Prawda jest fundamentem cywilizacji. W Biblii Króla Jakuba słowo „prawda” pojawia się 224 razy. Świadkowie zeznający przed amerykańskimi sądami i Kongresem składają przysięgę mówienia prawdy; rozporządzenia prawne i kodeks cywilny narzucają obowiązek działania w zgodzie z prawdą w reklamie i biznesie – by podać tylko kilka przykładów.

Celem nauki jest poznanie prawdy o Ziemi i Wszechświecie oraz przekazanie tej wiedzy – zgodnie z prawdą – ludziom. Nauka zrodziła technologię, dzięki której nasze życie jest łatwiejsze i lepsze. Nauka zapewnia nam lepsze zdrowie i pozwala nam widzieć świat w sposób wcześniej nie do pomyślenia. To ona nas uskrzydla i napawa optymizmem. Do tego nauka dostarcza standard prawdy, bezpiecznie i trwale związany z właściwościami materii, co umożliwia wykrycie i zdemaskowanie szarlatanów i pseudonaukowych barbarzyńców, którzy kłamią, kradną i tyranizują pod pozorem naukowości.

Przed drugą wojną światową rządy nie wspierały nauki wysokimi dotacjami. Niemniej jednak XX wiek zasiał nadzieję na nadejście czasów oświecenia i rozumu na niespotykaną dotąd skalę. Dorabiając w szwajcarskim urzędzie patentowym, Albert Einstein objaśnił ruchy Browna, efekt fotoelektryczny i opracował szczególną teorię względności. Niels Bohr, którego dotował browar Carlsberga, dokonał fundamentalnych odkryć w zakresie struktury atomu, był także siłą sprawczą i napędową dla grupowego wysiłku stworzenia mechaniki kwantowej – gałęzi nauki, bez której nie byłoby technologii opartej na elektronice ciała stałego, a więc dzisiejszej komunikacji czy komputerów. Był to czas żywych dyskusji nad nowymi obserwacjami. Płodne umysły tworzyły idee, które podważały obowiązujące wówczas poglądy. Wypływać zaczęły nowe poglądy i teorie, czasem trafne, czasem niedoskonałe, ale dążące do prawdy, przez co inspirowały do następnych przemyśleń i do nowej dyskusji. Wyobraźnia i pomysłowość, pobudzane dążeniem do poznania prawdy o Ziemi i Wszechświecie, rodziły entuzjazm i ekscytację, a nowe teorie i odkrycia oświecały społeczeństwo, rozbudzały wyobraźnię młodych. Zapanowała atmosfera optymizmu.

Mimo że brakowało wówczas pieniędzy na naukę, naukowcy zachowali pewną samodyscyplinę. Po doktorancie oczekiwano, by w ramach swojej dysertacji dokonał nowego odkrycia, nawet jeśli oznaczało to rozpoczęcie – po latach pracy – nowych badań, gdy okazywało się, że ktoś inny zdążył już dokonać danego odkrycia. Samodyscyplina była także częścią systemu publikacji naukowych. Przed drugą wojną światową, kiedy naukowiec chciał opublikować swoją pracę, po prostu wysyłał ją do redaktora danego czasopisma naukowego. Zaś młody badacz, który nic jeszcze nie opublikował, musiał zyskać aprobatę starszych kolegów, zanim mógł wysłać manuskrypt artykułu do wydawcy. Idea anonimowej recenzji naukowej (peer review) jeszcze się nie zrodziła.

Jednak w ostatnich dekadach XX wieku sytuacja zaczęła się zmieniać. Z jednej strony wydawało się, że nastał kolejny renesans – wraz z nowoczesnymi komputerami, obrazami satelitarnymi, sieciami komputerowymi i globalną komunikacją. Ale z drugiej strony stało się coś niedobrego, co umknęło niemal wszystkim. Otóż całe te nowinki przesłoniły skorumpowany system, który zaczął wspierać „poprawne politycznie” poglądy na naszą planetę i Wszechświat, zarazem odpychając, ignorując i tłumiąc postępowe i odważne działania indywidualnych badaczy.

Przed wojną rząd niewiele łożył na naukę, to jednak się zmieniło ze względu na zapotrzebowania wojenne. W 1951 r. utworzono amerykańską National Science Foundation (NSF), która miała wspierać powojenne badania cywilnych naukowców. System zarządzania funduszami, wymyślony na początku lat 50. przez NSF, przejęły w prawie niezmienionej formie wszystkie rządowe agencje dotujące naukę, takie jak NASA czy Departament Energetyki (DOE).

Jak odkryłem, problem w tym, że system dotacji, wymyślony przez NSF i przekazywany innym agencjom rządowym, ma poważne fundamentalne błędy. W konsekwencji, od ponad pół wieku NSF robi coś, czego nie zdołały dokonać ani obce rządy, ani organizacje terrorystyczne – powoli i niepostrzeżenie niszczy amerykańskie zaplecze naukowe, prowadząc do tego, że  w dziedzinie nauki i edukacji Ameryka stanie się państwem trzeciego świata, korumpując jednostki i instytucje, faworyzując kłamców i instytucje, którym służą, hamując rozwój nauki oraz zaszczepiając w środowisku naukowym błędne, antynaukowe praktyki, oparte na nieracjonalnym obrazie ludzkiego zachowania. Oto główne błędy NSF:

Błąd nr 1: Projekt ubiegający się o dotację jest zwykle oceniany przez anonimowych recenzentów. „Peer review” to wytwór NSF, w ramach którego naukowcy, często konkurenci autora bądź autorów artykułu, anonimowo recenzują i oceniają dany wniosek. Pomysł anonimowej recenzji musiał wydać się efektem przypływu geniuszu, ponieważ przyjęły go praktycznie wszystkie rządowe agencje dotujące naukę i w efekcie niemal wszystkie czasopisma naukowe. Jednak wygląda na to, że nikt nie wyciągnął nauk z lekcji historii w zakresie tajności. Oczywiście tajność jest konieczna w sprawach bezpieczeństwa narodowego i obrony. Ale czy w cywilnej nauce tajemnica i towarzyszące temu zwolnienie od odpowiedzialności rzeczywiście działa na korzyść obiektywizmu? Jeśli tajemnica istotnie służyłaby prawdzie, miałaby uprzywilejowaną pozycję w sądach. Sądy stosowały już zasadę tajemnicy – było tak w czasach niesławnej hiszpańskiej Inkwizycji i w praktycznie każdym totalitarnym reżimie – a skutek był zawsze ten sam: fałszywe oskarżenia ze strony pozbawionych skrupułów obywateli oraz rozwój korupcji. Zasada anonimowości i brak odpowiedzialności za słowa, obecne w systemie peer review, zapewnia niesprawiedliwe przywileje tym, którzy chcą udaremnić konkurentom otrzymanie grantów na swój projekt i publikację wyników badań. Anonimowa recenzja stała się główną metodą hamowania rozwoju nauki stosowaną przez pseudonaukowców. Co więcej, sama świadomość – słuszna lub nie – że niektórzy mogą posunąć się do takiego kroku, jest przytłaczająca i zmusza naukowców do pasywności i przyjmowania tylko poprawnych politycznie, powszechnie uznanych poglądów oraz do powstrzymywania się od dyskusji nad czymkolwiek, co podważałoby badania innych albo nie zgadzało się z programem agencji udzielającej dotacji. A to całkowicie przeczy celom nauki. Nie dziwi więc powszechna obecnie opinia, że podważenie wyników badań wspieranych przez którąś z rządowych agencji oznacza utratę poparcia dla własnych badań.

Błąd nr 2: Pomysł NFS, by naukowcy zgłaszali swoje projekty dla uzyskania dotacji, doprowadził do trywializacji i biurokratyzacji nauki. Dlaczego? Otóż problem w tym, że absolutnie niemożliwe jest określenie przed rozpoczęciem badań, co nowego się odkryje i co się zrobi, by doprowadzić do tego odkrycia. W konsekwencji proponuje się banalne projekty z nienaukowymi wynikami, czego przykładem jest powszechna praktyka tworzenia modeli opartych na domysłach, zamiast dokonywania odkryć. Co więcej, to biurokraci – kierownicy projektu i anonimowi recenzenci – decydują, który projekt pasuje do ich programu. Natomiast „ocena” projektu jest zwykle przykrywką dla nieetycznych praktyk „recenzentów” i biurokratów zwalczających konkurencję. Stąd naukowcom brak motywacji do dokonywania ważnych odkryć lub podważania istniejących teorii.

Błąd nr 3: NSF zapoczątkowało powszechną obecnie praktykę dotowania uniwersytetów i innych instytucji non-profit, których naukowcy, zwykle pracownicy wydziałów, są uznawani za „pierwszoplanowych badaczy”. Skutkiem tej metodologii jest brak odpowiedzialności prawnej i osobistej za działania naukowców. Nader często naukowcy z bezkarnością wypaczają stan wiedzy naukowej i stosują praktyki dławiące współzawodnictwo, jak choćby oczernianie innych, zdolnych i doświadczonych, naukowców. Z własnego doświadczenia wiem, że władze uniwersytetów i instytucji, powiadomione o takim procederze, nie robią nic, by zmienić tę sytuację, nie mając ani doświadczenia, ani też, z racji kadencyjności ich stanowisk, nie znają prawdziwego pojęcia autorytetu i odpowiedzialności. To powoduje, że pieniądze amerykańskich podatników idą w błoto, i to na wielką skalę, zaś nauka w marnym stopniu odzwierciedla swój potencjał.

Błąd nr 4: NSF zapoczątkowało obecnie powszechną praktykę, w ramach której rząd opłaca koszty publikacji artykułów naukowych w czasopismach należących do organizacji nastawionych na zysk bądź naukowych grup interesu. Ze względu na posiadane prawa autorskie, wymuszone przez tych wydawców, podatnicy, chcąc uzyskać elektroniczną kopię artykułu, muszą zwykle zapłacić 40 dolarów, mimo że koszty badań i publikacji tego artykułu zostały już opłacone z ich podatków. Co więcej, komercyjne i protekcjonistyczne praktyki często dławią darmową wymianę informacji, która powinna być jednym z celów nauki, co powoduje, że publikacja krytycznych i nowatorskich badań jest bardzo trudna. Nie dość na tym, wydawcy ani nie dysponują właściwymi procedurami, ani nie są skorzy do obstawania przy rzetelnym cytowaniu. Na przykład, zgodnie z etyką naukową opublikowane już badania, krytycznie odnoszące się do jakiejś kwestii, powinny być cytowane przez naukowców, jednak obecnie powszechną praktyką jest ignorowanie takich artykułów, które mogą podważyć rzetelność danej publikacji. W efekcie, nieetyczni naukowcy nieustannie zwodzą społeczeństwo i środowisko naukowe oraz trwonią pieniądze podatników na dyskusyjne badania.

Opisałem te cztery fundamentalne błędy NFS, które obecnie przeniknęły praktycznie wszystkie cywilne programy amerykańskich dotacji rządowych, i zaproponowałem praktyczne metody ich naprawy [1], i przedstawiłem to dwóm kierownikom NSF, jednak obaj woleli moją analizę zignorować. W kompleksie rządowo-uniwersyteckim zdaje się istnieć powszechna wizja „nieomylności”, gdzie żadnemu działaniu, bez względu na wagę jego konsekwencji, nie można nic zarzucić.

16 grudnia 2004 roku pewien człowiek w Białym Domu, na ręce którego złożyłem skargę na stronniczość anonimowego recenzowania, przesłał mi kopię dotyczącego tej kwestii (peer review) biuletynu Prezydenckiego Biura ds. Budżetu z 15 grudnia 2004 roku. 26 grudnia wysłałem do Białego Domu krytykę owego biuletynu wraz z propozycjami jego gruntownych zmian, co jednak nie spotkało się z żadną reakcją urzędników [2]. Po sześciu latach rząd amerykański nadal stosuje system anonimowego recenzowania zgodnie ze wspomnianym biuletynem, który: (1) Obejmuje ciche założenie o niezmiennej rzetelności anonimowych recenzji, nie dając przy tym żadnych instrukcji postępowania i wymogów, które by zapobiegały nieuczciwości recenzji albo stawiały w stan oskarżenia osoby podejrzane o napisanie recenzji niezgodnej z prawdą; (2) Zatwierdza zasadę anonimowości, a nawet promuje rzekome walory tej metody, takie jak „zachowanie bezstronności”; (3) Daje ciche przyzwolenie dla sytuacji sprzyjających konfliktowi interesów, jednocześnie nie dopuszczając do unikania takiej sytuacji; i wreszcie, (4) milczy na temat fatalnych skutków, do jakich doprowadzi długofalowe stosowanie praktyk przezeń zaakceptowanych.

Jedną z konsekwencji anonimowego recenzowania – czytaj: wymysłu NFS – jest opóźnianie publikacji naukowych o lata albo ich wstrzymanie, kiedy tzw. recenzenci chcą osłabić konkurencję lub się jej pozbyć. W latach 90. National Science Foundation sfinansowała stworzenie samodzielnego i autorskiego archiwum publikacji w Los Alamos National Laboratorium, gdzie fizycy i matematycy mogli zamieszczać preprinty swoich artykułów wolne od ingerencji konkurentów, które momentalnie stawały się dostępne dla całego świata. Po wielu zmianach archiwum ostatecznie przyjęło nazwę arXiv.org.

Od samego początku arXiv.org stało się najważniejszym środkiem komunikacji w dziedzinach nauki, jakie obejmuje. Zamiast grzebać w setkach czasopism, nierzadko udostępniających większość treści za opłatą, naukowcy mogą otrzymywać mailem dzienną listę artykułów z różnych dziedzin, pojawiających się na arXiv.org, i ściągać je za darmo. Samodzielne archiwum autorskie mogło stać się perłą w koronie NSF, jednym z jej największych osiągnięć. Zamiast tego, fatalna administracja NSF pozwoliła, by archiwum zostało narzędziem do walki z nauką i posłużyło do oczerniania i dyskryminacji kompetentnych, dobrze przygotowanych naukowców z całego świata.

W okolicach 2001 roku kluczowa obsada, odpowiedzialna za rozwój samodzielnego archiwum autorskiego, opuściła Los Alamos National Laboratory, zatrudniając się w Cornell University. Przypuszczalnie w ramach skoordynowanych działań, które doprowadziły do przyjęcia przez National Science Foundation wniosku [NSF # 0132355 z dn. 16 lipca 2001 r.], Cornell University przejął kontrolę nad arXiv.org i przypuszczalnie otrzymał kwotę 958,798 tys. dol., niezbędą do zrealizowania swojego zamiaru. Wspomniany wniosek zawiera następującą argumentację CU za przyjęciem „sędziowskiego mechanizmu”: „Archiwa badawcze tracą swą użyteczność, kiedy są zalewane pomysłami ekscentrycznych ‘amatorów’, promujących swoje cudowne wynalazki”.

Strona archivefreedom.org zamieściła historie niektórych osób, które padły ofiarą cenzury ze strony władz arXiv.org oraz jego „tajnych moderatorów”. Zawarto tam również wypowiedź naukowca-heretyka, noblisty Briana D. Josephsona, który wyjaśnił znaczenie cenzury stosowanej przez arXiv.org [3]. Bycie na czarnej liście arXiv.org oznacza, że twoje artykuły nie zostaną przyjęte do archiwum albo są „zagrzebywane”, tzn. umieszczane w takich kategoriach, jak fizyka czy matematyka ogólna, gdzie naukowcy lub matematycy zajmujący się wąskim zakresem badań ich nie odnajdą. W rezultacie, urzędnicy rządowych agencji dotacji naukowej oraz naukowcy prowadzący badania i wykładający na uczelniach nie są na bieżąco z nowymi teoriami i odkryciami. Poza finansowym i naukowym uszczerbkiem dotykającym naukowców z czarnej listy, jest jeszcze ludzki czynnik, o którym wspomniał jeden z ocenzurowanych: „Naukowcy z czarnej listy stają się obiektem drwin, ignorancji, wyzwisk, kłamstw, pomówień, ataków osobistych, przekłamań dotyczących ich badań, kultury, wiary, itd.”

Setki tysięcy prac naukowych umieszczonych na arXive.org zdołały obejść się bez niczyjej interwencji. Taka interwencja, ale nie anonimowa recenzja, ma miejsce jedynie wtedy, gdy na kogoś „doniesiono”, czyli celowo wskazano do nierównego traktowania za pomocą stosowania niesprawiedliwych, arbitralnych i kapryśnych standardów. Do dyskryminacji dochodzi z wielu, nigdy nie sprecyzowanych, przyczyn. Takie praktyki stosowane są przez administratorów arXiv.org we współpracy z niewielką grupką „insiderów”, czasem określających się moderatorami, którzy po cichu i bezkarnie dyskryminują wybrane osoby. I nie ma przed tym ratunku – z własnego doświadczenia wiem, że ani bibliotekarz Cornell University, ani dziekan, ani rektor nie biorą żadnej odpowiedzialności za zachowania arXiv.org, odsyłając skargi do administratorów archiwum, którzy najczęściej sami są obiektem tych skarg. Istnienia tajnych „donosicieli” można się spodziewać po byłym Związku Radzieckim czy Rumunii z czasów Ceausescu. Ale to się dzieje w Ameryce, za pieniądze National Science Foundation. Jako obywatel amerykański, weteran wojenny i podatnik, mam prawo być oburzony!

Moim zdaniem jest coś zasadniczo niewłaściwego w tym, że Cornell University otrzymuje rządowe dotacje i kontrakty na prowadzenie badań, a następnie okłamywanie społeczności naukowej poprzez arXiv.org, ukrywając postępy badań czy kontrowersyjne teorie, zwłaszcza w tych przypadkach, które mogą podważyć finansowane przez rząd badania, prowadzone na tym uniwersytecie. Cornell University otrzymuje od rządu dotacje i kontrakty na miliony dolarów rocznie, przez co stał się miejscem rywalizacji o rządowe pieniądze. Uważam, że National Science Foundation popełniła instytucjonalną pomyłkę przekazując w ręce Cornell University potężne narzędzie (arXiv.org), którego uczelnia ta może użyć przeciwko swoim konkurentom. Postępując tak, National Science Foundation pogwałciła prawo, które ją stworzyło:

„W zakresie swoich upoważnień oraz spełniania czynności, których dotyczą kolejne podrozdziały, NSF ma dążyć do rozwoju badań i kształcenia w zakresie nauk ścisłych oraz inżynierii w Stanach Zjednoczonych, obejmując niezależne badania indywidualnych naukowców, a także zapobiegać nierównej koncentracji tych badań”. [42 United States Code 1862 (e)]

Zamiast przestrzegać tego prawa, NFS przekazała potężne narzędzie (arXiv.org) w ręce wiodącego, dobrze opłacanego konkurenta, który nie tylko może go stronniczo używać przeciwko swoim rywalom, ale i prowokować strach przed potajemnym „donosem” i umieszczeniem na czarnej liście, co skutkuje umocnieniem poprawnego politycznie konsensusu i dławieniem postępu nauki. Co zatem należy uczynić?

