A Structural Theory of Narcissism and Psychopathy

Laura Knight-Jadczyk
SOTT.NET
Sun, 20 Apr 2008 05:33 UTC

©Unknown - Niemowlę wierzy, że matka, pierś, jedzenie, wszystko jest częścią jego samego; doświadcza siebie wyłącznie poprzez informacje przekazywane za pomocą neuronów.

Problem przemocy grupowej jest jednym z najważniejszych zagadnień, przed którymi stoi społeczeństwo. Jest to kwestia najistotniejsza nie tylko dla naszego amerykańskiego społeczeństwa, mamy bowiem do czynienia z wydarzeniami mającymi miejsce na całym świecie, na wszystkich kontynentach i we wszystkich krajach…

Powyższe słowa wypowiedział dr Ernest Wolf na prelekcji wygłoszonej na Międzynarodowym Sympozjum Psychologii Self w niemieckim mieście Dreieich, w maju 2001, cztery miesiące przed wydarzeniami jedenastego września (9-11).

Esej ten zwrócił ostatnio naszą uwagę. Został zamieszczony na Forum SOTT dla podkreślenia znaczenia opisu Narcystycznej Wściekłości, dokonanego przez Wolfa. Szczerze mówiąc, to najlepsza część tego eseju, cała reszta jest beznadziejnie mętna i naiwna.

Dlaczego?

Dr Wolf podejmuje próbę wyjaśnienia przyczyn zła – indywidualnego i makrospołecznego – bazując na ramach teorii „Psychologii Self” Heinza Kohuta (inaczej psychoanalitycznej psychologii self). Z całym szacunkiem dla dra Kohuta i dra Wolfa uważamy, że ta teoria nie jest zła, o ile mamy do czynienia z normalnymi ludźmi, którzy urodzili się zdrowi i żyją w zasadniczo zdrowym środowisku. Teoria ta nie bierze jednak pod uwagę roli czynników patogennych w naszym społeczeństwie – ludzi, którzy są nosicielami cech anormalnych, psychopatycznych – którzy mogą zianfekować grupy, a nawet całe społeczeństwa, zwiększając zasięg pandemicznego zła do skali makro-społecznej. Co więcej, szuka ona sposobów, aby „rozciągnąć winę” na wszystkich ludzi, aby zignorować fakt, że moralne zło i zło psychobiologiczne są wzajemnie powiązane tak wieloma przypadkowymi zależnościami i wzajemnymi wpływami, że mogą być rozdzielone jedynie poprzez wyabstrahowanie. Tak, ciało społeczeństwa musi być osłabione zanim ulegnie infekcji, ale jeśli nie ma czynników chorobotwórczych, jest po prostu słabe i nieudolne.

W skrócie, esej Wolfa to niewiele więcej niż obrona Narcystycznego Zaburzenia Osobowości i pogłębia jedynie chaos, jaki obserwujemy w naszych czasach, gdy problemy, którymi te typy przygniatają ludzkość, są po prostu katastrofalne.

Ale, jak już powiedzieliśmy, Wolf dał nam niezły opis Narcystycznej Wściekłości. Ponieważ jest całkiem dobry, spójrzmy na niego:

Mówiąc o wściekaniu się, [Kohut] zauważył, że u podstaw wściekłości często można znaleźć bezkompromisowe obstawanie przy wyidealizowanym obrazie drugiego człowieka. Niemowlę doświadcza siebie w stanie bezgranicznej mocy i wiedzy, stanie, który my patrząc z zewnątrz, z dezaprobatą nazywamy dziecięcą wspaniałością, dziecięcym wielkościowym self.

Jeśli coś, z różnych powodów, przeszkodziło temu infantylnemu, majestatycznemu stanowi narcyzmu przeistoczyć się w zdrową samoocenę, mamy do czynienia z człowiekiem, który wygląda jak dorosły, ale tak naprawdę jest bardzo chwiejnym nadwrażliwym i podatnym na zawstydzenie narcyzem.

Fanatyczna potrzeba zemsty i niekończący się przymus wyrównania rachunków po doznaniu krzywdy nie są zatem atrybutami agresywności, która jest zintegrowana z dojrzałymi zamysłami ego – przeciwnie, tego rodzaju poniewieranie wskazuje, że agresja została zmobilizowana w służbie archaicznego wspaniałego siebie (self) i że jest stosowana w ramach archaicznej percepcji rzeczywistości.

