostało wcześniej powiedziane, że poznawanie i obserwacja siebie, jeśli przeprowadzone są we właściwy sposób, zbliżają człowieka do uświadomienia sobie faktu, że coś jest nie w porządku z jego maszyną i z jego funkcjami w ich zwykłym stanie. Człowiek zdaje sobie sprawę, że jest tak właśnie dlatego, że śpi, żyje i pracuje niewielką częścią samego siebie. To właśnie z tego powodu olbrzymia większość jego mocy pozostaje nie wykorzystana. Człowiek czuje, że nie bierze od życia tego wszystkiego, co mógłby dostać, że nie udaje mu się to z powodu określonych wad czynnościowych jego maszyny, jego odbiornika. Idea poznawania siebie nabiera w jego oczach nowego znaczenia. Czuje, że być może nie jest nawet warte zachodu poznawanie siebie w taki sposób, w jaki on to teraz robi. Każdą funkcję widzi taką, jaką ona teraz jest i jaką mogłaby czy powinna być. Obserwacja siebie prowadzi człowieka do uświadomienia sobie konieczności zmiany siebie.

Poszukiwanie wewnętrzne

Fragmenty eseju JEAN-CLAUDE CARRIERE’A

Kto stawia głównie na intelekt, ten wprawdzie może zajść
daleko, myli on jednak grunt z wodą i kiedyś utonie.
H.Hesse, “Wilk stepowy”

Pamiętać siebie, powrócić do siebie. Gurdżijew mówi o tym z naciskiem. Na tym polega istota rzeczy, bez której pozbawieni jesteśmy wszelkiej percepcji, wszelkiego poznania, wszelkiego działania; a nawet wszelkiego istnienia, naszego czy też świata, bo jedynym, co pozwala nam uchwycić nieznane, jest ta ulotna wskazówka, osaczona przez całą armię zwodniczych pozorów.