Moim zdaniem Kongres USA powinien wszcząć śledztwo w sprawie oskarżeń o nadużycia i możliwe popełnienie przestępstwa w kwestii przejęcia i funkcjonowania arXiv.org pod szyldem Cornell University, włączając w to ewentualny współudział lub zgodę (bądź jedno i drugie) pracowników innych uniwersytetów oraz instytucji rządowych, w tym Departamentu Sprawiedliwości i Prokuratury Generalnej stanu Nowy Jork. Jeżeli dowody okażą się wiążące, rząd Stanów Zjednoczonych powinien rozpatrzyć kwestię wszczęcia postępowania karnego w celu odzyskania arXiv.org i przekazania go w ręce neutralnej organizacji, jak National Archive czy Library of Congress – co powinno zostać zrobione już na samym początku.

Znany ekonomista George E.P. Box tak się wypowiedział o modelach: wszystkie modele są złe, ale niektóre są użyteczne. Zasadniczo modele mają odtwarzać rzeczywiste lub hipotetyczne zdarzenia czy procesy i prowadzić do uzyskania wyniku zgodnego z oczekiwaniami twórcy – oczekiwaniami opartymi na subiektywnych założeniach i dopasowanych zmiennych; modele te nie muszą być poprawne, a do tego można je zastąpić kolejnymi. Dla mnie jednak ważniejsze jest odkrycie prawdy o Ziemi i Wszechświecie, niż tworzenie takich modeli.

Astronomowie dokonali do chwili obecnej niezwykłych obserwacji. Astrofizycy usiłują zrozumieć fizyczne podstawy kryjące się za tymi obserwacjami, tworząc modele oparte na jakichś założeniach lub na innych modelach opartych na innych założeniach. W latach 20. naukowcy dokonali syntezy jądrowej – złączenia dwóch bardzo lekkich jąder atomowych, skutkującego wydzieleniem potężnej energii. Proces ten nazwano termojądrowym z racji temperatury około miliona stopni Celsjusza, potrzebnej do zainicjowania reakcji. W latach 30. rozpracowano reakcje termonuklearne, które miały być odpowiedzialne za zasilanie Słońca i innych gwiazd. Ale skąd się wziął milion stopni „na rozruch”? Zakładano, że taką temperaturę wygenerowało zapadnięcie się pyłu i gazu podczas formowania się gwiazd. Istnieją jednak poważne problemy, o czym się później przekonałem, z osiągnięciem tym sposobem temperatury rzędu miliona stopni.

Gwiazda przypomina bombę wodorową trzymaną w jednym kawałku przez grawitację. Reakcję syntezy jądrowej każdej bomby wodorowej inicjuje rozszczepienie jądra atomowego w niewielkim ładunku atomowym, pełniącym rolę zapalnika. W 1994 roku, w swoim artykule opublikowanym w Proceedings of the Royal Society of London, zaproponowałem, że gwiazdy, podobnie jak bomby wodorowe, odpalane są przez rozszczepienie jądra atomowego – rozpad jąder uranu i cięższych jąder atomowych [4]. Niesie to ze sobą poważne konsekwencje – gwiazdy nie rozbłyskują podczas formowania się, jak myślano poprzednio, ale potrzebują rozszczepialnego zapalnika. Moja teoria termojądrowego rozbłysku gwiazd za pomocą rozszczepienia jądra atomowego została całkowicie zignorowana przez modelujących astrofizyków. Ignorowanie teorii podważających politycznie poprawny konsensus jest powszechną praktyką, a wszystko dzięki strachowi przed anonimowymi recenzentami albo przed „donosami” i trafieniem na czarną listę.

W 2006 roku złożyłem do publikacji w Astrophysical Journal Letters krótki manuskrypt artykułu o termojądrowym zapłonie ciemnych galaktyk. Podpisałem wymagany formularz o przeniesieniu praw autorskich i mój artykuł powędrował do anonimowego zrecenzowania, został jednak odrzucony bez przedstawienia rzeczowej krytyki. Wysłałem więc dwa kolejne – krótkie, ale też ważne – manuskrypty. Sam fakt, że nie musiałem podpisać formularzy o przeniesieniu praw autorskich do obu tych manuskryptów przed oddaniem do recenzji, co było przecież wymogiem, stanowiło oczywisty dowód na brak zasady bezstronności, rzekomo nieodłącznego elementu Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego (AAS), finansującego to czasopismo. Nic więc dziwnego, że oba manuskrypty zostały odrzucone bez podania jakichkolwiek naukowych podstaw. Złożyłem skargę do władz AAS, którzy do tej pory nie zareagowali, mimo że statut Towarzystwa wyraźnie stwierdza: „Jako profesjonalne towarzystwo AAS ma obowiązek zapewnić atmosferę sprzyjającą swobodnemu głoszeniu i wymianie poglądów naukowych”. Odrzucając te manuskrypty, Amerykańskie Towarzystwo Astronomiczne uciekło przed własnymi członkami, środowiskiem naukowym i urzędnikami finansującymi naukę; uciekło przed zupełnie nowymi poglądami na Wszechświat, w tym kwestią powstawania charakterystycznych cech wizualnych galaktyk [5].

Niedługo po incydencie z Astrophysical Journal Letters okazało się, że figuruję na czarnej liście arXiv.org. Przedtem mogłem nie tylko zamieszczać tam artykuły, ale nawet zatwierdzać prace innych badaczy w następujących kategoriach: astrofizyka, nauczanie fizyki, fizyka ogólna, geofizyka, historia fizyki oraz fizyka kosmosu. A teraz, zupełnie bez powodu, zostałem napiętnowany, pozbawiony możliwości popierania prac innych, zaś moje prace zostały „pogrzebane” w dziale fizyki ogólnej, gdzie nikt ich nie zauważy, o ile oczywiście w ogóle zostaną wpuszczone. Nawet moje naukowe rozprawy, które kwestionowały finansowane przez rząd badania na Cornell University, albo zagrzebano, albo nie wpuszczono do archiwum – miejsca, gdzie zamieszczono już setki tysięcy artykułów bez niczyjej interwencji.

Pół wieku stosowania anonimowej recenzji przez naukowych rywali – w National Science Foundation i innych agencjach, takich jak NASA – narzuciło mentalność „nigdy nie krytykuj nauki” osobom otrzymującym granty. A przecież nauka jest po to, aby wykrywać błędy w dzisiejszym myśleniu i poprawiać je. Amerykański system kształcenia został zahamowany przez tę mentalność. Organizacje oświatowe finansowane prze NSF czy NASA prawie nigdy nie uczą studentów czy nauczycieli postępowania, które podważałoby „polityczną poprawność” w sprawie panujących dogmatów. To samo dotyczy organizacji zajmujących się informowaniem o postępach w nauce, które rzadko donoszą o wynikach badań kwestionujących ów „politycznie poprawny” paradygmat. Korupcja amerykańskiej nauki jest wszechobecna i przytłaczająca, a odbija się to w skali globalnej – przykładem jest choćby niedawna afera „Climategate”.

Niegdyś naukowcy sądzili, że planety nie wytwarzają energii poza niewielkimi ilościami powstałymi z rozpadu radioaktywnego – planety po prostu otrzymują energię od Słońca i odbijają ją w przestrzeń. Pod koniec lat 60. astronomowie zaobserwowali, że Jowisz, Saturn i Neptun wysyłają w przestrzeń kosmiczną niemal dwukrotnie większą ilość energii, niż otrzymują od Słońca. Przez dwadzieścia lat owo źródło wewnętrznej energii stanowiło zagadkę dla naukowców finansowanych przez NASA, którzy błędnie myśleli, że rozpatrzyli już i odrzucili wszystkie możliwości. W 1991 roku przesłałem do niemieckiego Naturwissenschaften pracę, w której jako prawdopodobne źródło tej energii wskazałem naturalne reaktory jądrowe, znajdujące się w jądrach planet. Użyłem tej samej metody badawczej co Paul K. Kuroda w 1956 roku, który przewidział występowanie naturalnych mini-reaktorów nuklearnych w prehistorycznych złożach uranu, których pozostałości odnaleziono w 1972 r. w Oklo w Gabonie.

Po przyjęciu artykułu do publikacji [6], wysłałem do Planetary Geophysics Program przy NASA przekrój moich badań. Paul K. Kuroda przyjął moją propozycję współpracy, jednak podkreślił, że badania prowadzi pro bono, bo „nie potrzebuje pieniędzy”.

Universities Space Research Association, stowarzyszenie głównych instytucjonalnych odbiorców funduszy NASA, sprawuje kontrolę nad Lunar and Planetery Institute, który zorganizował panel dyskusyjny akurat w czasie, gdy przesłałem moje zgłoszenie. Panel przysłużył się NASA, nawołując do anonimowego recenzowania nadesłanych wniosków, a następnie oceniając je na potajemnym spotkaniu na podstawie wystawionych recenzji, oraz tworząc ich ranking, co miało ułatwić ludziom z NASA decyzję, kogo dofinansować. Panel, złożony z czołowych odbiorców grantów od NASA, otrzymujących je poprzez Planetary Geophysics Program albo Planetary Geology Program, w tajemnicy dokonał rankingu wszystkich wniosków przesłanych do obu tych programów. Innymi słowy, moje zgłoszenie walczyło o te same ograniczone środki, co zgłoszenia instytucji, których personel obsługiwał powyższy panel. Ówczesny przewodniczący panelu związany był z Laboratorium Napędu Odrzutowego przy NASA, którym kieruje California Institute of Technology (Caltech), i który pochłonął ponad 40% budżetu z Planetary Geophysics Program.

Nie muszę wspominać, że mój wniosek został odrzucony. Normalnie, każdy ranking wniosków stworzony przez ten panel jest poufny, jednak dzięki nadzwyczajnym staraniom uzyskałem informację od kongresowego General Accounting Office (od 2004 roku Government Accountability Office), że pod względem technicznym panel ocenił mój wniosek najniżej spośród 120 innych zgłoszonych do Planetary Geophysics Program. Można by mieć poważne zastrzeżenia co do spójności tego rankingu, jako że później samodzielnie przeprowadziłem wszystkie badania zawarte w moim wniosku, a nawet więcej, łącznie z wykazaniem możliwości istnienia reaktora nuklearnego w jądrze Ziemi, zwanego georeaktorem, będącego źródłem energii oraz mechanizmem tworzącym ziemskie pole magnetyczne [4, 7-11]. Rozszerzyłem tę teorię również na inne planety i duże księżyce [12]. Koncepcja wewnątrzplanetarnych reaktorów jądrowych spotkała się z dość sporym zainteresowaniem wśród międzynarodowej społeczności naukowej. A jaka była odpowiedź NASA?

W ciągu dwudziestu lat od fiaska mojego wniosku naukowcy finansowani przez NASA – o ile mi wiadomo – nigdy nie wspomnieli o teorii naturalnych reaktorów ani nie zacytowali żadnej mojej publikacji. A jednak dyskutowali – bo należało – nad licznymi obserwacjami „tajemniczej” produkcji wewnętrznego ciepła czy generowania pola magnetycznego planet,  np.: (1) Wytwarzanie wewnętrznego ciepła na Jowiszu, Saturnie czy Neptunie; (2) Miękki lub płynny rdzeń Księżyca; (3) Posiadanie pola magnetycznego przez malutkiego Merkurego; (4) Dowody na istnienie w przeszłości globalnego pola magnetycznego na Marsie; (5) Dowody na istnienie w przeszłości podobnego pola na Księżycu; (6) Księżyc Jowisza, Ganimedes, posiada wewnętrznie generowane pole magnetyczne; (7) Dowody na wewnętrzną produkcję ciepła przez księżyc Saturna, Enceladusa; (8) Dowody na identyczne zjawisko wewnątrz księżyca Plutona, Charona. Otrzymuję wiele emaili od osób z całego świata, które przeczytały raporty NASA w tej kwestii, i dziwią się, dlaczego nie wspomniano tam moich prac, skoro oferowałem w nich wiarygodne wyjaśnienie tych problemów.

Podobnie jak astrofizycy, amerykańska społeczność geofizyków uparcie ignoruje moje naukowe wyzwania, obstając przy przestarzałych, bo z lat 40., poglądów stanowiących podstawę ich wydumanych modeli. Nauka nie ma prezentować „politycznie poprawnych” poglądów i ignorować innych. Zadaniem nauki jest wykrywanie błędów w obecnych teoriach i korygowanie ich. Amerykańscy geofizycy roztrwonili grube miliony dolarów podatników na zupełnie niepotrzebne rzeczy, zamiast poświęcić je na rokujące badania. Publikuję w światowej klasy czasopismach ważne i dobrze udokumentowane prace, wskazujące sprzeczności w obecnej myśli naukowej. Etycznym obowiązkiem środowiska naukowego jest podjęcie próby potwierdzenia lub obalenia idei zawartych w tych pracach. W każdym razie, sprzeczności te powinny być cytowane [13].

W 1936 roku Inge Lehmann dokonała odkrycia jądra wewnętrznego Ziemi, rozmiarami zbliżonego do Księżyca i około 3 razy od niego cięższego, co około 1940 roku skłoniło naukowców do przekonania, że jest to zastygające płynne żelazo. W 1979 roku opublikowałem całkowicie odmienną teorię dotyczącą składu jądra wewnętrznego. Do artykułu odniósł się laureat Nagrody Nobla, Harold C. Urey, w Proceedings of the Royal Society of London [14], otrzymałem także pochlebny list od Inge Lehmann. Jednak zamiast debaty, dyskusji oraz eksperymentalnego i/lub teoretycznego potwierdzenia bądź obalenia mojej teorii, napotkałem ścianę milczenia ze strony środowiska geofizyków nie tylko w tym przypadku, ale też w całej serii kolejnych odkryć [15]. Prawdziwy naukowiec wita nowe teorie i odkrycia z otwartymi ramionami, gdyż prowadzą one do dalszych postępów. Pseudonaukowy barbarzyńca przeciwnie – ignoruje to, czego nie lubi, a tym samym okłamuje społeczność naukową, szerszego odbiorcę oraz rząd USA, który finansuje te jego wątpliwej wartości wypociny.

W 1838 roku, w trakcie swojej przemowy w Męskim Liceum w Springfield (Illinois), Abraham Lincoln oświadczył: „Kiedy zatem mamy się spodziewać nadejścia zagrożenia? Odpowiem tak: jeżeli kiedykolwiek nas ono dosięgnie, będzie musiało zrodzić się wśród nas. Nie może przybyć z zagranicy. Jeżeli zniszczenie ma być nam pisane, musimy sami być jego twórcami i wykonawcami”. Później, już jako prezydent, Lincoln nieświadomie pomógł zasiać owe nasiona samozniszczenia, gdy w 1863 roku podpisał ustawę o powołaniu National Academy of Sciences (Narodowej Akademii Nauk, NAS), mówiącą: „National Academy of Sciences… na wniosek dowolnego departamentu rządu ma przeprowadzić badania i eksperymenty, a także zdać relację na temat dowolnego przedmiotu z zakresu nauki i sztuki”.

Czy National Academy of Sciences kiedykolwiek wskazała amerykańskiemu rządowi błędy istniejące w obecnych procedurach agencji dotujących naukę, jak te, które sam ujawniłem [1,2], a które korumpują i trywializują amerykańską naukę? Czy kiedykolwiek ujawniła zjawisko zorganizowanego dławienia postępu naukowego, kryjącego się pod nazwą anonimowej recenzji, praktykowane przez tak zwane profesjonalne środowiska – łącznie z kręgami wewnątrz NAS, na temat których przesłałem dokumentację prezesowi Akademii – a co będzie kosztować amerykańskich podatników wiele milionów dolarów wyrzuconych w błoto? Wątpię. Pomimo stale rosnących budżetów amerykańska nauka i edukacja kontynuują wieloletnią tendencję spadkową, zbliżając się do poziomu krajów Trzeciego Świata. W sprawach prywatnych, zdrowotnych, prawnych czy biznesowych czymś powszechnym jest korzystanie z usług doradcy. Wszyscy tak robimy. A jeśli porada okazuje się błędna, rezygnujemy z tego doradcy i wynajmujemy drugiego. Moim zdaniem Kongres USA powinien rozwiązać National Academy of Sciences i znaleźć inne źródło naukowych i edukacyjnych porad.

Hamowanie oraz ignorowanie postępu nauki może mieć poważne, realne konsekwencje. Ziemia jest nieustannie bombardowana przez wiatr słoneczny – zjonizowaną i przewodzącą elektryczność plazmę, podgrzaną do około 1 mln ºC. Na szczęście ziemskie pole magnetyczne odchyla główne uderzenie wiatru słonecznego, powodując, że bezpiecznie omija on naszą planetę, chroniąc ludzkość przed nieustającym słonecznym szturmem. Jednak przebiegunowanie lub zanik pola geomagnetycznego niewątpliwie będzie katastrofą o niewyobrażalnych konsekwencjach dla naszej, uzależnionej od technologii, cywilizacji.
W razie utraty pola geomagnetycznego ogromne masy ludzi zostaną pozbawione elektryczności. Sieci elektryczne będą przypominać niekontrolowane generatory, kiedy naładowana elektrycznie fala szalejącego wiatru słonecznego indukuje samobójcze przepływy prądu na liniach przesyłowych, doprowadzając do zwarć i eksplozji kluczowych elementów sieci. Potężne i destrukcyjne przepływy prądu zostaną także wywołane w gazociągach i ropociągach, prowadząc do eksplozji i pożarów. Na wszelkich powierzchniach gromadzić się będą ładunki elektryczne, osiągając niebezpiecznie wysoki potencjał na krawędziach i spiczastych punktach, grożąc porażeniem i pożarem. Satelity przestaną działać wskutek  spalenia całej ich elektroniki przez podmuch plazmy. Dojdzie do globalnego załamania systemów komunikacji i nawigacji. I, co gorsza, katastrofa ta będzie miała poważny, długofalowy i z pewnością niszczący wpływ na nasze zdrowie.