Jednostka podatna na wstyd, gotowa doświadczać niepowodzeń jako narcystycznych urazów i odpowiadać na nie z nienasyconą wściekłością, nie postrzega swego przeciwnika jako ośrodka niezależnej inicjatywy, którego zamiary, w wyniku zbiegu okoliczności, stoją w sprzeczności z jej zamiarami. Agresja używana w dążeniu do dojrzałego przeżywania wydarzeń nie jest bezgraniczna. Niezalenie jak energicznie jest ta agresja mobilizowana, jej cel jest ograniczony i określony: pokonać wroga, który blokuje drogę do wymarzonego celu. Gdy tylko cel zostaje osiągniety, wściekłość mija.

Z drugiej strony, osoba narcystycznie zraniona nie spocznie, dopóki nie wykończy niejasno określonego napastnika, który ośmielił się jej sprzeciwić, nie zgodzić się z nią lub ją przewyższać. To pragnienie nigdy nie zostanie zaspokojone, ponieważ nie da się zniszczyć dowodów, które przeczą jej przekonaniu, że jest wyjątkowa i idealna. Ta archaiczna wściekłość nie ma końca. Co więcej, wróg, który wywołuje archaiczną wściekłość osoby podatnej na narcystyczne zranienie, jest przez nią postrzegany nie jako autonomiczne źródło bodźców, lecz jako skaza na jej narcystycznie postrzeganej rzeczywistości. Wróg jest odbierany jako krnąbrna część rozszerzonego siebie (self), nad którą osoba podatna na narcystyczne zranienie spodziewała się sprawować pełną kontrolę. Innymi słowy, sam fakt, że druga osoba jest niezależna lub inna, jest przez osoby z intensywnymi narcystycznymi potrzebami odbierany jako obraźliwy.

Tak więc niemożność sprawowania pełnej kontroli zarówno nad samym sobą (self) jak i nad narcystycznie doświadczanym światem, powoduje u dotkniętych tym zaburzeniem poczucie skrajnej bezsilności. Ta bezsilność i poczucie bezradności wobec świata są traumatycznymi doświadczeniami nie do wytrzymania i w jakikolwiek sposób należy położyć im kres. Osobę stwarzającą problemy trzeba zniszczyć.

Narcystyczna wściekłość występuje w wielu formach. Jednak wszystkie one mają specyficzny „psychologiczny aromat”, który zapewnia im osobną pozycję w świecie agresywnych ludzkich zachowań. Potrzeba zemsty, poprawienia tego co złe, położenia kresu temu co bolesne, za pomocą jakichkolwiek środków, oraz głęboko zakorzeniony, nieubłagany przymus dążenia do realizacji wszystkich tych celów, nie pozwalający spocząć tym, którzy doświadczyli narcystycznego zranienia – to cechy charakterystyczne wszystkich form narcystycznej wściekłości, i odróżniają ją one od innych rodzajów agresji.

Jakkolwiek każdy ma skłonności do reagowania na narcystyczne zranienia zakłopotaniem i złością, najintensywniejsze doświadczenia wstydu i najgwałtowniejsze formy narcystycznej wściekłości są udziałem tych jednostek, dla których poczucie absolutnej kontroli nad archaicznym otoczeniem jest niezbędne, ponieważ utrzymanie poczucia własnej wartości – a w rzeczywistości utrzymanie „self” – zależy od bezwarunkowej dostępności aprobująco-odzwierciedlającego albo wyidealizowanego scalonego-przyzwalającego self-obiektu. („Search for the Self”, vol.2, pp.643 etc.)

Wolf po mistrzowsku opisał narcystyczną i psychopatyczną wściekłość. Jeśli kiedykolwiek byliście celem narcyza lub psychopaty, już to wiecie i [z pewnością] potakiwaliście cały czas czytając ten opis. Problem w tym, że ten opis, który trafia w sedno w wielu kwestiach, tak miesza je z innymi, nieistotnymi lub sprzecznymi koncepcjami, że uporządkowanie ich wszystkich przypominałoby próbę sprucia moherowego swetra. Kohut [w swoim opisie] naprawdę oddaje niesamowitą zawziętość ataków narcyza i psychopaty – którą my nazywamy „Efektem Króliczka Energizer’a”.

W tym miejscu chciałabym dokonać pewnego rozróżnienia. Znałam w swoim życiu troje bliskich mi ludzi, których zdiagnozowano jako „narcystycznie zranionych”. Prawdą jest, że gdy osoby te zostały „pobudzone”, naprawdę chciały zmieść obiekt swojej złości z powierzchni ziemi. Rzecz w tym, że szybko i łatwo im przechodziło, i to właśnie stanowiło część problemu. Mogli zrobić ci awanturę, powiedzieć najokropniejsze rzeczy, zrobić coś okropnego, a potem, po 30 minutach przejść nad tym do porządku dziennego i powiedzieć: „Dobra! No to fajnie! Czuję się dużo lepiej, co powiesz na kawałek tortu truskawkowego?” Ich brak empatii jest tak zupełny, że nie tylko nie jesteś postrzegany jako osoba cierpiąca z powodu ich furii, ale i nie masz według nich żadnego powodu, żeby się na nich gniewać, kiedy jest już po wszystkim.