Do niedawna przebiegunowanie pola geomagnetycznego lub jego całkowity zanik uważano za wydarzenia czekające nas w odległej przyszłości, które do tego będą zachodzić bardzo powoli. Ten pogląd może się jednak radykalnie zmienić.

Zauważcie, że w wodzie gotowanej na kuchence, przed procesem wrzenia dochodzi do cyrkulacji z dołu do góry i z góry na dół. Jest to zjawisko konwekcji, które można lepiej zaobserwować, dodając kilka liści herbaty, nasion selera, itp., które będą się przemieszczać dzięki zachodzącej cyrkulacji. Dzieje się tak, ponieważ ciepło na dnie sprawia, że woda nieco się rozszerza, stając się lżejszą, mniej gęstą, aniżeli zimniejsza woda w górnej części naczynia. Proces konwekcji jest niestabilnym, przeciążonym od góry układem, dążącym do odzyskania równowagi poprzez ruch cieczy.

W 1939 roku Walter Elsasser zaproponował teorię, zgodnie z którą ziemskie pole magnetyczne jest tworzone przez ruchy konwekcyjne w płynnym jądrze Ziemi, odchylane przez obrót planety, w wyniku czego powstaje rodzaj dynama. Przez siedemdziesiąt lat środowisko geofizyków zakładało, że konwekcja „musi” zachodzić w jądrze. Niezliczone miliony dolarów wydano na modelowanie procesu konwekcji i jego roli w płynnym jądrze ziemskim.

27 stycznia 2009 r. przesłałem do Physical Review Letters krótką, ale ważną notkę, w której wykazałem, że konwekcja zachodząca w jądrze ziemskim jest fizycznie niemożliwa, ponieważ: (1) Jądro jest zbyt ciężkie u dołu z powodu zagęszczenia przez masę znajdującą się powyżej; (2) Dno jądra nie może być gorętsze od górnych warstw, co jest wymagane w procesie konwekcji, jądro jest bowiem otoczone izolującą powłoką; oraz (3) liczba Rayleigha została błędnie zastosowana w celu potwierdzenia teorii konwekcyjnej. Zaproponowałem teorię, że ziemskie pole magnetyczne wytwarzane jest przez działanie mechanizmu Elsassera w podpowłoce nuklearnego georeaktora. Przez cały proces recenzowania ani Physical Review Letters, ani jego sponsor, American Physical Society, nie przedstawiły rzetelnej, naukowej krytyki, a jedynie negatywne opinie i przekręcanie faktów, czego dopuścił się także co najmniej jeden z członków National Academy of Sciences. Rzecz jasna, artykuł został odrzucony przez Physical Review Letters, a jego preprint „pogrzebany” przez arXiv.org w kategorii Fizyki Ogólnej [16], skutecznie ukrywając go przed urzędnikami rządowych agencji dotujących naukę, a tym samym niemal gwarantując, że pieniądze podatników nadal będą marnowane na bezowocne, fizycznie niemożliwe modele oparte na płynnym jądrze ziemskim. Bezzasadne odrzucenie i ukrywanie tego artykułu może mieć jednak bardzo poważne konsekwencje.

Płynne jądro Ziemi to około 30% całkowitej masy planety. Masa nuklearnego georeaktora wynosi zaledwie jedną milionową tej wartości, co oznacza, że zaburzenie w nim konwekcji może prowadzić do bardzo gwałtownych zmian, w tym do nagłego przebiegunowania pola magnetycznego. Wyobraźcie to sobie w ten sposób: kierunek i prędkość małego elektrycznego pociągu-zabawki można zmienić szybciej i przy użyciu mniejszej siły, niż prawdziwego pociągu z pełnym ładunkiem i kompletem wagonów. Badając zaschnięte strumienie lawy naukowcy potwierdzili niedawno, że nagłe zmiany pola magnetycznego – sześć stopni dziennie dla jednego przebiegunowania i stopień tygodniowo dla kolejnego – miały już miejsce w przeszłości [17,18]. Stosunkowo niewielka masa georeaktora zgadza się z możliwością bardzo szybkiego odwrócenia biegunów – trwającego od miesiąca do kilku lat. Obserwowane od niedawna szybsze niż zwykle przesuwanie się bieguna północnego ku Syberii niektórzy naukowcy uważają za oznakę bliskiego przebiegunowania, chociaż nie ma co do tego żadnej pewności.  Z uwagi na globalne konsekwencje, hamowanie badań związanych z teorią nagłych zmian ziemskiego pola magnetycznego jest moim zdaniem równoznaczne z  nadużyciem zaufania i zdradą wobec ludzkości.

Dla dobra nas wszystkich, najwyższy czas, by usunąć szarlatanów i pseudonaukowych barbarzyńców i stworzyć środowisko, w którym nauka będzie mogła rozwijać się w zgodzie z prawdą, a naukowcy pracować bez strachu przed zemstą i donosem za nowatorskie teorie lub niedostosowanie się do obowiązujących, „politycznie poprawnych” poglądów. Opisałem cztery główne, szkodzące nauce błędy, zapoczątkowane przez National Science Foundation pół wieku temu, które istnieją do dziś także w wielu innych rządowych agencjach dotujących naukę, oraz przedstawiłem praktyczne sposoby ich naprawy [1]. Wdrożenie tych metod nie będzie zbyt trudne – wymaga jedynie odwagi i uczciwości.

O autorze:

J. Marvin Herndon posiada gruntowne wykształcenie: tytuł B.A. z fizyki (UCSD), doktorat z chemii jądrowej (Texas A&M), odbyte stanowisko adiunkta na przedmiotach geochemii i kosmochemii pod opieką Hansa E. Suessa i Harolda C. Ureya. Nazwany przez Washington Post „niepokornym geofizykiem”, ten interdyscyplinarny naukowiec zidentyfikował skład ziemskiego jądra wewnętrznego – jako niklowo-krzemkowe – oraz przedstawił argumenty na rzecz teorii o naturalnym reaktorze jądrowym w jądrze ziemskim jako źródle energii i miejscu powstawania pola magnetycznego. Swoją karierę naukową poświęcił na wykrywanie utrwalonych fundamentalnych błędów w nauce, obecnie zaś ujawnia błędy administracyjne, które od dziesięcioleci niszczą i korumpują amerykańską naukę i oświatę.

Przypisy:

1. Herndon, J. M., American Science Decline: The Cause and Cure http://www.bestthinking.com/articles/law/government_law/federal_regulation/american-science-decline-the-cause-and-cure

2. Herndon, J. M., Peer Review Folly: Independent Critique and Recommendations http://www.bestthinking.com/articles/law/government_law/federal_regulation/peer-review-folly-independent-critique-and-recommendations

3. Josephson, B. D., Covert censorship by the physics preprint archive. http://www.tcm.phy.cam.ac.uk/~bdj10/archivefreedom/main.html

4. Herndon, J. M., Planetary and protostellar nuclear fission: Implications for planetary change, stellar ignition and dark matter. Proceedings of the Royal Society of London, 1994. A455: p. 453-461.

5. Herndon, J. M., New concept for internal heat production in hot Jupiter exo-planets, thermonuclear ignition of dark galaxies, and the basis for galactic luminous star distributions. Current Science (India), 2009. 96: p. 1453-1456. http://nuclearplanet.com/Herndon%20Current%20Science%2090610.pdf

6. Herndon, J. M., Nuclear fission reactors as energy sources for the giant outer planets. Naturwissenschaften, 1992. 79: p. 7-14.

7. Herndon, J. M., Feasibility of a nuclear fission reactor at the center of the Earth as the energy source for the geomagnetic field. Journal of Geomagnetism and Geoelectricity, 1993. 45: p. 423-437. http://nuclearplanet.com/Herndon%20JGG93.pdf

8. Herndon, J. M., Sub-structure of the inner core of the earth. Proceedings of the National Academy of Sciences (USA), 1996. 93: p. 646-648. http://nuclearplanet.com/pnas-1996.pdf

9. Herndon, J. M., Nuclear georeactor origin of oceanic basalt 3He/4He, evidence, and implications. Proceedings of the National Academy of Sciences (USA), 2003. 100(6): p. 3047-3050. http://nuclearplanet.com/pnas%202003.pdf

10. Herndon, J. M., Nuclear georeactor generation of the earth’s geomagnetic field. Current Science (India), 2007. 93(11): p. 1485-1487. http://nuclearplanet.com/Herndon%20Current%20Science%2071210.pdf

11. Hollenbach, D. F. and J. M. Herndon, Deep-earth reactor: nuclear fission, helium, and the geomagnetic field. Proceedings of the National Academy of Sciences (USA) , 2001, 98(20): p. 11085-11090. http://nuclearplanet.com/pnas%202003.pdf

12. Herndon, J. M., Nature of planetary matter and magnetic field generation in the solar system. Current Science (India), 2009. 96: p. 1033-1039. http://nuclearplanet.com/Herndon%20Current%20Science%2090425.pdf

13. Herndon, J. M., Inseparability of science history and discovery. History of Geo- and Space Science, 2010. 1: p. 25-41. http://nuclearplanet.com/hgss-1-25-2010.pdf

14. Herndon, J. M., The nickel silicide inner core of the Earth. Proceedings of the Royal Society of London, 1979. A368: p. 495-500.

15. Herndon, J. M., Brief Biography. http://nuclearplanet.com/JMH%20Biography.html

16. Herndon, J. M., Uniqueness of Herndon’s georeactor: Energy source and production mechanism for Earth’s magnetic field. arXiv.org/abs/0901.4509, 2009. http://nuclearplanet.com/Herndon%20Uniqueness.pdf

17. Bogue, S. W., Very rapid geomagnetic field change recorded by the partial remagnetization of a lava flow. Geophysical Research Letters, 2010. 37: p. doi: 10.1029/2010GL044286.

18. Coe, R. S. and M. Prevot, Evidence suggesting extremely rapid field variation during a geomagnetic reversal. Earth and Planetary Science Letters, 1989. 92: p. 192-198.

Dodatkowa lektura

Ogrin, S., Ghost in the Machine. The Dot Connector Magazine, 2010(11): p. 38-40.

Perelman, C. C., The Trouble with Physicists. The Dot Connector Magazine, 2010(11): p. 41-43.

- -

Ten artykuł jest przekładem oryginału zamieszczonego w języku angielskim na stronie:
The Corruption of Science in America
dokonanym przez polskich tłumaczy z grupy QFG – edytorów blogu PRACowniA.

Materiał ten został opublikowany przez SOTT.NET – projekt Quantum Future Group, Inc – i jest jego własnością. Zezwala się na kopiowanie i publiczne rozpowszechnianie pod warunkiem podania oryginalnego źródła i autora oraz żródła przekładu.

Dodatkowe informacje uzyskasz pisząc na adres: pracownia-iv@o2.pl

Niedawno otrzymałem wiadomość od kogoś, kto czytał Puzzling People, i człowiek ten zadał mi pytanie: „Dlaczego wszystkie bajki są o psychopatach i psychopatycznym zachowaniu?”

Mitologia i folklor są naprawdę wczesną formą psychologii. W erze przed-naukowej był to jedyny sposób, w jaki przeciętni ludzie mogli zakorzenić u innych swoją frustrację i ostrzeżenia dotyczące pasożytów świadomości i innych patologicznych drapieżników obecnych w świecie materialnym, bez konieczności polegania wyłącznie na nadprzyrodzonych czy religijnych pojęciach, takich jak demony, sukkuby i tak dalej. Prawdopodobnie miało to na celu uniknięcie oskarżeń o czary i bluźnierstwa. Tak więc, zamiast operować czysto religijnymi motywami, począwszy mniej więcej od średniowiecza wprowadzono psychopatę do świata bajek dla dzieci.

Prawie wszystkie europejskie baśnie od tamtego czasu są o psychopatach i psychopatycznych zachowaniach. O tym, jak rozpoznać ich cechy i jak sobie z nimi radzić. I jest tak nie przez przypadek, zbiorowa pamięć ludowa generowana była bowiem pod płaszczykiem opowieści dla dzieci o złych macochach, o wilkach przebranych za uprzejmych i znajomych ludzi, okazujących się być zabójcami. Repozytorium świadomości patologii było zasadniczo jedyną opcją, dostępną – wówczas głównie niepiśmiennej – społeczności. Bardzo skuteczna metoda ostrzeżenia innych w taki sposób, żeby ostrzeżenie zostało przekazane dalej, bez ryzyka cenzury i wykpienia – poprzez zastosowanie lingwistycznej sztuki ludowej do wykształcenia zmian w zbiorowej świadomości. W końcu taki właśnie był cel owych bajek – wysłanie w przyszłość swego rodzaju ostrzeżenia. Pełniąc jednocześnie funkcję alegorycznej sesji terapii zbiorowej, leczącej dawną traumę w obrębie wspólnoty, spowodowaną przez psychopatów.

Tradycja ustna zgromadzona w świadomości plemiennej dla podtrzymania „dobrego ducha” społeczności. Odczuwany imperatyw zadania sobie trudu i stworzenia rozległego i złożonego kanonu bajek pokazuje, że ówcześni ludzie wiedzieli, iż mają do czynienia z czymś, co nie jest w pełni człowiekiem. Ten „niewykształcony” pre-freudowski lud doskonale zdawał sobie sprawę, że umysł zawiera różne poziomy świadomości. Trauma nie zawsze była przechowywana w obrębie ego – raczej w „innym umyśle” za nim. Było to również powiązane z ogólnym zdrowiem emocjonalnym oraz bezpieczeństwem całej społeczności.

Każdy, kto kiedykolwiek był osobiście zniszczony przez psychopatę – w sensie psychicznym – swobodnie przyzna, że jest w tym doświadczeniu coś nieziemskiego. Rozmawiałem z zatwardziałymi ateistami, którzy używali takich określeń, jak „demoniczne”, dla opisania skutków, jakie to u nich spowodowało, i jak racjonalizowali to doświadczenie. Używali takich określeń, jak demoniczne, nie dlatego, że byli ignorantami, byli przesądni, lub brakowało im słów – ale dlatego, że tylko to im pozostało, by byli w stanie uporać się z psychicznymi skutkami i wyrazić jakoś to, co im uczyniono.

Mnogość postaci psychopatów w europejskich bajkach dowodzi, jak poważnie traktowany był ten problem przez naszych przodków. Co jest jeszcze wymowniejsze, jeśli chodzi o słowo pisane i literaturę popularną – dopiero z pojawieniem się Drakuli Brama Stokera przywrócono metaforę psychopaty do powszechnej świadomości. Niewiele było innych tego typu postaci w międzyczasie.

Upowszechnianie się umiejętności pisania i czytania wśród ogółu ludności stało się następnie narzędziem wykorzystywanym przez Psychopatyczną Siatkę Kontroli do zaprzeczania własnemu istnieniu w przekazach adresowanych do społeczeństw. Zalewając ich myśli i oczekiwania niemożliwymi i z góry skazanymi na niepowodzenie historiami miłosnymi i kwiecistymi eposami. Gdzie bohaterowie bezwarunkowo i ochoczo poświęcają się dla arystokracji i narodu, a toksyczne związki uznawane są za „romantyczne”.

Nawet w czasach obecnych, Robert Hare, po 30 latach studiowania tego problemu, wprowadził termin „wewnątrzgatunkowy drapieżnik”. Jeśli to nie przywołuje obrazu znanego z folkloru, to nie wiem, co innego mogłoby go przywołać.

Przekład: PRACowniA
Na SOTT.net: A Warning from the Ancestors – Psychopaths in Folklore and Fairy Tales

NOTKA: Czytajcie więc bajki i uczcie się z nich. Dobrze jest pamiętać, że większość bajek została ugrzeczniona, zatem im starsza wersja, tym lepiej. Piszą o tym zarówno Robert Bly w „Żelaznym Janie”, jak i (a może zwłaszcza) Clarissa Pinkola Estés w „Biegnącej z wilkami”. Obie książki zdecydowanie warte przeczytania.

Tym wpisem zamykamy bieżący rok. Wszystkim naszym Czytelnikom życzymy relaksu w czas wolny i świąteczny, owocnych podsumowań, rozsądnych obietnic składanych sobie na okoliczność Nowego Roku i – do zobaczenia w styczniu. :) 

~ Ekipa Pracowni

Kilka państw NATO zaangażowanych w masowe morderstwo tysięcy libijskich cywilów, włączając Danię, Niemcy, Hiszpanię i Włochy, tak samo jak Australię, CHWALIŁO Pułkownika Muammara Kaddafiego za jego wspaniałą pracę na polu praw człowieka i było gotowych przyznać w marcu jemu i Libii nagrodę ONZ. Jednakże zmieniając front o 180 stopni wszczęły one zamiast tego wojnę przeciwko Libii.

Zanim NATO i USA zaczęły bombardować Libię, ONZ przygotowywało się do przyznania nagrody pułkownikowi Muammarowi Kaddafiemu i Libijskiej Dżamahiriji za osiągnięcia w dziedzinie praw człowieka. Zgadza się – ten samem człowiek, pułkownik Muammar Kaddafi, o którym NATO i USA opowiadają nam od miesięcy, że jest „brutalnym dyktatorem”, był wyznaczony do otrzymania nagrody za swoje osiągnięcia w dziedzinie praw człowieka w Libii. Jakież to dziwne, że ONZ miało zamiar przyznać „brutalnemu dyktatorowi” nagrodę w dziedzinie praw człowieka pod koniec marca.

Report of the Working Group on the Libyan Arab Jamahiriya [Document A/HRC/WG.6/9/L.13]

Tak więc, pytam się –  kim jest ten “brutalny dyktator”, któremu Rada Praw Człowieka Zgromadzenia Ogólnego ONZ przygotowywała się dać nagrodę za prawa człowieka w okolicach końca marca? Więc przekonaliby nas, że wiedzieli, że był on „brutalnym dyktatorem”, a jednak zdecydowali się przyznać mu nagrodę za prawa człowieka?! Zadziwiające! Zadziwiające kłamstwa, które opowiadają nam media, NATO i rząd USA. Absolutnie zadziwiające! Nie zaskakujące, lecz zadziwiające! Lecz wciąż bardziej zadziwiający jest fakt, że raz za razem, większość amerykańskiego społeczeństwa – bez zadawania pytań – wierzy w każde jedno słowo pochodzące z mediów „informacyjnych”.

Warto przeczytać następujące kilka zdań z raportu Zgromadzenia Ogólnego:

“Kilka delegacji odnotowało również z wdzięcznością zaangażowanie kraju w przestrzeganie praw człowieka na miejscu. Dodatkowe oświadczenia, które nie mogły być dostarczone podczas interaktywnego dialogu ze względu na ograniczenia czasowe, zostaną umieszczone w ekstranecie powszechnego okresowego przeglądu, kiedy będzie dostępny”.

W przypisach do raportu znajduje się lista krajów, które chwaliły pułkownika Kaddafiego i Libijską Dżamahiriję (państwo mas), popierając decyzję Rady Praw Człowieka Zgromadzenia Ogólnego o przyznaniu pułkownikowi Kaddafiemu nagrody. Ja tylko prezentuję listę. Czytelnik może spojrzeć na tę listę i osądzić sam stopień wiarygodności, lub postrzegany stopień wiarygodności, jakiegokolwiek z poszczególnych państw na liście:

Dania, Chiny, Włochy, Holandia, Mauretania, Słowenia, Nikaragua, Federacja Rosyjska,Hiszpania, Indonezja, Szwecja, Norwegia, Ekwador, Węgry, RPA, Filipiny, Malediwy, Chile, Singapur, Niemcy, Australia, Kazachstan, Litwa, Angola, Nigeria, Kongo, Burundi, Zambia, Ruanda, Burkina Faso, Senegal, Wybrzeże Kości Słoniowej, Dżibuti, Zimbabwe.

Jeśli zwracałeś uwagę na wiadomości zauważysz, że kilka z wyżej wymienionych krajów nagle zrobiło zwrot o 180 stopni i zdecydowało o poparciu NATO i USA dla ich wojny agresji. Dlaczego? A dlaczegóż by innego!? Dla pieniędzy. To zawsze zasadnicza kwestia i nie ma wątpliwości, że wszystko zostanie ujawnione kiedyś w przyszłości, tak jak zostały ujawnione kłamstwa, które rząd USA opowiadał swoim obywatelom i całemu światu o „broniach masowej zagłady” w Iraku. I te same państwa miały właśnie przyznać pułkownikowi Kaddafiemu nagrodę w dziedzinie praw człowieka po dokładnym przestudiowaniu libijskiego społeczeństwa. Więc co z tym „brutalnym dyktatorem”? Gówno prawda! (delikatni niech wybaczą mój kwiecisty język).

Tak więc, zastanawiam się: Komu wierzymy? Środkom masowego przekazu, które mówią nam od miesięcy, że pułkownik Kaddafi jest „brutalnym dyktatorem”, czy wierzymy raportowi z 4 stycznia 2011 r. Zgromadzenia Ogólnego ONZ? W żaden sposób nie próbuję „błogosławić” ONZ, która ma swoje wady (jak wszyscy mieliśmy się okazję przekonać). Ale pracowałem kiedyś w Międzynarodowym Biurze uniwersytetu, i nauczyłem się, że ONZ, pomimo swoich wad, jest zdolna do zrobienia bardzo dobrej roboty, jednak wedle mojej opinii powinna zostać utworzona nowa międzynarodowa ONZ, z siedzibą w Libii.

Ponownie: Ta nagroda miała zostać przyznana pułkownikowi Kaddafiemu pod koniec marca. Następne co słyszysz to to, że Libia została zbombardowana.

Tak więc jeśli usłyszysz, że twój kraj otrzyma wkrótce nagrodę ONZ w dziedzinie praw człowieka, BĄDŹ OSTROŻNY! Bo zostaniesz wkrótce ZBOMBARDOWANY!

 Komentarz Sott.net: Tutaj kilka wybranych fragmentów z raportu ONZ:

Wstęp

2. 21 czerwca 2010 r. Rada Praw Człowieka wybrała następującą grupę sprawozdawców, by umożliwić ocenę Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji: Argentynę, Norwegię (która przyłączyła się następnie do bombardowań) i Senegal. […]

Podsumowanie z przebiegu procesu analizy

5. Podczas interaktywnego dialogu oświadczenia złożyło 46 delegacji. Część delegacji pochwaliła Libijską Arabską Dżamahiriję za przygotowanie i prezentację swojego krajowego raportu, odnotowując obszerny proces konsultacji z zainteresowanymi stronami na etapie przygotowawczym. Kilka delegacji odnotowało również z uznaniem zaangażowanie kraju w promocję praw człowieka na miejscu. […]

7. Delegacja odnotowała, że narodowy raport został przygotowany w przejrzysty i konsultacyjny sposób. Ustanowiony został narodowy komitet z uczestnictwem reprezentantów ze wszystkich stosownych sektorów. Przeprowadzono również konsultacje z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i stosownymi stronami.

8. Libijska Arabska Dżamahirija wierzyła, że promocja i ochrona praw człowieka była jednym z najważniejszych czynników postępu i rozwoju ludności. Pierwsza deklaracja Wielkiej Rewolucji Alfateh w 1969 r. nawoływała do równości i braku dyskryminacji, a w 1977 r. zadeklarowana została Władza Ludu. W 1988 r. Libijska Arabska Dżamahirija wydała Wielki Zielony Dokument odnośnie Praw Człowieka, który stwierdzał, że wszystkie istoty ludzkie urodziły się wolne i równe, bez różnicy pomiędzy mężczyznami i kobietami. W 1991 r. przyjęto Ustawę nr 20 odnośnie Wzmocnienia Wolności. Libijska Arabska Dżamahirija była stroną większości traktatów praw człowieka jak również protokołów, i te instrumenty miały pierwszeństwo przed przepisami krajowymi i mogły być bezpośrednio stosowane przez sądy, kiedy zostały ratyfikowane. […]

9. 30 czerwca 2010 r. Libijska Arabska Dżamahirija zaprosiła również Amnesty International, by zobaczyła na własne oczy, że Libijska Arabska Dżamahirija nigdy z użyciem przemocy nie wysiedlała czy nie dyskryminowała żadnego z członków plemienia Toubou.

10. Delegacja zwróciła uwagę, że wszystkie prawa i wolności zawarte były w spójnych, skonsolidowanych ramach prawnych. Gwarancje prawne tworzyły podstawę dla ochrony podstawowych praw ludności. Dalej, nadużyciami, które mogły wyniknąć, zajmowało się sądownictwo, a sprawcy byli stawiani przed wymiarem sprawiedliwości. Sądownictwo zabezpieczało prawa jednostek i było wspomagane przez inne ciała, z których najważniejsze to Biuro Publicznego Prokuratora. Narodowa Komisja Praw Człowieka, z mandatem wzorowanym na Zasadach Paryskich, została także ustanowiona w 2007 r. Wspomniane wyżej ciała były uzupełniane przez nowo utworzone mechanizmy, takie jak organizacje społeczeństwa obywatelskiego, ustanowione na mocy Prawa nr 19 z 2001 r.

11. W Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji zagwarantowana była ochrona praw człowieka; dotyczyło to nie tylko praw politycznych, lecz również praw ekonomicznych, społecznych i kulturalnych. [Rzeczy, których np. wybitnie brakuje w systemie prawnym USA]. Libijska Arabska Dżamahirija odniosła się do swoich pionierskich doświadczeń na polu dystrybucji bogactwa i praw pracowniczych.

12. Delegacja wskazała, że kobiety były wysoce poważane w Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji, a ich prawa były zagwarantowane przez wszystkie ustawy i prawodawstwo. Dyskryminacyjne prawa zostały anulowane. Libijskie kobiety zajmowały prominentne stanowiska w sektorze publicznym, systemie sądowniczym, biurze publicznego prokuratora, policji i wojsku. Libijskie prawodawstwo gwarantowało także dzieciom ich prawa, i zapewniało specjalną opiekę dzieciom o specjalnych potrzebach, starszym i osobom niepełnosprawnym. […]

14. Libijska Arabska Dżamahirija wierzyła, że edukacja w zakresie praw człowieka była obowiązkiem, który powinien zostać wypełniony w systemie szkolnym i rodzinnymi oraz poprzez odpowiednie organizacje społeczeństwa obywatelskiego. […]

16. Libijska Arabska Dżamahirija zwróciła uwagę, że prawa gwarantują wolność słowa poprzez zasady wyznawane w Wielkim Zielonym Dokumencie. Artykuł 5 promował prawo do wypowiadania się dla każdej osoby. To prawo było czczone w Kodeksie Promocji Wolności, który w swoim artykule 8 stwierdzał, że „każdy obywatel ma prawo do otwartego wyrażania własnej opinii i pomysłów na Kongresach Ludowych i we wszystkich mediach masowego przekazu, nie kwestionuje się korzystania z tego prawa przez żadnego obywatela, chyba że zostało ono nadużyte w sposób, który szkodzi Władzy Ludu lub jest użyte dla osobistej korzyści, oraz zabrania się wspierania pomysłów i poglądów w sposób nielegalny lub dążenia do szerzenia ich drogą przemocy, kuszenia lub terroryzmu”. Dodatkowo, było to podstawowe prawo, z którym wszystkie sprzeczne lub kolidujące przepisy powinny być zgodne i należało w nich wprowadzić stosowne poprawki. W kontekście swobody wypowiedzi, każdy obywatel, mężczyzna czy kobieta, który ukończył 18 lat, był uprawniony do członkostwa w Podstawowym Kongresie Ludowym, i na mocy tego członkostwa miał prawo do wyrażania jego czy jej opinii na jakikolwiek temat. Dalej, wobec rozwoju sieci informacyjnych, restrykcje nałożone na wolność słowa stały się kwestią przestarzałą i taka wolność mogła być udaremniona. Jeśli chodzi o anulowanie przepisów ograniczających swobodę wypowiedzi, Libijska Arabska Dżamahirija wykazała, że takie ustawy nie istnieją i że libijskie podstawowe prawo jednoznacznie mówi o wolności słowa.

17. Wolność wyznania była również zagwarantowana, zgodnie z podstawowymi prawami i Zielonym Dokumentem, które zastrzegały, że religia jest prywatną duchową i indywidualną wartością i ustanawiały bezpośredni związek z Twórcą (Bogiem).

18. Odnośnie środków powziętych w celu zapobieżenia torturom i złemu traktowaniu w ośrodkach zatrzymań czy więzieniach, Libijska Arabska Dżamahirija wykazała, że praktyki tortur i znęcania się zostały zabronione w artykule 434 Kodeksu Karnego, który stwierdza, że urzędnicy publiczni, którzy nakazali torturowanie osoby lub sami dopuścili się tortur, są skazywani na 3 do 10 lat więzienia. Artykuł 17 Aktu Promocji Wolności zastrzega, iż społeczeństwo zabroniło kar uwłaczających godności człowieka i powodujących fizyczną krzywdę czy cielesne obrażenia. Prawodawstwo zajęło się odpowiednio tą kwestią, zatem nowe środki nie były w tej sytuacji potrzebne.

19. Poszkodowani mogli złożyć skargę do prokuratora generalnego. Biuro prokuratora publicznego okresowo przeprowadzało inspekcję ośrodków policyjnych i więziennych w czasie niezapowiedzianych wizyt. Od 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2010 r. prokurator miał do czynienia z 7 sprawami dotyczącymi tortur i 66 sprawami dotyczącymi wstrzymania uwolnienia. To pokazało, że były to indywidualne przypadki i że kwestia nie stanowiła zjawiska krajowego. [Tylko 7 przypadków?! Porównajcie i skontrastujcie to z aktywnym udziałem państw NATO w polityce USA „nadzwyczajnego przekazania” [„extraordinary rendition”](tortur) niewinnych osób oskarżonych na podstawie plotek.] […]

22. Odnośnie pytania o obecność niezależnych narodowych instytucji praw człowieka, zostały ustanowione liczne organizacje praw człowieka na mocy Aktu nr 19/2001, włącznie z najbardziej znaczącymi – fundacją Wa’itasimo, Kadafi International Charity oraz Fundacją Rozwoju. […]

25. W odniesieniu do uwolnienia wszystkich politycznych więźniów, ci, którzy porzucili stosowanie działań terrorystycznych, zostali uwolnieni. [Guantanamo i „bezterminowe zatrzymanie”, chętny?] […]

28. Odnośnie kroków podjętych w celu wprowadzenia rekomendacji Komisji z 2009 r. dotyczących Eliminacji Dyskryminacji Kobiet, Libijska Arabska Dżamahirija miała dostarczyć odpowiedzi na obserwacje w okresowym raporcie mającym ukazać się w 2014 r. Niektóre kroki zostały już podjęte, jak ustanowienie połączonego komitetu, włączając Sekretariat Spraw Kobiet Generalnego Kongresu Ludowego, Radę Planowania Narodowego i Generalny Ludowy Komitet ds. Społecznych, w celu rozwoju roboczej strategii dla promocji politycznego, ekonomicznego i społecznego wzmocnienia kobiet. Osiągnięto porozumienie pomiędzy przedstawicielem Programu Rozwoju ONZ w Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji a Sekretariatem Spraw Kobiet z perspektywą współpracy z krajową grupą ONZ. […]

53. Co do inicjatywy dystrybucji bogactwa wśród rodzin o niskim dochodzie, programy te były powiązane z dystrybucją pieniędzy poprzez inwestycje dla każdej rodziny w potrzebie. Przez ostanie 4 lata z programu skorzystało 229,595 rodzin. […]

54.  Odnośnie usług dla osób ze specjalnymi potrzebami, Libijska Arabska Dżamahirija wykazała, że takie osoby otrzymywały comiesięczny zasiłek i były zwolnione ze wszystkich opłat i podatków, włączając elektryczność, wodę i transport. Miały one również domy i jednostki mieszkaniowe, medyczne zaopatrzenie, specjalnie zaprojektowane dla nich pojazdy oraz opłaconą pomoc domową i domowe usługi.

55. Delegacja zapewniła ponownie, że system sądowniczy w Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji był niezależny. […]

Tłumaczenie: stopsyjonizmowi.wordpress.com [Muammar Kaddafi miał otrzymać Nagrodę Praw Człowieka ONZ]

SOTT.net: UN Report Offers Smoking Gun Proof of NATO and US Lies about Libya

–

Więcej na Pracowni:

• Nagi krwawy imperializm albo „Przyszliśmy, zobaczyliśmy, on nie żyje”
• Szesnaście rzeczy, których Libia już nigdy nie doświadczy…
• Libia, Zrozumieć to właściwie: Rewolucyjna Panafrykańska perspektywa
• O śmierci Kaddafiego

© n/a

Zachodnie media głównego nurtu falsyfikują wiadomości poprzez używanie eufemizmów, pół – prawd i kłamstw w najlepszym (najgorszym) stylu powieści Georga Orwella „Rok 1984”. Wszyscy żyjemy w nierzeczywistym świecie „nowomowy” używanej przez globalną elitę do kontroli naszych umysłów.

Człowiek staje się skonfundowany, gdy rzeczy dziejące się wokół niego, lub te robione w jego imieniu, nie mogą zostać przez niego zrozumiane. Zwykle konfuzja taka prowadzi do bezczynności. Jeśli zgubisz się w nocy w środku lasu, ale gdy możesz dostrzec gwiazdy, wtedy dzięki odrobinie wiedzy astronomicznej możesz szybko zorientować się gdzie jest północ. Jeśli jednak jest pochmurno lub jesteś ignorantem w temacie gwiazdozbiorów, wtedy możesz rozpalić ognisko i czekać do świtu. Jesteś zagubiony!

Dziś wielkie media podczas informowania celowo wypaczają, gmatwają, nawet zupełnie kłamią, gdy ich zleceniodawcy rozkażą mi wesprzeć „oficjalną wersję” jakiegokolwiek ważnego procesu politycznego, ekonomicznego, finansowego. Gdy przyjrzeć się temu dokładniej, „oficjalna wersja” często jest nieścisła, bałamutna, często trudna do uwierzenia, jeśli nie całkowicie idiotyczna.

Przykłady: nieistniejąca iracka broń masowego rażenia doprowadziła do inwazji i zniszczenia tego kraju; globalne mega bankowe baill outy finansowane z pieniędzy podatników; irracjonalna dyplomacja USA; wojskowość, finansowe i ideologiczne dopasowanie z celami Izraela; „my-zabiliśmy-Osamę-Bin-Ladena-i-wrzuciliśmy-jego-ciało-do-morza”; cały szereg kryminalnych sprawek wokół 9/11 w Nowym Yorku i Waszyngtonie oraz 7/7 w Londynie; zamachy w Buenos Aires w 1992 – 1994 r. na AMIA i izraelską ambasadę; i oczywiście ulubione: kto zastrzelił JFK…?

To tylko kilka przykładów serwowanych milionom, które powinny otrzeźwić i skłonić do samodzielnego myślenia, zamiast zdawania się na „prawdy” przedstawiane w mediach. Niestety ogromna większość tego typu spraw nie jest tak oczywista. Ogromna większość kłamstw nowomowy jest jak węzełek, trudny do rozwiązania jak węzeł gordyjski. I tak jak z węzłem gordyjskim – musisz je przeciąć, a wymaga to szybkiej i precyzyjnej akcji oraz sporej miary intelektualnej odwagi.

Aby dać przykład na to o czym mówimy, przyjrzyjmy się temu jak nowomowa działa. Wymaga ciągłego planowania, czasu, odpowiedniej logistyki, „wiarygodnych” mówców w publicznych i prywatnych miejscach, dobierania odpowiednich słów i obrazów we właściwym czasie w odpowiednich okolicznościach.

Powiedzmy, że globalna elita władzy – działająca poprzez rządy Stanów Zjednoczonych, Zjednoczonego Królestwa, UE, w których jest głęboko osadzona, i współdziałająca z szeregiem mediów, spółek wojskowych, kampanii naftowych, firmami ochroniarskimi i potężnymi lobby – decyduje, że chce obalić i zniszczyć wybrany kraj… np. Libię…

W jaki sposób elita doprowadzi do tego, że „społeczność międzynarodowa” spokojnie zaakceptuje to (z wyjątkiem wciąż relatywnie niewielkiej mniejszości, która jednak stopniowo się powiększa i sprzeciwia się tejże elicie)?

Medialny przewodnik niszczenia krajów w siedmiu krokach:

1. Na początku namierzają kraj gotowy na „zmianę reżimu” i okrzykują go „bandyckim państwem”, następnie…
2. Uzbrajają, trenują, finansują lokalne grupy terrorystyczne poprzez CIA, MI6, Mossad, Al-Kaidę (operacje CIA), kartele narkotykowe (często operacje CIA) i nazywają je „bojownikami o wolność”, potem…
3. Jako pozór, wystawiają na scenę Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych zionącą śmiercią i zgubą milionów cywili, nazywają to „sankcjami Narodów Zjednoczonych w celu ochrony ludności cywilnej”, potem…
4. Rozpowszechniają bezwstydne kłamstwa poprzez swoje „newsroomy” i płatnych żurnalistów, nazywając to „troską międzynarodowej społeczności wyrażoną przez uznane autorytety i analityków…”, potem…
5. Bombardują, atakują i przejmują kontrolę nad wyznaczonym krajem, nazywając to „wyzwoleniem”, potem…
6. Gdy namierzone państwo znajdzie się pod ich kontrolą, narzucają „rodzaj demokracji jaką my chcemy ujrzeć” (jak określiła Hilary Clinton przed wizytą w Egipcie i Tunezji 10 III 2011 r.), aż ostatecznie…
7. Kradną smakowitą ropę, zasoby kopalin i dobra rolnicze włączając je w system globalnych korporacji elit, dyktują zgubny dług wobec sektora prywatnej bankowości i nazywają to „zagranicznymi inwestycjami i odbudową”.