Co wam to przypomina?

Jeden ze świadków takiego zachowania trafił sedno stwierdzając, że spotkanie z „Pospolitą Odmianą Narcyzmu” jest jak kontakt z sześciolatkiem. Nie przypomina ono jednak patologicznej zawziętości psychopaty lub cięższych przypadków Narcystycznego Zaburzenia Osobowości.

Oczywiście nasuwa się pytanie, co zachowywanie się jak sześciolatek ma wspólnego z „grupową bezradnością”, „źródłami stosowania przemocy” i makrospołecznym złem? Czy jest to zachowanie występujące nagminnie? Czy każdy z nas może zostać owładnięty przez jakiś prymitywny mechanizm obronny i wpaść w nieprzejednany szał zemsty i żądzy odwetu, jak dzieci bawiące się w Indian i kowbojów, dopóki nie zmęczy nas ta gra albo nie padniemy wyczerpani przez kierującą nami wściekłość? Wątpię, choć rzeczywiście, jak przed chwilą stwierdziłam, istnieją ludzie, którzy mają te cechy – patologiczni dewianci – i są oni w naszym społeczeństwie czynnikami chorobotwórczymi, atakującymi ciało społeczeństwa, gdy to jest osłabione. Nie mam zamiaru zaprzeczać, że niemoc i bezradność mogą równie dobrze być przyczyną słabości normalnego społeczeństwa – z pewnością może to być częścią tego syndromu. Ale dążenia i kierunki działania czynników chorobotwórczych różnią się od dążeń i kierunków działania zdrowej tkanki w każdym fizycznym ciele, również w ciele społecznym. Wirus lub bakteria to nie to samo co komórka mięśni czy któregoś z organów ciała, nawet jeśli ta komórka jest przepracowana, stara lub w jakiś sposób uszkodzona.

Wolf sugeruje, że narcystyczna wściekłość w jego (i Kohuta) interpretacji leży u podstaw wszelkiej przemocy wszędzie i na każdą skalę; jest w każdym, to tylko kwestia natężenia. Ostatecznie, wszystko sprowadza się do uczucia bezradności i bezsilności. Wolf sugeruje nawet, że to właśnie poczucie bezradności przeistoczyło dobrych Niemców w mordujących Nazistów.

Podobne dynamiczne warunki w Niemczech podczas szczytu ekonomicznej zapaści lat 30-tych po przegranej I wojnie światowej stworzyły środowisko sprzyjające bezradności i zagroziło poczuciu ważności i posiadania racji. W tym stanie osłabionego siebie [self] jednostka może łatwo doświadczyć poprawy i umocnienia self, zakładając mundur i – maszerując w takt wojskowej muzyki pod przywództwem charyzmatycznego mówcy Führera – przegnać poczucie bezsilności. Na cały ten ruch nazistowski można patrzeć w kategoriach ogólnonarodowej reakcji narcystyczną wściekłością na utratę narodowego poczucia wartości.

Zwróćcie uwagę, że Wolf przynajmniej okazuje ślady rozpoznania różnicy pomiędzy odczuwającymi bezsilność masami i „charyzmatycznym i elokwentnym” Hitlerem. Ale zamiast podążyć tropem swojego odkrycia, Wolf kontynuuje snucie swojej teorii prowadzącej… no właśnie, dokąd? Jaka jest recepta Wolfa na rozwiązanie problemu grupowej bezradności spowodowanej przez narcystyczne zranienie, które, jak sugeruje, jest źródłem społecznej przemocy? Pisze on:

Co można zrobić? Nasze psychologiczne rozumowanie prowadzi nas do przekonania, że aby zredukować wściekłość, jednostka musi próbować redukować poczucie bezradności i stopniowo zastępować je poczuciem posiadania pewnej siły. Wydaje się, że pierwszym krokiem [do osiągnięcia tego celu] jest podjęcie wysiłku prawdziwego słuchania się nawzajem i próba zrozumienia doświadczeń innych osób. Kiedy ktoś czuje, że jest naprawdę dostrzegany i słuchany, przeważnie czuje się też rozumiany. To poczucie bycia rozumianym jest doświadczeniem dodającym siły. Wiemy to na podstawie pracy z osobami, które – czując się rozumiane w trakcie terapii – stają się silniejsze.