Ich hasłem przewodnim jest: „Siła i Hipokryzja”, których nieustannie używają do niszczenia całych krajów, zawsze w imię „wolności”, „demokracji”, „pokoju” i „praw człowieka”. Skrajna przemoc i siła jest używana w celu osiągnięcia ich celów i zamierzeń.

Ich Starsi rekomendowali to wiele dekad temu w odbitce Światowej Dominacji napisanym na sędziwym manuskrypcie…

„Co powiedziałeś…? Że nie chcesz być ‘wyzwolony’ i ‘zdemokratyzowany’?!?”

„Zatem weź Hiroszimę, Nagasaki, Hanoi, Berlin, Drezno, Bagdad i Basrę! Weź Tokyo, Gazę, Liban, Kabul, Pakistan, Trypolis, Belgrad, Egipt, Salwador i Grenadę! I weź Panamę, Argentynę, Chile, Kubę, Dominikanę, Somalię, Afrykę!!”

Zawsze bombarduj ludzi na drobne kawałki… Zawsze, oczywiście, w imię „wolności”, „demokracji”, „pokoju” i „praw człowieka”.

Tłumaczenie: ussus.wordpress.com

SOTT.net: George Orwell’s Guide to the News

Już od ponad 30 lat producenci statyn („leków na cholesterol”) księgują zyski liczone w  dziesiątkach miliardów dolarów rocznie. Za komercyjnym sukcesem  tych specyfików stoi histeryczny lęk przed cholesterolem, który od lat 70-tych XX w. w głowy lekarzy i pacjentów wtłacza przemysł farmaceutyczny. Skutecznie poszerza on rynki dla swoich produktów oddziałując na środowiska naukowe, które zaostrzają w tym celu tzw. normy cholesterolu i poszerzają definicje grup kwalifikujących się do terapii statynami. Jednak od kilku lat narasta wśród naukowców sceptycyzm nie tylko wobec stosowania samych leków, ale również wobec teorii o szkodliwości cholesterolu. Coraz odważniej mówi się o tym, że zamiast leczyć, statyny powodują poważne dolegliwości, ze zwiększoną śmiertelnością  włącznie. Jednym z takich krytyków jest dr Stephanie Seneff, biofizyk i inżynier z MIT, która wieszczy rychły upadek całej branży. „Przewiduję, że lukratywny handel statynami jest na wyczerpaniu. Będzie to twarde lądowanie. Upadek przemysłu statyn przyćmi nawet porażkę talidomidu z lat 50-tych , czy fiasko hormonalnej terapii zastępczej z lat 90-tych”, pisze Seneff w artykule pt. „How Statins Really Work Explains Why They Don’t Really Work” ( “To, jak naprawdę działają statyny, tłumaczy, dlaczego w rzeczywistości nie działają”).

Cholesterol a statyny

Według Seneff popularność statyn wśród pacjentów i lekarzy utrzymuje się wyłącznie dzięki rozpowszechnianiu fałszywych informacji na temat cholesterolu głownie przez producentów statyn. Uważa ona, iż w rzeczywistości brak jest jakichkolwiek rzeczywistych powodów, dla których ktokolwiek miałby się poddawać terapii tymi lekami, które badaczka nazywa wprost „toksynami”. Po pierwsze skuteczność tych „leków” w zakresie zmniejszania ryzyka zawału, chętnie podnoszona przez kartel farmaceutyczno-medyczny, jest co najmniej wątpliwa. A jeśli rozważymy bilans potencjalnych „zysków” i pewnych „strat” (tj. skutków ubocznych), ich zastosowanie jest całkowicie nieuzasadnione.  Co prawda branża chwali się, że w badaniach wykazano, iż statyny zmniejszą ryzyko  ataku serca o jedną trzecią, ale Seneff wyjaśnia, co to w rzeczywistości oznacza*:

Metaanazliza siedmiu badań dotyczących statyn z udziałem w sumie 42. 848 pacjentów,  obejmujących okres od 3 do 5 lat,  wykazały 29% spadek ryzyka wystąpienia poważnego incydentu kardiologicznego. Jednak z uwagi  na to, że pośród badanych ataki serca były rzadkością, w liczbach bezwzględnych wynik  ten oznacza, że terapii statynami, trwającej 4.3 lata, należy poddać aż 60 pacjentów, aby uchronić jednego z nich  przed pojedynczym atakiem serca. W tym samym czasie, wszyscy z nich doświadczą osłabienia fizycznego oraz umysłowego, do czego powrócę w szczegółach w dalszej części tego eseju.

Mitologia, jaką zbudowano wokół rzekomych prozdrowotnych właściwości statyn oraz szkodliwości cholesterolu, jest groźna nie tylko dla osób zażywających statyny, pisze Seneff. Producenci statyn zdemonizowali cholesterol do tego stopnia, że Amerykanie boją się dziś panicznie niemal wszystkich pokarmów zawierających cholesterol. Jej zdaniem:

To śmiertelny błąd, ponieważ nie spożywając cholesterolu obciążamy nasz organizm, który zmuszony jest samodzielnie go syntetyzować, aby zaspokoić swoje potrzeby. Co więcej , pozbawiamy się wtedy niezbędnych substancji odżywczych. Serce mi się kraje, gdy widzę, jak ktoś rozbija jajo i wyrzuca żółtko, gdyż zawiera ono „za dużo” cholesterolu.  Jaja to bardzo zdrowy pokarm, ale właśnie w żółtku znajdują się wszystkie ważne składniki odżywcze. Przecież to właśnie żółtko pozwala zarodkowi rozwinąć się do postaci kurczęcia. Amerykanie masowo cierpią dziś na niedobory kluczowych składników odżywczych takich jak cholina, cynk, niacyna, witamina A i witamina D.

Seneff zauważa, że cholesterol to substancja niezbędna do sprawnego funkcjonowania ludzkiego organizmu, bez której człowiekowi grozi śmierć. Jak pisze badaczka, trzy czynniki odróżniają zwierzęta od roślin i dają pierwszym przewagę nad drugimi. Są to układ nerwowy, możliwość ruchu oraz cholesterol:

Nieobecny w roślinach cholesterol to substancja o kluczowym znaczeniu, warunkująca posiadanie przez  zwierzęta zdolności ruchowych oraz funkcjonowanie układu nerwowego. Cholesterol posiada unikatowe właściwości wykorzystywane przez dwuwarstwę lipidową otaczającą wszystkie komórki zwierząt: kiedy stężenie cholesterolu rośnie, płynność błon maleje. Jednak powyżej określonego stężenia, cholesterol zaczyna tę płynność zwiększać. Komórki zwierząt wykorzystują tę właściwość na swoją korzyść w procesie transportowania jonów, co ma kluczowe znaczenie dla możliwości ruchowych oraz przekazywania sygnałów nerwowych.

Oprócz tego cholesterol to prekursor witaminy D3, hormonów płciowych, estrogenu, progesteronu i testosteronu, a także takich hormonów sterydowych jak kortyzol, pisze Seneff. Dodaje, że:

Cholesterol jest absolutnie niezbędny dla błon wszystkich naszych komórek, w których chroni je zarówno przed wyciekami jonów, jaki i przed uszkodzeniami w wyniku oksydacji tłuszczów znajdujących się błonach. Chociaż mózg człowieka odpowiada jedynie za 2% masy ciała, zawiera aż 25% znajdującego się w organizmie cholesterolu. Cholesterol ma fundamentalne znaczenie dla transportowania sygnałów nerwowych w synapsach za pośrednictwem neurytów przekazujących sygnały z jednej części mózgu do drugiej. Siarczan cholesterolu odgrywa zasadniczą rolę w metabolizmie tłuszczów,…, a także w reakcji odpornościowej organizmu na wypadek działania patogenów.

Seneff w szczegółach wyjaśnia złożone biochemiczne mechanizmy, w ramach których statyny obniżają stężenie cholesterolu we krwi. Opisuje również, jakie szkody mogą wyrządzić w organizmie te specyfiki.  Na przykład statyny utrudniają syntezę

wielu kluczowych substancji biologicznych biorących udział w procesach wewnątrzkomórkowych oraz zapobiegają  procesom utleniania. Jedną z tych substancji jest koenzym Q10, którego największe stężenie występuje w sercu. Odgrywa on kluczową rolę przy produkcji energii w mitochondriach oraz jest potężnym antyutleniaczem. Statyny zakłócają również mechanizmy sygnałowania wewnątrzkomórkowego, … , które regulują złożone reakcje metaboliczne na stres. Inną ważną substancją, której syntezę blokują statyny, jest dolichol odgrywający zasadniczą rolę w funkcjonowaniu retikulum endoplazmatycznego.

Według  Seneff nawet nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić wszystkich niepożądanych efektów dla funkcjonowania naszych komórek, jakie wiążą się z działaniem statyn.

LDL, HDL i fruktoza

Lekarze zalecają nam zwykle, aby niepokoić się podwyższonym stężeniem cholesterolu LDL z uwagi na związane z tym ryzyko wystąpienia choroby serca. Warto jednak wiedzieć, że podział na cholesterol „dobry”  (HDL) i „zły” (LDL) to uproszczenie, które ma w sposób „obrazkowy” utrwalać w głowach pacjentów lęki i obawy związane z cholesterolem. Jak pisze Seneff:

LDL to nie rodzaj cholesterolu, ale raczej pojemnik, który dostarcza tłuszcze, cholesterol, witaminę D oraz rozpuszczalne w tłuszczach antyoksydanty do wszystkich komórek organizmu człowieka. Ponieważ składniki te nie rozpuszczają się w wodzie, muszą być upakowane i transportowane wewnątrz cząsteczek LDL znajdujących się we krwi. Kiedy zaburzamy produkcję cząstek LDL, zmniejszamy dostępność tych wszystkich składników dla komórek naszego organizmu.

Seneff dodaje, że cząstki LDL, zbudowane w większości z lipoprotein i cholesterolu, łatwiej ulegają uszkodzeniu w efekcie działania obecnego we krwi tlenu (tzw. oksydacji), kiedy w zewnętrznej warstwie lipoprotein występuje niedobór cholesterolu. Ale to nie wszystko:

Cząsteczki LDL zawierają także specjalne białko o nazwie „apoB”, która umożliwia LDL dostarczanie niezbędnych składników do komórek. ApoB jest podatne na działanie glukozy i innych cukrów we krwi, zwłaszcza fruktozy.

Zatem, tłumaczy Seneff,  wysokie stężenie cukru we krwi uszkadza cząsteczki LDL oddziałując na białko „apoB”. Z kolei ulteniony i glikozylowany LDL jest mniej efektywny w transportowaniu ważnych składników do komórek. Z tego powodu cząsteczki te dłużej pozostają obecne w krwioobiegu, w związku z czym ich stężenie we krwi rośnie.

Na tym jednak działanie cukrów we krwi się nie kończy, pisze Seneff. Kiedy cząsteczki LDL dostarczą już swoją zawartość do komórek, stają się „małe i gęste”. W normalnych warunkach pozostałości te powracają do wątroby, a ta rozkłada je i przetwarza pod kątem dalszego wykorzystania. Jednak przyczepione do nich cukry zaburzają ten proces. W rezultacie „rozkładaniem” cząsteczek LDL zamiast wątroby zajmują wyspecjalizowane makrofagi znajdujące się między innymi w tętnicach. „Przepakowują” one cholesterol z uszkodzonych cząsteczek LDL, które zostają uwięzione w tętnicach, do cząsteczek HDL.  Uszkodzenie cząsteczek LDL wskutek wysokiego stężenia cukru we krwi prowadzi do gromadzenia się ich w ścianach tętnic, co jest uznawane obecnie przez naukowców za fundamentalną przyczynę miażdżycy.

Natomiast cząsteczki HDL, nazywane „ dobrym cholesterolem”, oraz ilość cholesterolu w tych cząsteczkach traktuje się dziś jako najważniejszą miarę w określaniu ryzyka choroby wieńcowej serca. Im więcej HDL, tym ryzyko mniejsze. Zatem makrofagi znajdujące się w blaszkach miażdżycowych pełnią w rzeczywistości bardzo pożyteczną funkcję: zwiększają ilość HDL i zmniejszają ilość małych i gęstych cząsteczek LDL, uważa Seneff.

Badaczka omawia wpływ fruktozy na „jakość” cholesterolu, który krąży w naszej krwi. Jak tłumaczy Seneff, z jednej strony wątroba odpowiada za wytwarzanie cząsteczek  LDL, które wypełnia cholesterolem. Z drugiej strony wątroba musi również metabolizować fruktozę, którą zamienia w tłuszcz. Fruktoza jest dziesięć razy bardziej aktywna od glukozy, jeśli chodzi o glikację białek i dlatego jej wysokie stężenie w surowicy jest szczególnie niekorzystne:

Kiedy jemy dużo fruktozy (np. w formie wysokofruktozowego syropu kukurydzianego obecnego w wielu pokarmach wysokoprzetworzonych oraz napojach gazowanych), obciążamy wątrobę, która musi całą tę fruktozę wydobyć z krwiobiegu i zamienić w tłuszcze. Wskutek tego obciążenia wątroba nie nadąża z produkcją cholesterolu… Niedobór cholesterolu sprawia, że tłuszcze nie mogą być bezpiecznie transportowane we krwi. Kiedy wątroba zajęta jest przetwarzaniem fruktozy, wytwarza cząsteczki LDL o niskiej jakości,  w których brakuje ochronnego cholesterolu. W takiej sytuacji cząsteczki LDL są bardzo podatne na uszkodzenie przez cukier, którego jest wówczas we krwi w nadmiarze.

Statyny a mięśnie 

Ważna część eseju Seneff dotyczy tego, w jaki sposób statyny uszkadzają mięśnie. Jak pisze badaczka Europa, a zwłaszcza Wielka Brytania, ostatnio dosłownie rozkochała się w statynach.  W Wielkiej Brytanii  możne je już nawet kupić bez recepty, dzięki czemu ich spożycie szybko wzrosło o ponad 120%. W tym samym czasie kliniki ortopedyczne zaczęły przyjmować coraz więcej pacjentów, których dolegliwości „leczy się” poprzez odstawianie „leków na cholesterol”. I chociaż zwyczajowo przy terapii statynami uszkodzenia mięśni monitoruje się badając aktywność  tzw. kinazy kreatynowej w surowicy, zdaniem Seneff, tak naprawdę wskaźnik ten nie pozwala stwierdzić, czy przyjmowanie statyn uszkadza mięśnie. A jak statyny powodują te uszkodzenia?

Terapia statynami jest szczególnie szkodliwa dla komórek mięśni szkieletowych i wywołuje cztery rodzaje problemów: (1) ich mitochondria tracą efektywność z uwagi na niedostateczną ilość koenzymu Q10; (2)ich ściany stają się bardziej podatne na oksydację i glikację z uwagi  na zwiększone stężenie fruktozy we krwi, zmniejszoną ilość cholesterolu w błonach oraz niedostateczną podaż antyoksydantów; (3) mniej tłuszczu może być wykorzystane jako ich paliwo z uwagi na zmniejszoną liczbę cząsteczek LDL; (4) przez ich błony dochodzi do wycieków ważnych jonów, takich jak sód i potas,, co zmniejsza gradient ich potencjału elektrycznego.

Jakby tego było mało, statyny upośledzają zdolności komórek do wykorzystania glukozy jako paliwa. Jako że tłuszcze i glukoza to główne źródła energii dla komórek, powstaje  bardzo niekorzystna sytuacja , w której obie możliwości są ograniczone. Co ważne, Seneff podkreśla też, że statyny zaburzają syntezę koenzymu Q10, który występuje w wysokim stężeniu w sercu oraz mięśniach szkieletowych. A jego niedobór wywołuje deficyt energii w komórkach.

Warto zauważyć, iż zdaniem Seneff upośledzając funkcjonowanie wątroby i przyczyniając się do zwiększonego stężenia fruktozy we krwi, statyny zwiększają we krwi stężenie mleczanów (ang. lactate) (jako produkt metabolizmu fruktozy), który stanowi alternatywne źródło energii dla serca wobec cukrów i tłuszczów.  Jest to paliwo, które nie angażuje mitochondriów, nie wymaga też ani tlenu, ani insuliny. Jak pisze Seneff:

Rosnące stężenie mleczanów we krwi jest korzystne zarówno dla serca jak i wątroby, ponieważ mogą one wykorzystać mleczany jako paliwo znacznie bezpieczniejsze aniżeli glukoza lub fruktoza. Mleczany są bardzo bezpiecznym paliwem, rozpuszczają się w wodzie jak cukier, ale nie powodują glikacji białek.

Mamy zatem sytuację, w której serce, zamiast z tłuszczów lub cukrów, korzysta z mleczanów jako bezpiecznego i wydajnego paliwa, nie narażającego go żadne ryzyko. I głownie na tym ma, zdaniem Seneff, polegać działanie statyn w zakresie zmniejszania ryzyka wystąpienia ataku serca. Jednak jest to korzyść pozorna, ponieważ ceną za ten stan jest trwałe uszkodzenie mięśni. Na przykład wskutek zażywania statyn ściany komórek mięśniowych

nie otrzymują dostatecznej ilości cholesterolu, którego w organizmie coraz bardziej brakuje. Wskutek tego tłuszcze w komórkach stają się coraz bardziej podatne na utlenianie. Problem pogarsza dodatkowo niedobór koenzymu Q10 , który działa jak antyoksydant. Z kolei mitochondria komórek przestają działać prawidłowo, co wywołuje niedobór energii. Aby temu zapobiec, komórki zaczynają przetwarzać glukozę i fruktozę anaerobicznie, co powoduje zwiększoną glikację białek. Błony komórek zaczynają przepuszczać jony, co zakłóca zdolność tych komórek do kurczenia się. To zaburza zdolności ruchowe organizmu. Komórki mięśniowe zachowują się jak przysłowiowe kozły ofiarne, które poświęcają swoje życie, by ratować serce.

Jak zauważa Seneff, bóle mięśniowe i osłabienie to powszechnie znane skutki uboczne przyjmowania statyn. Odnotowują je nawet producenci tych „leków”. Zwykle należą do nich: skurcze mięśni, osłabienie ogólne, osłabienie mięśni, trudności z chodzeniem, utrata masy mięśniowej, otępienie.

Długoterminowe przyjmowanie statyn powoduje uszkodzenia całego organizmu

Jednak działanie statyn nie ogranicza się wyłącznie do uszkadzania mięśni. Z czasem szkody powstają w całym organizmie. Pisze Seneff:

Z biegiem czasu statyny powoli niszczą komórki mięśniowe. Po kilku latach… mięśnie dosłownie rozpadają się, a ich pozostałości trafiają do nerek, co może powodować rzadkie schorzenie znane jako rabdomioliza, które jest w wielu przypadkach śmiertelne.

Obumierające mięśnie w końcu narażają unerwiające je komórki nerwowe na działanie substancji toksycznych, co prowadzi do takich schorzeń jak neuropatia, oraz w ostateczności do stwardnienienia zanikowe bocznego (ALS) znanej także jako choroba Lou Gehriga. Jest to bardzo rzadkie i groźne schorzenie, prowadzące do śmierci. Występuje obecnie coraz częściej, co jest moim zdaniem spowodowane statynami. Osoby chore na ALS rzadko żyją dłużej niż 5 lat od czasu diagnozy.

Co więcej, nasilające się wycieki jonów z komórek powodują zmianę ich środowiska z potasowo-sodowego na wapniowo-magnezowe.  A to, zdaniem Seneff, prowadzi w rezultacie do zwapnienia ścian tętnic, zastawek serca a także do zwapnienia samego mięśnia sercowego. Zwapnione zastawki przestają działać prawidłowo – nie są w stanie zapobiegać cofaniu się krwi, co prowadzi do diastolicznej niewydolności serca. Na podstawie literatury medycznej Seneff twierdzi, że terapia statynami znacząco podnosi ryzyko wystąpienia tego rodzaju niewydolności serca.

Pod wpływem działania statyn z czasem uszkodzone mięśnie nie nadążają z produkcją mleczanów, co dodatkowo naraża wątrobę i serce. Według Seneff są one teraz:

w jeszcze gorszej sytuacji niż przed rozpoczęciem przyjmowania statyn, ponieważ wyczerpuje się podaż mleczanów, a poziom cholesterolu LDL, dostarczającego tłuszcze jako paliwo, jest radykalnie obniżony. Tak więc serce i wątroba skazane są na wykorzystywanie cukru, który w takich warunkach staje się jeszcze bardziej niebezpieczny z uwagi na deficyt cholesterolu w błonach komórek. Glukoza wprowadzana jest przez insulinę do komórek, w tym komórek serca, w tzw. raftach lipidowych, gdzie gromadzi się cholesterol.  Im mniej cholesterolu w błonach, tym mniej raftów lipidowych, co prowadzi do upośledzenie metabolizmu glukozy. Część badaczy uważa obecnie, że statyny zwiększają ryzyko zachorowania na cukrzycę. Nasze badania potwierdzają tę hipotezę…

W opinii Seneff przyjmowanie statyn wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia następujących dolegliwości i schorzeń: rabdomioliza, uszkodzenie wątroby, cukrzyca, ALS, niewydolność serca, niewydolność nerek, zapalenie stawów, zaburzenia pamięci, choroba Parkinsona, neuropatia i demencja.

Jak wielu innych uczonych, Seneff zwraca uwagę, że cholesterol jest niezwykle ważny dla sprawnego funkcjonowania mózgu człowieka. Działanie statyn powoduje zatem wiele problemów związanych m.in. z przekazywaniem neuroprzekaźników w synapsach. Ich zażywanie związane jest z podwyższonym ryzkiem wystąpienia choroby Parkinsona, demencji oraz utraty pamięci krótkoterminowej. Ponadto ustalono niedawno, że osoby zażywające statyny częściej chorują na zaburzenia neurologiczne, zwłaszcza neuropatię , parastezję oraz neuralgię. Wśród osób tych zauważa się też częściej zaburzenia poznawcze, utratę pamięci i dezorientację.

Korzystny wpływ cholesterolu na długowieczność

Jak pisze Seneff, długotrwałe zażywanie statyn powoduje szeroką gamę skutków ubocznych, które wiążą się, ogólnie rzecz ujmując, z osłabieniem fizycznym oraz słabnięciem zdolności umysłowych. Ponieważ zwykle objawy te łączy się ze starszym wiekiem, Seneff uważa, że skutki terapii statynami można opisać jako „przyspieszone starzenie się” organizmu .

W swoim eseju badaczka przytacza eksperyment, w którym wykazano, że mniejsze stężenie cholesterolu we krwi u osób starszych wiąże się nie tylko z osłabieniem fizycznym oraz umysłowym, ale także większą śmiertelnością. Zdaniem Seneff:

Skoro statyny zakłócają syntezę cholesterolu, logicznym jest, że tym samym powodują osłabienie fizyczne, przyspieszają utratę zdolności umysłowych oraz skracają życie.

W przypadku ASL oraz niewydolności serca, wyższa przeżywalność pacjentów związana jest z podwyższonym poziomem cholesterolu. Na przykład:

U 181 pacjentów z chorobą serca lub jego niewydolnością, przy poziomie cholesterolu poniżej 200 mg/dl po 3 latach od diagnozy zmarła połowa, podczas gdy u osób z poziomem cholesterolu powyżej 200 mg/dl zmarło tylko 28%.

Jak zapobiegać chorobom serca

Co zatem robić, aby nie chorować na serce, skoro statyny tak naprawdę nie działają? Według Seneff kluczowe znaczenie ma stosowanie naturalnych sposobów na zmniejszanie stężenie małych gęstych cząsteczek LDL, które budują blaszkę miażdżycową:

Oczywiście należy ograniczyć spożycie fruktozy, a to oznacza więcej pokarmów naturalnych a mniej przetworzonych. Przy mniejszej ilości fruktozy wątroba nie będzie musiała wytwarzać tak wiele cząsteczek LDL.

Według Seneff należy też spożywać pokarmy dostarczające organizmowi mleczany, które mogą być wykorzystane jako paliwo zamiast glukozy i tłuszczów. Będą to na przykład kwaśna śmietana i jogurty, a także – dla osób, które je tolerują – mleko zwierające laktozę, którą organizm zamienia na mleczany. Także wysiłek fizyczny jest korzystny, jeśli chodzi o usuwanie nadmiaru fruktozy oraz glukozy z organizmu. Dodatkowo podczas treningu mięśnie szkieletowe zamienią część glukozy i fruktozy właśnie w mleczany.

Zdaniem Seneff ważne jest, aby w pożywieniu dostarczać organizmowi pokarmów zawierających siarczan cholesterolu (ang. cholesterol sulfate), który na przykład skóra wytwarza pod wpływem promieni słonecznych. Jej zdaniem siarczan cholesterolu ma wiele zalet. Rozpuszcza się w wodzie, więc może być swobodnie transportowany we krwi. Przenika też do wnętrza komórek łatwiej niż cholesterol. Siarczan ten jest też chętnie i bezpiecznie wykorzystywany przez serce oraz mięśnie szkieletowe przy produkcji energii.  Z tego powodu, pisze Seneff, dobrym sposobem na uniknięcie chorób serca jest zapewnienie swojemu organizmowi dostatecznych ilości siarczanu cholesterolu.

Po pierwsze oznacza to spożywanie pokarmów, które są jednocześnie bogate w siarkę i cholesterol. Optymalne pod tym względem są bogate w oba składniki jaja. Po drugie należy często wystawiać skórę na działanie słońca. Ta koncepcja stoi w sprzeczności z obowiązującymi zaleceniami ekspertów w USA, aby unikać słońca z obawy przed rakiem skóry. Niemniej uważam, że stosowanie kremów do opalania, zwłaszcza w połączeniu z nadmiernym spożyciem fruktozy, znacząco przyczyniło się do obecnej epidemii chorób serca. Ponadto naturalna opalenizna, którą uzyskujemy na skutek działania słońca, gwarantuje o wiele lepszą ochronę przez nowotworem skóry, niż związki chemiczne zwarte w kosmetykach do opalania.

Jak pisze Seneff każda osoba ma tylko jedną szansę, aby się zestarzeć. Kiedy nasze ciało słabnie z upływem czasu, akceptujemy, że jest to naturalny skutek przybywających lat. Jej zdaniem zażywając statyny niepotrzebnie ten proces przyspieszamy:

Możliwość ruchu jest unikatową cechą, którą wszystkie zwierzęta posiadają dzięki cholesterolowi. Uniemożliwiając syntezę cholesterolu, statyny niszczą tę zdolność. W ani jednym badaniu nie udało się jak dotąd wykazać, że statyny poprawiają statystyki, jeśli chodzi o śmiertelność ogólną. Natomiast nie ma wątpliwości, że statyny sprawią, że nasze ostatnie dni na ziemi nie będą tak przyjemne, jak mogłyby być.

Na podstawie dostępnej dziś wiedzy naukowej Seneff daje prostą radę, jak żyć zdrowo i długo:

Spędzajmy dużo czasu na dworze; jedzmy zdrowe, bogate w cholesterol pokarmy pochodzenia zwierzęcego takie jak jaja, wątróbka i ostrygi; jedzmy pokarmy sfermentowane takie jak jogurt i kwaśna śmietana; jedzmy pokarmy bogate w siarkę takie jak cebula i czosnek. W końcu powiedzmy „nie, dziękuję”, kiedy lekarz zaleci nam terapię statynami.

Na koniec warto zauważyć, że poglądy na cholesterol oraz działanie statyn, jakie prezentuje Seneff, choć pozostają w mniejszości, zyskują stopniowo coraz więcej zwolenników w środowisku naukowo-medycznym. Wśród bardziej znanych krytyków hipotezy lipidowej można wymienić choćby brytyjskiego kardiologa Malcolma Kendricka, czy szwedzkiego naukowca Uffe Ravnskova, autora kilku książek na ten temat. W Polsce ukazała się jedna z jego książek pt. Cholesterol Naukowe Kłamstwo. Jako ciekawostkę można wspomnieć, że jedną z książek Ravskova w furii podarł na antenie telewizyjnej przedstawiciel szwedzkiego kompleksu państwowo-medyczno-farmaceutycznego jako „literaturę niebezpieczną”. Ta złość nie dziwi, jeśli weźmiemy pod uwagę gigantyczne zyski tej branży z „leczenia wysokiego poziomu cholesterolu”, a także „zaleczania” skutków ubocznych przyjmowania statyn.  Dodajmy, że Uffe Ravnskov jest założycielem międzynarodowej organizacji, zrzeszającej sceptyków wobec teorii lipidowej, pod nazwą „The International Network of Cholesterol Skeptics”.

Do krytyków teorii lipidowej zalicza się też rosnąca liczba lekarzy i badaczy promujących odżywianie niskowęglowodanowe oraz „paleo”, czyli bazujące na bogatych w cholesterol pokarmach zwierzęcych. Dużo pracy w odkłamywanie rzeczywistości związanej z cholesterolem wkłada też amerykańska Fundacja Westona A. Price’a, zwłaszcza związany z nią Chris Masterjohn, autor bloga Cholesterol and Health . Nie wolno pominąć też dr Duane’a Graveline’a, lekarza, byłego astronautę NASA, uczestnika programu Apollo, który sam na sobie doświadczył skutków ubocznych przyjmowania statyn, zanim poświęcił się ich badaniom. Wyniki swojej pracy, oraz pracy innych autorów, zgromadził na stronie internetowej Spacedoc.com oraz w kilku książkach, jakie wydał na ten temat. [więcej na temat badań dr Gravelina w poprzednim wpisie: Standardowy lek, który ma bardzo szkodliwy wpływ na pamięć ]

Rzecz jasna to tylko nieliczne przykłady szerszego nurtu kwestionującego założenia mitologii, jaką firmy farmaceutyczne zbudowały wokół cholesterolu, demonizując go i przedstawiając jako wroga ludzkości nr 1. Mamy nadzieję, że przedstawione powyżej tropy pomogą naszym czytelnikom samodzielnie zgłębić to zagadnienie i wyrobić sobie zdanie na ten ważny temat.

Źródło: nowadebata.pl

–

Czytaj na Pracowni:

• Standardowy lek, który ma bardzo szkodliwy wpływ na pamięć
• 5 powodów żeby nie martwić się poziomem cholesterolu
• A co, jeśli to wszystko było jednym wielkim tłustym kłamstwem?
• Mózg lubi tłuste
• Buszujący w pszenicy
• Naukowa ofensywa hipotezy paleo
• Cztery łyżki tego „pokarmu dla mózgu” mogą zapobiec chorobie Alzheimera
• Nowoczesna medycyna jest kultem a nie nauką

SOTT.net (en):

• Big Pharma Lies About Statin Drugs Finally Exposed in British Medical Journal
• Cholesterol Drugs Raise Diabetes Risk by 9 Percent
• Pharmageddon: America’s Top Selling Statins Cause Diabetes
• Renewed evidence suggests statin/Parkinson’s link
• Statins May Cause Muscle Damage in Some Patients
• Statins Cause Serious Structural Muscle Damage
• Getting Off Statin Drug Stories
• How Statins Really Work Explains Why They Don’t Really Work
• Lunatic Recommendations For Statin Drug Use
• Low Cholesterol and Suicide: Your Brain Needs Cholesterol

Duane Graveline

Doświadczenie dr Graveline’a sprawia, że doskonale nadaje się, aby omawiać temat statyn. Jest lekarzem z 23-letnim stażem, a jego zdrowie zostało poważnie zniszczone przez statyny. Zrezygnował z emerytury, aby badać tego rodzaju leki, czym zajmuje się od 10 lat. Jako były astronauta co roku przechodził badania lekarskie w Johnson Space Center w Houston. W 1999r. poziom jego cholesterolu wyniósł 280 i przepisano mu lek Lipitor.

“Kiedy zasugerowali, abym przyjmował Lipitor (10mg) zgodziłem się, ponieważ nie miałem powodu, aby martwić się o statyny” – mówi dr Graveline, „Stosowałem go przez ok. rok zanim przeszedłem na emeryturę”.

Jednak szybko okazało się, że coś jest nie tak i to było coś poważnego.

“Sześć tygodni później pojawiły się pierwsze objawy przejściowej amnezji globalnej” – podaje dr Graveline. “Jest to nietypowa forma amnezji, w której nagle pojawia się zaburzenie tworzenia nowej pamięci i komunikacji. Nie wynika to z niemożności mówienia, ale zaburzeń pamięci (nie pamiętasz ostatniej sylaby wypowiedzianego przez kogoś słowa). Ponadto dochodzi do wstecznej utraty pamięci, czasem obejmującej kilkadziesiąt lat w wstecz”.

Jego świadomość powróciła 6 godzin później w gabinecie neurologa, który zdiagnozował jego chorobę: przejściowa amnezja globalna. Przestał przyjmować Lipitor, choć lekarze zapewniali go, że lek ten jest bezpieczny, a jego choroba to tylko zbieg okoliczności. Nawroty choroby nie pojawiły się w ciągu tego roku, ale poziom jego cholesterolu nadal wynosił ok. 280 podczas badań lekarskich. Ponownie sugerowano, aby przyjmował Lipitor i uległ tym namowom.

“Przyznaję, że martwiłem się, ale w międzyczasie rozmawiałem z prawie 30 lekarzami i paroma farmakologami” – mówi dr Graveline. „Wszyscy przyznali, że ‘statyny nie mają takiego wpływu’. Dlatego znowu zacząłem przyjmować statyny, ale tym razem tylko 5mg. … osiem tygodni później wystąpił mój drugi i najgorszy atak choroby. Byłem wtedy 13-letnim chłopcem przez 12 godzin… Kiedy wróciłem do siebie, byłem już pewien, że coś jest nie tak ze statynami. Również lekarze byli pewni, że tak jest … Dlatego zrezygnowałem z emerytury i zacząłem badać statyny”.

Statyny: nie tak bezpieczne jak uważamy

Dr Graveline wydał książkę o swoich odkryciach pt. „Lipitor: Thief of Memory”.

“Próbując znaleźć wyjaśnienie, skontaktowałem się z Joe Graedon i zapytałem, czy słyszał o nietypowych reakcjach związanych z przyjmowaniem statyn” – dr Graveline mówi o swoich pierwszych badaniach.

Skierowano go do badania nad wpływem statyn przeprowadzonego przez Beatrice Golomb w San Diego w Kalifornii. W ciągu kilku tygodni strona internetowa, którą stworzył otrzymała raporty 22 przypadków przejściowej amnezji ogólnej wraz z setkami przykładów uszkodzeń funkcji poznawczych. Obecnie w bazie MedWatch FDA odnotowano ponad 2000 przypadków tej choroby związanych z przyjmowaniem statyn. Jednak problemy z funkcjami poznawczymi to nie jedyny szkodliwy wpływ tych leków. Inne poważne szkodliwe reakcje organizmu to:

• zmiany osobowości / zaburzenia nastroju
• problemy z mięśniami, polineuropatia (uszkodzenia nerwów stóp i dłoni) oraz rabdomioliza (rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych)
• zaburzenia funkcji seksualnych
• upośledzenie układu odpornościowego
• zaburzenia czynności wątroby lub trzustki, m.in. duży wzrost enzymów wątroby
• katarakta

Dr Graveline uważa, że forma stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) może również być skutkiem ubocznych tych leków. Jednak Amerykańska FDA nie potwierdza tego związku odkrytego przez odpowiednik tej organizacji w Szwecji, oraz odmówiła wydania ostrzeżenia w tej sprawie.

„Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) doniosła o tym w lipcu 2007r, kiedy Ralph Edwards, dyrektor Vigibase w Szwecji (odpowiednik Amerykańskiego MedWatch), przedstawił schorzenia przypominające ALS u osób przyjmujących statyny na całym świecie” – podaje dr Graveline.

Od tamtej pory zgłosił do programu MedWatch setki takich przypadków, ale FDA nadal nic nie robi w tej kwestii, a lekarze nie wiedzą nic o związku między tą śmiertelną chorobą, a statynami.

“Istnieją dowody nie poparte naukowymi obserwacjami na to, że jeśli odpowiednio wcześnie zaprzestanie się przyjmować statyny, niektóre z przypadków choroby ulegną regresji. Dlatego sądziliśmy, że FDA wyda oświadczenie, jednak tego nie zrobiło” – mówi dr Graveline.