Wolf ciągnie swoje psychologiczne wywody rodem ze szkoły „Wszystkiego Co Naprawdę Potrzebuję Wiedzieć Nauczyłem Się W Przedszkolu”, radośnie lekceważąc rzeczywistość zła, zarówno indywidualnego jak i makro-społecznego. Tutaj możecie przeczytać cały esej, więc nie ma potrzeby go tu przepisywać. Gdyby nie to, że Wolf stworzył ten fantastyczny opis narcystycznej wściekłości, nawet byśmy o nim nie rozmawiali, jako że wszystko, co napisał poza tym, jest po prostu niemądre. Ale ten zadziwiająco trafny opis skłonił mnie do myślenia w określonych kategoriach i czułam, że trzeba to wyjaśnić. Jak ktoś może tak dobrze zrozumieć jedno, a tak fatalnie całą resztę?

Chodzi o to, że dokonana przez Kohuta interpretacja narcystycznej wściekłości WYJAŚNIA i opisuje zewnętrzne zachowanie dokładnie tak, jak powinna: jako wściekłość narcyza – chociaż istnieją znaczne różnice pomiędzy wściekłością tego rodzaju a wściekłością typowego narcyza, którego emocjonalny rozwój zatrzymał się w wieku sześciu lat. Prawdziwy narcyz naprawdę może, i robi to, nieustannie dążyć do zniszczenia swojego celu, bez względu na koszty, i nie odpuszcza w ciągu pół godziny, żeby rozejrzeć się za truskawkowym tortem. Co więcej, to niszczenie może naprawdę oznaczać fizyczną destrukcję, tak dotkliwą, jakby narcyz wziął pistolet i zastrzelił obiekt swojej furii. I to właśnie skłania mnie do myślenia, że istnieje wielu ludzi, których uznaje się za „narcyzów”, a którzy tak naprawdę są psychopatami. Ponieważ wysoki poziom narcyzmu jest kluczowym elementem psychopatii, a wielu ekspertów umieszcza dzisiaj NPD – Narcystyczne Zaburzenie Osobowości [Narcissistic Personality Disorder] – w spektrum psychopatii, możemy wrócić do dokonanego przez Kohuta i Wolfa opisu wściekłości narcyza i rozumieć, że właściwie mowa tu o wściekłości psychopaty, a pracę obu panów potraktować jako kolejną próbę odciągnięcia uwagi od – oraz uciszenia – prawdziwego demaskowania psychopatów i psychopatii w naszym świecie.

Jeśli cofniemy się i przeczytamy opis zachowania przestawiony przez Kohuta i Wolfa, zobaczymy, że w istocie mówią oni dwie rzeczy. Po pierwsze, w wybuchu narcystycznej furii, narcyz widzi innych ludzi jako obiekty niezasługujące na miano podmiotu. Innymi słowy, są oni totalnie egocentryczni, nie ma w nich śladu empatii. Po drugie, narcyzi dążą do osiągnięcia swoich celów z bezwzględną hiperaktywnością. Innymi słowy, brak im właściwej normalnym ludziom zdolności hamowania się w odniesieniu do realizacji ich celów (które są inspirowane przez proste popędy i instynkty takie jak agresja, seks, przetrwanie, zaborczość, potrzeba wyższości, etc.).

To co Wolf i Kohut opisują, to właściwie podstawowe cechy psychopaty, a nie „narcystycznie zranionej” jednostki. W przypadku narcyza brak pełnej kontroli nie prowadzi do „doświadczania skrajnej niemocy”. Wręcz przeciwnie, narcyzi kompletnie identyfikują się z tymi podstawowymi popędami i kaprysami, które rządzą ich zachowaniem. Ich uwaga i inteligencja są całkowicie zaangażowane w dążenie do zaspokojenia każdego popędu, jaki w danej chwili jest u steru. Innymi słowy, narcyzi, będąc kompletnie skupieni na sobie są organicznie niezdolni do samoświadomości. Oni NIE MOGĄ „wyjść ze swojej skóry” i wniknąć w umysł i uczucia drugiego człowieka. Jedyny rodzaj poczucia niższości, jakie zna narcyz, płynie z wiedzy, że ktoś inny ma coś (majątek, prestiż, władzę), czego on nie ma. Użyje wówczas typowej dla niego bezwzględności i agresji, aby odebrać to „temu lepszemu”.

Innymi słowy, to czego model Kohuta NIE opisuje, to wewnętrzny krajobraz ciężkiego przypadku narcyzmu bądź psychopatii.