Wszystkie przykłady szkodliwego wpływu m.in. problemy z funkcjami poznawczymi, o których ostrzegał dr Graveline 10 lat wcześniej, są teraz potwierdzone badaniami. MedWatch otrzymało ok. 80 000 raportów dot. niekorzystnego wpływu statyn na organizm. Należy jednak pamiętać, że zaledwie 1-10% przypadków skutków ubocznych jest w ogóle zgłoszonych. Zatem prawdziwa skala szkodliwego wpływu statyn jest mocno zaniżona. Aby dowiedzieć się szczegółowo jak statyny uszkadzają mitochondria i DNA, co prowadzi do różnych problemów ze zdrowiem, posłuchaj całej rozmowy.

Jak statyny szkodzą funkcjom mózgu

Tak jak często dzieje się w przypadku leków farmakologicznych ich skutki uboczne uczą nas nowych rzeczy na temat funkcjonowania organizmu człowieka. Kiedy statyny po raz pierwszy pojawiły się na rynku, tradycyjna medycyna nie wiedziała jak istotny jest cholesterol dla prawidłowego funkcjonowania mózgu. Obecnie naukowcy wierzą, że szkodliwy wpływ statyn na funkcje poznawcze występuje ze względu na nieprawidłowy poziom cholesterolu.

Badanie z 2001r. wykazało istotną rolę cholesterolu w tworzeniu wspomnień.

“Statyny blokują szlak mewalonianu oraz CoQ10, dolichole i inne główne składniki biochemiczne…. Większość lekarzy nigdy nie słyszała o dolicholach, a są one prawie tak istotne jak CoQ10 i cholesterol w procesach komórkowych”.

Dolichole są ważne w wielu procesach komórkowych, m.in:

• syntezie glikoprotein
• identyfikacji komórek
• komunikacji komórek
• odporności
• tworzeniu neurohormonu

Dr Graveline wyjaśnia, że dolichole wpływają na wszystkie hormony związane ze stanem umysłowym, m.in. emocjami i nastrojem. Jeśli w organizmie nie ma wystarczającej ilości dolicholi, proces produkcji neurohormonów będzie miał szkodliwy wpływ.

“Istnieją tysiące raportów na temat agresywności, zwiększonej wrażliwości, paranoi, depresji i myśli morderczych” – podaje dr Graveline.

Istnieje również wiele raportów na temat samobójstw.

“Cała lista tych określanych przeze mnie reakcji emocjonalnych i zachowawczych ma związek z niedoborem dolicholi wywołanych przez blokowanie przemian mewalonianu” – wyjaśnia Graveline.

“Nie dzieje się to sporadycznie… Jesteśmy tacy sami, a mimo to różnimy się… Lek podany 10 osobom, a w najlepszym przypadku u 6 z nich zadziała tak jak powinien. Tak to działa. Oczekuję, że u pewnych osób nie wystąpi zahamowanie dolicholi ze względu na alternatywne szlaki przemian. Prawdopodobnie podobnie dzieje się z CoQ10”.

Należy zdać sobie sprawę z tego, że do prawidłowego powstawania pamięci konieczny jest cholesterol. W skrócie, statyny blokują wiele podstawowych elementów dla prawidłowego działania mózgu, m.in. cholesterol, antyoksydanty oraz CoQ10 i dolichol.

Ponadto statyny powodują również uszkodzenia komórkowe i mitochondrialne DNA, m.in. w mózgu. Do produkcji własnego cholesterolu na żądanie mózg używa komórki glejowe na które mają wpływ statyny podobnie jak na inne komórki w organizmie. Jeśli przyjmujesz statyny, uszkodzeniom ulegają komórki glejowe. Kiedy przestają one prawidłowo działać zaburzone są również prawidłowe funkcje mózgu z powodu nie możności produkcji cholesterolu.

Istotne znaczenie CoQ10, Ubichinolu, dla osób powyżej 40 r.ż. Wiadomo, że jeśli przyjmujesz statyny bez CoQ10, twoje zdrowie jest poważnie zagrożone, gdyż statyny usuwają ten niezbędny koenzym z organizmu. Gdy w organizmie jest coraz mniej CoQ10 może wystąpić zmęczenie, osłabienie i ból mięśni oraz ostatecznie niewydolność serca. Koenzym ten jest również bardzo ważny w neutralizowaniu wolnych rodników.

Kiedy w organizmie brakuje CoQ10 dochodzi do tzw. “błędnego koła” tj. wzrostu wolnych rodników, utraty energii komórkowej oraz uszkodzeń DNA w mitochondriach. Niestety większość osób przyjmujących statyny nie wie, że należy przyjmować wtedy CoQ10, a lekarze rzadko zalecają przyjmować ten suplement wraz ze statynami, przynajmniej w USA. Ważne jest, aby przyjmować CoQ10 od początku. Według dr Graveline’a kiedy dochodzi do uszkodzeń i mutacji w mitochondriach nie można odwrócić tego procesu bez względu na ilość przyjmowanego CoQ10. Dlatego przyjmowanie tego suplementu od samego początku terapii jest istotne. (Dr Graveline szczegółowo omawia wpływ CoQ10 na ochronę mitochondriów DNA w rozmowie). Jeśli postanowisz przyjmować suplement CoQ10 i masz więcej niż 40 lat, wybierz ubichinol (zredukowana formę tego koenzymu).

Ubichinol jest znacznie bardziej skuteczny – sam przyjmuję go 1-3 razy dziennie. A dr Graveline zgadza się z tym. Zaleca przyjmować następujące dawki:

• przy objawach uszkodzeń wywołanych przez statyny np. ból mięśni, przyjmuj 200-500 mg
• profilaktycznie wystarczy 200 mg lub nawet mniej

Istnieje dowód na to, że CoQ10/ubichinol korzystnie wpływa na chorobę Parkinsona i Alzheimera, a nawet raka. Ponadto CoQ10 odgrywa istotną rolę w zapobieganiu przedwczesnego starzenia się. Dzieje się to dzięki zapobieganiu skracania się telomerów, które mogą spowolnić lub nawet odwrócić proces starzenia. Jest to tylko jedna korzyść płynąca z CoQ10 i jeden z powodów dla których sam codziennie przyjmuję ubichinol, choć nigdy nie przyjmowałem statyn.

Nie odnotowano żadnych skutków ubocznych przyjmowania CoQ10, oraz ani ja ani dr Graveline nie słyszeliśmy o przypadku przedawkowania tego koenzymu. Jedyną jego wadą jest cena. Jednak jeśli przyjmujesz ubichinol, poniżej kilka informacji na jego temat.

Ubichinol z certyfikatem jest produkowany tylko przez jedną firmę, Kaneka z Japonii. Firma ta ma swój patent na produkcję. Możesz kupić najtańszy produkt na rynku, ale pod warunkiem, że jest on certyfikowany, gdyż wszystkie są takie same. Inne cenne antyoksydanty dla lepszego zdrowia – zwłaszcza jeśli przyjmujesz statyny
CoQ10, lub najlepiej w zredukowanej formie ubichinol, jest na pierwszym miejscu listy ważnych suplementów podczas przyjmowania statyn. Jednak również inne antyoksydanty i substancje odżywcze mogą mieć korzystny wpływ. Na przykład selen jest blokowany przez statyny, a razem z magnezem bierze udział w wielu funkcjach organizmu.

Inne istotne składniki odżywcze to:

• witamina C
• witamina D
• witamina E – forma witaminyE tj. tokotrienol jest 50 razy silniejsza niż tokoferol stosowany przez ostatnie 60 lat. Pomaga również w produkcji dobrego cholesterolu oraz posiada inne korzystne działanie na organizm.
• kwas alfa-liponowy
• L-karnityna – pomaga w prawidłowym metabolizmie tłuszczów. Ponieważ ok. 70% energii mięśniowej pochodzi z tłuszczu, ważne jest, abyśmy mogli je metabolizować. Dr Graveline mówi; „jeśli przyjmujesz L-karnitynę i czujesz się lepiej, oznacza to, że musisz ja przyjmować przez resztę życia, gdyż organizm twój nie jest w stanie spalać tłuszczu w mięśniach. Prowadzi to do osłabienia podczas ćwiczeń. Jeśli nic nie będzie się działo po 3 miesiącach przyjmowania L-karnityny można ją odstawić”.

Smutna prawda: nawet lekarze mają błędne informacje na temat cholesterolu. Jeśli przyjmujesz statyny, dodatkowo dieta powinna być głównym źródłem substancji odżywczych (wit. D powinna pochodzić z ekspozycji na słońce). Suplementy powinny być uzupełnieniem zdrowej diety.

“Uważam, że jest to dobre rozwiązanie w przypadku zaburzeń mięśni lub nerwów, a nawet mózgu związanych z przyjmowaniem statyn” – mówi dr Graveline.

„Jeśli jest to związane z hamowaniem cholesterol, po prostu jedz więcej jajek … Nie mogę uwierzyć, że przez 17 lat nie jadłem jajek. Jak mogłem być tak łatwowierny. Jako młody lekarz robiłem to co miałem robić, a wszystko to było nie tak. Nie wierzę, że zostałem tak wprowadzony w błąd; może nawet przez 25 lat mojej praktyki! Niedobrze jest spojrzeć wstecz i zdać sobie sprawę, że choroby układu sercowo-naczyniowego były błędnie leczone, ponieważ robiliśmy to co nam kazano. Smutna prawda jest taka, że cholesterol, nasz rzekomy wróg od 35 lat, nie ma nic wspólnego z tymi chorobami, a jest on najważniejszym związkiem biochemicznym w organizmie. Ostatnio zaszły zmiany w zaleceniach dot. diety. Znowu mamy jeść jajka, masło i pić mleko pełnotłuste. Ja sam od dawna zalecam stosowanie margaryny, a ona jest przyczyną chorób, natomiast masło pomaga je leczyć. To niesamowite!”

Jest to prawdą dla większości konwencjonalnych lekarzy. Oni wiedzą najlepiej, dlatego należy zebrać konieczne informacje, aby zacząć kontrolować swoje zdrowie. Unikanie statyn i kontrola stylu życia są konieczne w przypadku wysokiego cholesterolu. Więcej informacji na temat statyn znajdziecie na mojej stronie internetowej mercola.com

Źródło: zdrowo.info.pl

Czytaj na Pracowni:

• Statyny, medyczna pomyłka?
• 5 powodów żeby nie martwić się poziomem cholesterolu
• A co, jeśli to wszystko było jednym wielkim tłustym kłamstwem?
• Mózg lubi tłuste
• Buszujący w pszenicy
• Naukowa ofensywa hipotezy paleo
• Cztery łyżki tego „pokarmu dla mózgu” mogą zapobiec chorobie Alzheimera
• Nowoczesna medycyna jest kultem a nie nauką

SOTT.net (en):

• Big Pharma Lies About Statin Drugs Finally Exposed in British Medical Journal
• Cholesterol Drugs Raise Diabetes Risk by 9 Percent
• Pharmageddon: America’s Top Selling Statins Cause Diabetes
• Renewed evidence suggests statin/Parkinson’s link
• Statins May Cause Muscle Damage in Some Patients
• Statins Cause Serious Structural Muscle Damage
• Getting Off Statin Drug Stories
• How Statins Really Work Explains Why They Don’t Really Work
• Lunatic Recommendations For Statin Drug Use
• Low Cholesterol and Suicide: Your Brain Needs Cholesterol

W ostatnich kilku dekadach przeprowadzono tysiące prób klinicznych, w których porównywano działanie farmaceutyków w odniesieniu do placebo. Otóż, okazuje się, że wyniki tych badań są całkowicie nienaukowe i można wyrzucić je do kosza. Dlaczego? Powodem jest to, że zamiast placebo stosowano coś, co nim nie jest. To sprawia, że te badania są z naukowego punktu widzenia bezwartościowe.

Do takiego właśnie wniosku doszli naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego, którzy opublikowali swoje odkrycie w październikowym numerze Annals of Internal Medicine. W ramach przeprowadzonego przez siebie badania dokonali przeglądu 167 prób kontrolowanych przy pomocy placebo, których wyniki opublikowano w latach 2008-2009 w recenzowanych przez środowisko magazynach medycznych, i ustalili, że w 92 procentach tych prób nie zadano sobie nawet trudu, aby podać skład pigułek stosowanych jako placebo. Dlaczego to jest takie ważne? Otóż dlatego, że pigułki placebo mają być bierne. Jednak, jak się okazuje, nic nie jest bierne – nawet zawierające cukier tak zwane „cukrowe pigułki”, albowiem cukier nie jest obojętny. Jeśli ktoś prowadzi próby na pacjentach chorych na cukrzycę, testując efektywność leku przeciwko cukrzycy w odniesieniu do placebo, wówczas taka próba kliniczna wykaże, że lek jest lepszy od niego, jeśli były nim cukrowe pigułki.

W niektórych przypadkach jako placebo wykorzystuje się oliwę z oliwek, która może wspomagać serce, w innych – częściowo uwodornione oleje, które z kolei szkodzą sercu. Jedynie w 8 procentach prób klinicznych podano skład placebo.

Okazuje się, że FDA nie opracował żadnych zasad dotyczących doboru i składu placebo przeznaczonego do prób klinicznych. Z technicznego punktu widzenia zespół prowadzący testy mógłby użyć jako placebo oka traszki lub łap jaszczurki i nawet nie musiałby podawać, czego użył.

Od dawna wiemy, że próby kliniczne są przesiąknięte oszustwami. Co więcej, większość prób klinicznych wykorzystywanych przez firmy farmaceutyczne do uzyskania od FDA zgody na wprowadzenie ich leków na rynek jest finansowana przez nie same. Wiadomo również, że większość prób klinicznych stara się uzyskać wyniki, które gwarantują finansowe korzyści tym, którzy za nie płacą. Co jest zatem w stanie powstrzymać „Wielką Farmę” (przemysł farmaceutyczny) przed takim spreparowaniem placebo, które szkodziłoby pacjentom w takim stopniu, by lek, który się z nim porównuje, wypadł korzystnie?

Jest faktem, że placebo jest zwykle dostarczane przez tę samą firmę, która finansuje testy. Czy w tym równaniu jest jeszcze miejsce na jakieś dodatkowe szalbierstwo?

Nawiasem mówiąc, własności zastosowanego placebo mają duży wpływ na to, czy lek zostanie zaaprobowany przez FDA. Jako kluczową informację przy podejmowaniu wiążących decyzji FDA traktuje to, czy lek działa lepiej od placebo. To główne kryterium! Jeśli lek działa zaledwie o 5 procent lepiej od placebo, mówi się o nim, że jest „efektywny” (czyli że „działa”). Jest tak nawet wtedy, gdy placebo zostało tak dobrane i użyte, aby lek okazał się w porównaniu z nim dobry.

Rzecz w tym, że przy braku zasad dotyczących placebo żadna z prób klinicznych kontrolowanych przez porównanie z placebo nie ma wartości naukowej.

To zadziwiające, jak medyczni naukowcy stają się stanowczy i nieprzejednani, kiedy atakują homeopatię, trąbiąc przy tym, że ich własne leki „opierają się na złotej zasadzie naukowego dowodu”, ale kiedy się temu dobrze przyjrzy, okazuje się, że ich naukowe dowody to czysta szarlataneria zmieszana z odrobiną pobożnych życzeń i szczyptą pseudonaukowego bełkotu odziana we frazeologię scjentystycznego języka.

„Wielka Farma” i FDA oparły cały swój system naukowego dowodzenia na oszustwie, któremu na imię placebo! A skoro placebo nie jest placebo, to naukowy dowód nie jest naukowy.

Tłumaczenie: grongor.info

Więcej (en): Placebo fraud rocks the very foundation of modern medical science; thousands of clinical trials invalidated

© unknown

Ostatnie poważne reakcje na farbowanie włosów prowokują do zadania pytania, dlaczego ten podejrzany winowajca – PPD – jest wciąż używany, skoro jest zakazanym składnikiem w kosmetykach do makijażu?

38-letnia kobieta z Keighley, West Yorkshire (UK) była w zeszłym tygodniu w śpiączce, najprawdopodobniej w następstwie reakcji alergicznej po samodzielnym pofarbowaniu włosów farbą L’Oréal Preference trzy tygodnie temu. Lekarze dali Julie McCabe 8% szans na przeżycie i niewielką szansę na całkowite wyzdrowienie.

Przypadek McCabe jest najnowszym z serii ostatnich doniesień łączących stosowanie farb do włosów z poważną reakcją alergiczną. Reakcje anafilaktyczne mogą być śmiertelne. Niecały miesiąc temu nastolatka Tabatha McCourt zasłabła i zmarła najprawdopodobniej w wyniku bardzo silnej reakcji na farbę do włosów do samodzielnego użytku, której użyła zaledwie 20 minut wcześniej.

Za chemicznego winowajcę powszechnie uważa się p-fenylenodiaminę (PPD), związek organiczny, będący składnikiem ponad 99% wszystkich trwałych farb do włosów, znajdujący również zastosowanie w produkcji permanentnego makijażu, czarnej odzieży, a nawet papieru gazetowego (jest nielegalny we wszystkich innych produktach kosmetycznych, więc czarne konturówki, tusze do rzęs i tak dalej, nie zawierają PPD). Jest to znany środek drażniący, a uczulenie na PPD może wykazywać 1,5% populacji.

W lutym po farbowaniu włosów znalazłam się w szpitalu. Zaczęłam się źle czuć kilka minut po wyjściu od fryzjera, a 10 minut później moje ciało pokryły duże czerwone pręgi, spuchły mi kończyny i miałam poważne trudności z oddychaniem. Wezwano karetkę i sanitariusze przez pół godziny próbowali mnie ustabilizować, gdy byłam ledwie żywa. W szpitalu lekarze powiedzieli mi, że niemal na pewno uratowali mi życie. Wszystko wskazywało na PPD jako prawdopodobnego sprawcę. Przestałam używać trwałych farb. Jednak w samej tylko Wielkiej Brytanii farby do włosów używane są 100 milionów razy na rok (60% z nich w domu). Dlaczego więc coś tak potencjalnie niebezpiecznego jak PPD jest wciąż wszechobecne?

© Ben Lack/Ben Lack Photography Ltd -- Julie McCabe i Tabatha McCourt.