Skąd możemy to wiedzieć? No cóż, zaobserwowaliśmy już różnice pomiędzy głębią, intensywnością i zakresem terminów wściekłości „narcystycznej” i „psychopatycznej”. Istnieją i inne cechy, z których można wnioskować o wewnętrznych motywacjach, które to motywacje również nie idą w parze z narcystycznym zranieniem. Czasami wiele czasu i trudu kosztuje zebranie materiału do oceny tych cech, ponieważ kłamstwo leży w pierwotnej naturze psychopaty (co nie zawsze jest prawdą w przypadku jednostki narcystycznie zranionej). Jednak daje się to zrobić.

Według Roberta Hare, Cleckley’a, Stout, Saltera, Brown, Łobaczewskiego i wielu innych specjalistów w dziedzinie psychopatii, diagnoza psychopatii nie może zostać postawiona na podstawie widocznych objawów behawioralnych z wyłączeniem objawów interpersonalnych i emocjonalnych, ponieważ taka procedura w istocie czyni psychopatami wielu ludzi, którzy są po prostu skrzywdzeni przez życie lub społeczeństwo, i pozwala prawdziwym psychopatom, którzy mają świetnie skonstruowane “maski zdrowia psychicznego”, uniknąć wykrycia. Według ciągle rosnącej literatury przedmiotu, wielu (albo i większość) psychopatów dorasta w stabilnych, dobrze sytuowanych rodzinach i staje się przestępcami w garniturach, których prywatne destrukcyjne zachowania, z racji posiadanych przez nich pieniędzy i pozycji społecznej, nigdy nie są wystawione na widok publiczny i którzy wielokrotnie unikają kontaktu z wymiarem sprawiedliwości. Ci osobnicy, którzy wyrządzają społeczeństwu jako całości szkody nie do opisania, nie są „klasyfikowani” w obecnie stosowanych systemach diagnostycznych.

Ten problem diagnostyczny, dotyczący psychopatii, socjopatii i antyspołecznych zaburzeń osobowości (oraz kilku powiązanych i/lub nakładających się na siebie zaburzeń), szerzył się przez wiele lat. Problem polega na tym, że objawy mylone są z chorobą i ten czy inny z objawów badany jest w oderwaniu od pozostałych, produkując w rezultacie tylko kolejne wykresy i liczby. Następnie w ten sam sposób bada się inny objaw, a uzyskane wykresy i liczby mogą przeczyć badaniom, które koncentrowały się na pierwszym objawie. To jak leczenie przez szamana – ktoś upada i toczy pianę z ust, więc musi być opętany przez diabła. Żadnej świadomości istnienia czynnika zakaźnego w postaci Lyssavirusa lub neurologicznych chorób odzwierzęcych, jak choćby wścieklizna, wywołujących ostre zapalenie mózgu.

Taki stan rzeczy, jeśli chodzi o tę Voodoo–teorię psychopatii i NPD, już dawno odszedł do lamusa. Dziś chcę pomówić o strukturalnej teorii psychopatii (i ciężkiego narcyzmu), która bynajmniej nie jest kompletna, ale od czegoś trzeba zacząć!

W celu wyjaśnienia tych idei, konieczne jest pominięcie niektórych koncepcji Kohuta i skupienie się na tym, w czym miał rację: tym niesamowitym opisie psychopatycznej wściekłości. Zacznijmy od tego i spróbujmy wydzielić różne wątki, aby zobaczyć, dokąd nas zaprowadzą. Praca Kohuta jest opisywana przez zwolenników jego teorii w następujący sposób:

Psychologia Self jest psychologią rozwojową, wyprowadzającą swoje rozumienie rozwijającej się psychiki ze współczesnych badań rozwoju dziecka. Dodatkowo, psychologia Self utrzymuje, że psychiczne funkcjonowanie człowieka zawsze jest osadzone w relacjach społecznych. (dr med. Martin Gossmann)

W odróżnieniu od teorii freudowskiej, psychologia self nie jest teorią popędu i nie postrzega konfliktu edypalnego jako centralnego punktu ludzkiej motywacji lub patologii. [W teorii Kohuta] najpoważniejsze problemy psychologiczne, wynikające z bolesnych doświadczeń rozwojowych, wyrażane są w postaci niekontrolowanego gniewu, zwanego narcystyczną wściekłością. [Według Kohuta] Narcystyczna wściekłość bierze się ze skrajnego strachu i służy podbudowaniu zagrożonego atakiem self, zapewniając osłabionemu i zagrożonemu self tymczasowe poczucie siły, spójności i poczucia własnej wartości. Związki z ludźmi, jak również twórcze, owocne działania, dostarczają potrzebnych doświadczeń “self-obiekt”, czyli poczucia docenienia i podziwu.

Od kiedy w 1959 r. Kohut zaczął publikować prace dotyczące empatii i psychologii self, teoria ta wzbudzała rosnące zainteresowanie psychoanalityków i psychoterapeutów, jak również studentów nauk humanistycznych takich jak filozofia i antropologia. Poza dostarczeniem otwartego systemu strukturalnego, jako teoretycznej podstawy do pomyślnego klinicznego stosowania psychoanalizy, psychologia self jest przydatna dla klinicystów, prowadząc ich w codziennej praktyce i konceptualizacji psychoterapii i poradnictwa. (David Wolf, dr psychologii)

Widzimy wyraźnie, dlaczego Wolf wyciągnął swoje idee, kiedy czytamy, że „narcystyczna wściekłość bierze się ze skrajnego strachu i służy podbudowaniu zagrożonego atakiem self”, a która następnie ma dać “tymczasowe poczucie siły, spójności i wartości osłabionemu i zagrożonemu self”. Oczywiście, jeśli wściekłość jednostki rodzi się ze strachu oraz wzmacnia osłabioną i zagrożoną osobowość, powinno z tego wynikać, że również skrajny lęk społeczny może się przeistoczyć we wściekłość, dając tym samym społeczeństwu czasowe poczucie siły. Jak jednak zauważyliśmy powyżej, nie wspomina się tu o kluczowym elemencie, jakim jest patogen. Jasne, Niemcy czuli się bezradni i bezsilni, i był to słaby punt ich społecznego ciała, jednak uczucie to przerodziło się w „narcystyczną wściekłość” dopiero wtedy, kiedy zostało zainfekowane i wykorzystane przez Hitlera i jego Nazistow. W swojej recenzji książki Marty Stout The Paranoia Switch Harrison Koehli napisał:

Traumatyczne wydarzenia przeciążają nasz układ limbiczny. Wzmożona reakcja ciała migdałowatego, które rejestruje emocjonalne znaczenie tego wydarzenia, prowadzi do osłabienia reakcji hipokampu, który zazwyczaj hierarchizuje informacje i umożliwia wyższym ośrodkom mózgu tworzenie spójnych wspomnień w oparciu o ich emocjonalne znaczenie. A zatem traumatyczne wydarzenia nie zostają zintegrowane przez wyższe ośrodki mózgu jako prawdziwe wspomnienia, zamiast tego zostawiają nam niezintegrowane fragmenty pamięci: pojedyncze obrazy i odczucia. Te wspomnienia mogą być “wyzwalane” przez podobne obrazy. W ten sposób strzelający w gaźnik samochód może u weterana wojny wywołać stan paranoi. Naciśnięty został jego “włącznik paranoi”.

„Najbardziej przytłaczające są doświadczenia traumatyczne spowodowane nie przez wypadki (niezamierzone wybuchy czy wypadki samochodowe), czy przez „działania Boga” (trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów, itp.), lecz raczej przez umyślne czyny innych ludzi, takie jak napad, uprowadzenie, gwałt – albo terroryzm. Wydaje się, że z jakiegoś powodu jesteśmy tak zaprogramowani, żeby najbardziej obawiać się krzywd, których możemy doznać w wyniku rozmyślnego działania naszych bliźnich, a ta szczególna odmiana strachu jest ze wszystkich najbardziej zaraźliwa”. (62)

Jak dalej wyjaśnia Stout w swojej książce, brokerzy strachu utrzymują swoją władzę poprzez wykorzystywanie ludzkich słabości. Jak na ironię, często to właśnie ci ludzie, których zgodnie z naszym genetycznym “zaprogramowaniem” mamy się bać (tj. osobnicy psychopatyczni), wykorzystują ten strach, przekierowując go na dogodnie dobrane grupy. Hitler używał anarchistów, komunistów i Żydów. Bush używa “terrorystów”, muzułmanów i krytyków jego polityki. [...]

Nawet jeśli atak terrorystyczny dotyczy bezpośrednio tylko bardzo niewielkiej części populacji, cały kraj może poczuć jego skutki. Zjawisko to ma swoje źródło w naszym układzie limbicznym. “Układ limbiczny odgrywa dominującą rolę w regulowaniu naszych uczuć, dostępności naszych wspomnień, naszej motywacji do działania, zdolności do nadawania sensu naszym doświadczeniom, a nawet w funkcjonowaniu naszego sumienia (77). Sumienie to nieodparte poczucie obowiązku, które opiera się zawsze na naszej skłonności do tworzenia więzi z innymi [...] to właśnie nasza zdolność do tworzenia emocjonalnego przywiązania prowadzi do wykształcenia moralnego charakteru [...]” (75).