PPD jest najskuteczniejszym ze znanych środków pokrywających siwe włosy i jak na razie nie ma żadnych zatwierdzonych metod alternatywnych. Wiodące na rynku marki, takie jak Clairol, L’Oréal i Avon, nie spieszą się raczej ze znalezieniem zamienników, a bez ich wsparcia mniejsze firmy nie mają na to niezbędnych środków. Niektóre tymczasowe barwniki (utrzymujące się na włosach do sześciu lub ośmiu myć i nie pokrywające siwizny) są wolne od PPD, ale praktycznie wszystkie pół-trwałe i trwałe farby zawierają ten składnik. Nawet te bez PPD niemal na pewno zawierają „PTD”, związek tak podobny, że osoby uczulone na PPD prawie zawsze są uczulone również i na PTD (którego zawartość musi być dwukrotnie większa niż PPD).

Stowarzyszenie Producentów Kosmetyków i Chemii Gospodarczej (Cosmetic, Toiletries and Perfumery Association, CTPA) twierdzi, że tylko mały procent populacji może reagować alergią na PPD, ale po nasileniu się reakcji alergicznych w ostatnich latach artykuł w British Medical Journal z 2007 roku wzywał do wszczęcia śledztwa w sprawie bezpieczeństwa farb do włosów. Unia Europejska zmniejszyła niedawno dopuszczalną zawartość PPD (wbrew ostatnim doniesieniom prasowym, żaden z krajów europejskich nie wprowadził całkowitego zakazu stosowania PPD, podobnie jest w USA) do maksymalnie 2% w mieszance stosowanej do barwienia włosów (generalnie, im ciemniejszy kolor – w moim przypadku głęboki brąz – tym więcej PPD zawiera farba).

Wiele kobiet może przypuszczać, że „naturalne”, „organiczne” i „ekologiczne” farby do włosów nie zawierają PPD, ale to zdarza się rzadko. Nie ma jeszcze na rynku takiego barwnika do włosów, która pokryje wszystkie siwe włosy bez PPD lub PTD (henna, choć wolna od PPD, nie może wywołać takiego samego efektu*). Promyk nadziei niosą firmy takie jak OCS, które produkują farby do włosów bez amoniaku, wymagające niższych zawartości PPD (średnio ok. 0,4% zamiast bardziej popularnych 2%), ale część PPD i tak jest niezbędna.

Producenci kosmetyków do włosów zalecają zawsze zrobić test na uczulenie co najmniej 48 godzin przed aplikacją, jak podaje się na opakowaniu. To logiczna, choć niezadowalająca porada. Poszłam do uznanego salonu, gdzie testy skórne przeprowadza się z dużym wyprzedzeniem i moja wykwalifikowana fryzjerka zrobiła wszystko, co było wymagane. A jednak godzinę później znalazłam się w karetce pogotowia i sanitariusze nie byli pewni, czy dowiozą mnie żywą do szpitala. CTPA przyznaje, że testy alergiczne skóry nie są ani jednoznaczne, ani nieomylne.

Farbowałam włosy przez prawie 20 lat, zawsze farbami tej samej popularnej marki, i nigdy nie doświadczyłam niczego poza lekkim swędzeniem i zaczerwienieniem skóry wzdłuż linii włosów. Jednak pewnego dnia, bez żadnego wyraźnego powodu, ten sam proces niemal mnie zabił.

–

* Patrz komentarze pod artykułem na SOTT.net

Przekład: PRACowniA

na SOTT.net: Could Your Hair Dye Kill You?

Kilka przykładowych artykułów o zbliżonej tematyce po polsku:

Czarna henna

Reakcje niepożądane po użyciu kosmetyków

Farby chemiczne i wypadanie włosów

Składniki zabronione do stosowania w farbach do włosów

W powszechnej praktyce konwencjonalnej medycyny jest zadziwiająco niewiele prawdziwej nauki. Weźmy, na przykład, próby kliniczne. Mają one stanowić tak zwany „złoty standard” naukowych badań, tymczasem wykazano, że te badania niemal zawsze dają korzystne wyniki dla tego, kto je finansuje . Wyniki badań są zdeterminowane przez życzenia ich sponsorów a nie prawdziwie naukowe metody.

Doszliśmy w końcu do tego, że dzisiejsza, tak zwana „naukowa medycyna” prawie w ogóle nie przypomina prawdziwej nauki. Słowo „nauka” jest tu wykorzystywane jako przykrywka maskująca to, co dzieje się naprawdę za kulisami – zmasowaną kampanię prolekowego prania mózgu i tworzenia szkodliwych przepisów .

Konwencjonalna medycyna jest niemal wyłącznie uzasadniana przez fałszywą naukę. Tak zwani sceptycy unikają poddawania w wątpliwość oszukańczej nauki kryjącej się za przepisywanymi lekami. Masowe faszerowanie lekami dzieci z powodu wymyślonych chorób najwyraźniej im nie przeszkadza. Są zbyt zajęci zwalczaniem homeopatii, aby uważnie, uczciwie i krytycznie przyjrzeć się tandetnej nauce kryjącej się za przepisywanymi lekami.

Chociaż obrońcy konwencjonalnej medycyny nie mają legitymacji członkowskich klubu prawdziwej nauki, są za to posiadaczami kart członkowskich innej organizacji Kościoła Medycznych Prawd – która bardzo przypomina Ministerstwo Prawdy z książki Orwella 1984.

W kościele tym przekonania jego członków – lekarzy, urzędników FDA (Food and Drug Administration – Urząd ds. Żywności i Leków), dziennikarzy etc. – są przekazywane w dół przez arcykapłanów i przekonania te – mówiące, że wszystkie leki są dobre, a wszystkie witaminy złe etc. – są ślepo przyjmowane przez wiernych, którzy nie ważą się poddawać ich w wątpliwość.

W ten oto sposób lekarze uwierzyli w coś, co jest niewiarygodne – w to, że pożywienie nie ma nic wspólnego ze zdrowiem, że przeciwutleniacze nas zabijają, że zioła przeszkadzają lekom i że jedynie leki są w stanie uleczyć nasze choroby. To system przekonań przypominający kult, którego „prawdy” przekazywane są w dół przez arcykapłanów medycyny konwencjonalnej. Gdyby tę złożoną sieć fałszywych przekonań poddano prawdziwie naukowej weryfikacji, wówczas rozsypałaby się ona na tysiące kawałków tandetnej nauki i propagandy.

Przyjrzyjmy się następującym cechom współczesnej medycyny:

• Brak wymogu naukowego potwierdzenia, że wprowadzany zabieg chirurgiczny jest bezpieczny lub efektywny, zanim zacznie być szeroko stosowany.

• Naukowo udowodniono, że chemioterapia jest bezwartościowa jako metoda leczenia raka mająca zwiększyć jakość życia i chronić zdrowie pacjenta. W rzeczywistości chemioterapia zabija pacjentów, a ci, którym uda się ujść z życiem, cierpią często na trwałe uszkodzenie mózgu, nerek, wątroby i innych narządów.

• Gwałtowny przyrost depresji, ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej) oraz innych umysłowych i behawioralnych chorób jest tak wielki, że można go wyjaśnić jedynie jako rezultat epidemii spowodowanej infekcjami lub jako rozdmuchaną propagandę tej choroby. Ta .”choroba” jest w rzeczywistości fikcją.

• Prawie wszystkie farmaceutyki uzyskujące dziś akceptację FDA są testowane na zaledwie kilku tysiącach pacjentów i to przez krótki czas (w niektórych przypadkach zaledwie przez sześć tygodni). Mimo tak krótkiego okresu testów FDA podaje, że lek jest nieszkodliwy dla wszystkich.

• Nie wykonano żadnych w pełni udokumentowanych testów na toksyczne działanie kombinacji leków. Zabójcze w skutkach wzajemne działanie leków jest odnotowywane post factum.

• Cały paradygmat farmaceutycznej medycyny nie ma sensu. Do oddziaływania na „biomarkery” lub mierzalne stany biochemiczne stosuje się chemikalia, podczas gdy choroba i zaburzenie to złożony stan, który zawsze dotyczy więcej niż jednego mierzalnego parametru. Leki przeciwko cholesterolowi mogą na przykład w sztuczny sposób obniżyć ilość cholesterolu, ale całkowicie ignorują podstawową przyczynę podwyższonego cholesterolu.

• Większość leków nie pomaga większości pacjentów. Doniesienia o ich zaletach są mocno przesadzone, ponieważ operują wielkościami wyrażanymi w procentach, zamiast rzeczywistymi liczbami przypadków skutecznego działania. Na przykład, jeśli w normalnych warunkach dwaj ludzie na stu zapadają na raka piersi i lekarstwo spowoduje, że liczba przypadków spadnie do jednego na sto osób, wówczas firma farmaceutyczna będzie utrzymywać, że lek daje „50-procentowe zmniejszenie liczby przypadków raka!”

Prawdziwa nauka poszukuje prawdy i dąży do zrozumienia praw natury, natomiast współczesna medycyna (konwencjonalna) goni za zyskami kosztem zdrowia pacjentów.

Tłumaczenie: grongor.info

Po pierwsze: Spożywanie tłuszczów nasyconych nie podnosi poziomu cholesterolu we krwi.

Nie ma jednoznacznych dowodów na to, że spożywanie tłuszczów nasyconych podnosi poziom cholesterolu we krwi. Tę starą, nigdy nie udowodnioną hipotezę omówił niedawno na swoim blogu Stephan Guyenet. Mówiąc w skrócie, spośród wszystkich badań dotyczących związku między tłuszczami nasyconymi w diecie a poziomem cholesterolu we krwi tylko jedno wykazało , że istnieje pozytywna korelacja pomiędzy tymi czynnikami. Wszystkie  pozostałe badania wykazały brak takiego związku.

Po drugie: Spożywanie pokarmów bogatych w cholesterol (zazwyczaj) nie podnosi poziomu cholesterol we krwi.

Brak jest również dowodów na to, że spożywanie cholesterolu w pokarmie podnosi poziom  cholesterolu we krwi. Dla przykładu najnowszy przegląd literatury naukowej, opublikowany w czasopiśmie „Current Opinion in Clinical Nutrition and Metabolic Care”, wyraźnie pokazuje, że spożywanie jaj nie ma widocznego wpływu na poziom cholesterol we krwi u 70% populacji. U pozostałych 30% , których określa się jako „hiper reaktywnych”, spożycie jaj podnosi zarówno poziom cholesterolu LDL (uważanego za zły) i HDL (uważanego za dobry).

Panuje zgoda odnośnie tego, że wzrost stężenia cholesterolu HDL jest dobrym zjawiskiem. Okazuje się jednak, że równie dobry jest wzrost poziomu LDL pod warunkiem, że jest następstwem spożywania tłuszczów nasyconych i cholesterolu. Wiemy dzisiaj, że istnieją dwa rodzaje choelsterolu LDL: mały, gęsty LDL oraz duży, puszysty LDL. Mały LDL jest istotnym czynnikiem ryzyka choroby serca, ponieważ łatwo ulega oksydacji (utlenieniu) i spowoduje stany zapalne w arteriach. Duży LDL jest odporny na oksydację i dlatego nie stanowi zagrożenia dla serca. Co więcej, jedzenie jaj nie tylko zwiększa poziom niegroźnego, cholesterolu LDL, ale także obniża poziom szkodliwego, małego i gęstego cholesterolu LDL o 20%. Więcej na ten temat można przeczytać w innych artykułach Kressera („The most important thing you probably don’t know about cholesterol” oraz „3 eggs a day keeps the doctor away„), a także obejrzeć w prezentacji wideo na temat cholesterolu LDL i HDL.

Po trzecie: Nawet gdyby tłuszcze nasycone i cholesterol w diecie podwyższały poziom cholesterolu we krwi, to i tak nie ma to znaczenia, ponieważ „podwyższony poziom cholesterolu” nie stanowi ryzyka w chorobach serca.

Argument „podwyższonego poziomu cholesterolu” naprawdę miesza ludziom w głowach. Nawet jeśli są w stanie zrozumieć poprzednie dwa, to ich oczy zachodzą mgłą, gdy usłyszą od lekarza taką diagnozę. Hipoteza, że wysoki poziom cholesterolu powoduje chorobę serca została tak mocno wtłoczona w naszą świadomość, że stała się niemal religijnym dogmatem. Z tego względu ludzie mocno się dziwią dowiadując się,  jak niewiele dowodów naukowych istnieje na poparcie tej teorii.

Dokładne wyjaśnienie niesłuszności powyższego dogmatu Kresser prezentuje w swoich artykułach „How to increase your risk of heart disease” oraz „Cholesterol doesn’t cause heart disease„. W skrócie można to ująć w następujący sposób: zarówno całkowity poziom cholesterolu oraz LDL – które zdają się być głównym zmartwieniem lekarzy, mediów i całej populacji – są bardzo słabo powiązane z chorobami serca.

Gdyby “wysoki cholesterol” powodował choroby serca, należałoby się spodziewać, że stanowiłby czynnik ryzyka w przypadku:

1. Wszystkich populacji na świecie.
2. Mężczyzn i kobiet w równym stopniu.
3. Ludzi w każdym wieku.

A także należałoby się spodziewać, że obniżenie cholesterolu zapobiega chorobom serca.

Brzmi logicznie, prawda?

Zła wiadomość dla lipofobów jest taka, że hipoteza cholesterolowa poległa na wszystkich powyższych frontach:

1. Wysoki cholesterol nie stanowi ryzyka dla wszystkich populacji. Francuzi należą do nacji o rekordowych poziomach cholesterolu na skalę światową, ale równocześnie mają najniższy wskaźnik zachorowań na choroby serca spośród krajów uprzemysłowionych. Podobnie rzecz ma się u Austriaków i w innych krajach europejskich.
2. Kobiety mają średnio o 300% niższą zachorowalność na chorobę serca niż mężczyźni, pomimo wyższych poziomów cholesterolu.
3. Zachorowalność na chorobę serca u 65-latków jest 10-krotnie mniejsza niż 45-latków. Jednak wysoki cholesterol nie jest czynnikiem ryzyka u mężczyzn powyżej 65 roku życia. (Właściwie u mężczyzn powyżej 65 roku życia z niskim cholesterolem (<150 mg/dL) prawdopodobieństwo zgonu na serce jest dwukrotnie wyższe niż u tych z normalnym lub nawet „wysokim” poziomem cholesterolu.)

Jakby tego było mało, przeprowadzono ponad 40 eksperymentów, aby zbadać, czy obniżanie stężenia cholesterolu zapobiega chorobom serca. W niektórych próbach więcej osób chorowało, w innych mniej. Ale gdy wszystkie wyniki zestawiono razem, taka sama liczba osób umierała w grupie przyjmującej leki obniżające cholesterol, jak i w grupach kontrolnych (które żadnych leków nie przyjmowały).

Po czwarte: jeżeli jednak chcesz zbadać poziom cholesterolu, nie zwracaj uwagi na całkowity cholesterol czy LDL ale na stosunek trójglicerydów do HDL.

Według Kressera nie należy przejmować się wynikami profilu lipidowego. Podobnie jak dr Kurt Harris , Kresser uważa, że zalecanie badania gospodarki lipidowej na okrągło, które jest tak popularne w „środowiskach paleo” jest nie tylko niepotrzebne, ale może nawet wyrządzić szkody. Nadal niewiele  wiemy o tym, jak nasze wyniki zmieniają się z dnia na dzień. Ponadto nie zawsze łatwo jest rozróżnić między przyczyną, a skutkiem. Badacze często popełniają błąd zakładając, że wysoki cholesterol jest przyczyną chorób serca, kiedy w rzeczywistości dużo bardziej prawdopodobne jest, że wysoki cholesterol jest efektem choroby.

Kresser apeluje:

„Na litość boską, jeśli chcesz zbadać sobie gospodarkę lipidową, to przynajmniej zwracaj uwagę na te wyniki, które są istotne. Najważniejszy wskaźnik na typowym profilu lipidowym to stosunek ilości trójglicerydów do HDL (należy podzielić liczbę trójglicerydów przez HDL). Jeśli stosunek ten jest poniżej 2 oznacza to, że masz głównie duże i puszyste HDL – nie są one czynnikiem ryzyka w chorobach serca. Jeśli liczba ta jest wyższa niż 3, oznacz to, że masz głównie małe i gęste LDL, co z pewnością oznacza ryzyko zachorowania na serce”.

Po piąte: Jedz zdrowo i przestań myśleć o liczbach.

W ostatecznym rozrachunku, nawet ten stosunek [trójglicerydów do HDL] nie jest właściwie tak bardzo istotny. Dlaczego? Ponieważ leczenie zawsze przebiega identycznie! Jeżeli stosunek TG:HDL jest wysoki (zły) to co należy zrobić? Przejść na dietę bogatą w tłuszcze (nasycone, rzecz jasna). To obniży poziom trójglicerydów i małych gęstych LDL, oraz podwyższy stężenie HDL. Potrójne zwycięstwo. Natomiast jeżeli stosunek TG:HDL jest niski (dobry), to co należy zrobić? Dokładnie to samo: jeść dużo tłuszczów.

I odwrotnie, jeśli zastąpimy tłuszcze nasycone węglowodanami – jak kazano nam robić przez ostatnie 50 lat, aby uchronić się od chorób serca – w rzeczywistości przyczyniamy się do nich na trzy sposoby: podwyższamy stężenie trójglicerydów, podnosimy poziom małych i zwartych LDL oraz obniżamy ilość HDL.

Na koniec Kresser wyznaje:

Często otrzymuję emaile od ludzi, którzy przeszli na dietę wysokotłuszczową (typu Paleo) i martwią się wzrostem poziomu LDL oraz „wysokim”  stężeniem cholesterolu całkowitego. Odpisując, zazwyczaj mówię im trzy rzeczy: po pierwsze,  nie martw się tym, ponieważ wysoki poziom LDL i całkowitego cholesterolu nie powodują chorób serca; po drugie wzrost jest często tymczasowy i może wynikać z tego, że organizm leczy się ze stłuszczenia wątroby (co jest dobre!); po trzecie, nie martw się tym. Nie zaszkodzi przypomnieć.

**Uwaga: jeśli poziom cholesterolu w twoim organizmie jest bardzo wysoki (tj. ponad 300 mg/Dl), może to oznaczać problem metaboliczny lub stan zapalny, którym należy się zająć. Cholesterol w ciele spełnia funkcję naprawczą i długotrwale podwyższony cholesterol powyżej pewnego progu może wskazywać na problem zdrowotny, który nie został jeszcze zdiagnozowany – dodaje autor.

Zinterpretował i przełożył Dominik Rozwadowski [5 powodów żeby nie martwić się poziomem cholesterolu]

SOTT.net: 5 reasons not to worry about your cholesterol numbers