“Za pomocą informacji pochodzących ze wszystkich naszych zmysłów, przetworzonych przez system limbiczny, możemy dostrzec wewnętrzny stan drugiego człowieka – jego stan fizjologiczny i emocjonalny – na który, w innym wypadku, moglibyśmy być “ślepi” …Układ limbiczny pozwala nam nie tylko dostrzegać emocje innych … do jego funkcji należy także dostrajanie naszych emocji do emocji ludzi wokół nas i vice versa”. (78)

W ten sposób trauma doznana w wyniku terrorystycznego wydarzenia staje się zaraźliwa. Wszyscy jesteśmy pod wpływem stanu emocjonalnego ludzi wokół nas; wszyscy zostajemy dotknięci traumą. „Rezonans limbiczny jest jednym z wielu powodów, dla których osobowość, a zwłaszcza charakter, powinny być przede wszystkim brane pod uwagę przy wyborze naszych przywódców. Na dobre i na złe, czołowi liderzy mogą roztaczać emocjonalne promieniowanie, które dotyka dużą liczbę osób” (83). [...]

Gdy lider decyduje się na wykorzystanie tej infekcji, zamiast ją uspokoić i uzdrowić, angażuje się w to, co Stout nazywa “limbiczną wojną”. Jeśli zdecyduje się on skupić uwagę grupy na przerażających “innych” – jeśli naciśnie włącznik paranoi zainstalowanej przez traumę – poziom lęku grupy prawdopodobnie będzie się utrzymywał na niezwykle wysokim poziomie przez dłuższy czas, a przywódca, czy jest kompetentny, czy też nie, nadal będzie postrzegany jako autorytet… Doznanie przez grupę traumy otwiera drogę do przeprowadzenia zmian społecznych na dużą skalę, celowo lub nie, przez garstkę panikarzy, którzy grają na gniewie i paranoi zagrożonej populacji”(92-3, 95).

Widzimy więc wyraźnie, że zjawisko makro-społecznego zła, bezradność społeczeństwa, nie jest tak proste, jak Wolf i Kohut chcieliby nam wmówić. Jest mało prawdopodobne, że pozostawieni samym sobie, przestraszeni ludzie zbiorą się, wpadną w jakąś narcystyczną wściekłość, po czym poczują się “tymczasowo” wzmocnieni! Potrzebny jest patogen, siła napędowa, czynnik zakaźny.

Nieustanne przyciskanie „włącznika paranoi” było przedmiotem badań Iwana Pawłowa. Opisał on moment, w którym „przełączanie” przechodziło w „hamowanie transmarginalne” [transmarginal inhibition]. Hamowanie transmarginalne, w skrócie TMI, jest odpowiedzią organizmu na bodziec o ogromnym nasileniu. Jak na ironię, popularny skrót TMI oznacza również natłok informacji [Too Much Information], występujący powszechnie w dzisiejszej kulturze i mogący przyczyniać się do hamowania transmarginalnego.

Pawłow odkrył, że poziom tolerancji poszczególnych organizmów na różne bodźce różni się znacznie, w zależności od zasadniczych różnic w temperamencie – czynnika, który dziś jest w dużej mierze ignorowany. Pawłow skomentował to następująco: „najbardziej podstawowa dziedziczna cecha, różniąca między sobą ludzi, dotyczy szybkości, z jaką docierają do tego punktu wyłączenia, i ludzie, którzy szybko-dążą-do–wyłączenia, posiadają zasadniczo odmienny typ układu nerwowego”. Doprowadziło go to do zwrócenia większej uwagi na konieczność – jeszcze przed zastosowaniem eksperymentalnego warunkowania – klasyfikowania studiowanych przypadków według ich odziedziczonej konstytucji psychicznej.

Co prowadzi nas z powrotem do rozważań na temat różnic pomiędzy widocznymi zachowaniami i stanami wewnętrznymi. Człowiek może upaść i toczyć pianę z ust nie tylko wtedy, gdy ma wściekliźnę, ale również gdy ma wylew. Pomieszanie naukowych przyczyn jest tak samo szkodliwe, jak zupełny brak korzystania z dostępnej wiedzy i zastosowanie całkowicie niewłaściwych dla danego przypadku metod leczenia.

Cofnijmy się więc do samego początku i spójrzmy na niektóre idee, stanowiące podstawy teorii Kohuta.

Eksperci mówią, że jako niemowlęta i małe dzieci czujemy się centrum wszechświata, jesteśmy wszechmocni i wszechwiedzący. Na początku postrzegamy rodziców jedynie jako “przedłużenie” nas samych, w tym sensie, że kiedy czujemy się w jakikolwiek sposób niekomfortowo, te mgliste postacie, stanowiące krajobraz naszego wszechświata, działają w naszym imieniu. Zatem w najwcześniejszych stadiach rozwoju to, że “wszechświat odpowiada” na nasze potrzeby, staje się naszym najgłębszym przekonaniem o sobie i życiu – wiarą wpojoną zanim rozwiną się umiejętności werbalne. Jest to główną ideą współczesnej “teorii przywiązania”.

Gdy jesteśmy głodni, jest nam za zimno albo za ciepło, kiedy jesteśmy samotni i potrzebujemy dotyku i komfortu, a wszechświat w postaci matki reaguje natychmiast i dostarcza odpowiedniego rozwiązania, nasze najwcześniejsze i najgłębsze poczucie istnienia mówi nam, że świat jest bezpieczny, że wszystko jest dobrze, że mamy “władzę” nad sobą i naszym otoczeniem, a to wspiera rozwój zdrowego rodzaju niemowlęcego narcyzmu (inaczej “bezpiecznego” przywiązania). Staje się to podstawową platformą, stanowiącą bazę naszych działań przez całe nasze życie. Nauczyliśmy się, że wszechświat jest bezpieczny, że jest dla nas dobry, że możemy wyciągnąć rękę albo zapłakać, a wszechświat i wszystko co się w nim znajduje da nam to, czego potrzebujemy. Ale później, oczywiście, musimy dorosnąć i nauczyć się, że NIE jesteśmy centrum wszechświata, i to jest właśnie proces dojrzewania, który przemienia zdrowy dziecięcy narcyzm w zdrowe, dorosłe poczucie własnej wartości.

Jak na razie, wszystko w porządku.

Mamy tu jednostkę, która ufa wszechświatowi, gdyż wszechświat (matka i inni) w życiu tego niemowlęcia zawsze odpowiadał na jego potrzeby pozytywnie i z miłością. Bez względu na to co stanie się temu dziecku w późniejszym okresie życia, możemy przewidzieć, że będzie ono nosić w sobie ten “bezpieczny wszechświat” i w sytuacji awaryjnej zawsze będzie mogło znaleźć w nim oparcie.

Co ciekawe, dość często narcystyczni rodzice są dość dobrymi opiekunami niemowląt, ponieważ jak długo dziecko jest całkowicie bezbronne i zależne od nich, czują, że wszelkie ich starania są w pełni doceniane. I oczywiście ponieważ “bawią się w dom”, mają wyidealizowany obraz więzi matka-dziecko, rodem z filmów i malarstwa, który próbują odgrywać tak, żeby zbierać pochwały od innych – świadków ich wybitnych osiągnięć w roli rodziców!

Jest to korzystne dla dziecka narcystycznego rodzica, bo oczywiście kiedy tylko jest już na tyle dorosłe, by powiedzieć matce lub ojcu “nie” albo nie zgodzić się z nim, bądź postępować w sposób sprzeczny z wolą rodzica, rozpoczyna się narcystyczne ranienie i proces dysocjacji i wycofywania się w bogaty świat fantazji.

Dziecko zaczyna również BARDZO uważnie obserwować środowisko, tak aby uniknąć ataków narcyza, i stara się zaskarbić sobie ich miłość i uwagę (tylko normalnego rodzaju). Jednak usiłowanie zdobycia miłości narcyza jest jak próba trafienia w nieistniejący cel, więc dziecko narcyza musi sobie bardzo dobrze radzić z „odczytywaniem rzeczywistości” i odpowiednio dostosowywać swoje zachowanie, ponieważ od tej umiejętności w znacznym stopniu zależy jego życie. Staje się również wielkim fantastą, nie będąc bowiem nigdy bezpośrednio związane z narcystycznym rodzicem, tworzy swój własny świat, w którym otrzymuje miłość i uwagę z racji swoich wspaniałych cech. Istnieje oczywiście niebezpieczeństwo, że samo stanie się narcyzem, zarazi się, oraz całkiem realne niebezpieczeństwo uwikłania się w związki partnerskie z ciężkimi przypadkami narcyzów lub psychopatów, ponieważ „szalona miłość” to jedyny rodzaj miłości, jaki poznało! Stephanie Donaldson-Pressman i Robert M. Pressman napisali w „Narcystycznej rodzinie”:

Powiązania między doświadczeniami z dzieciństwa i ich – niekiedy trwałym – wpływem na zachowanie dorosłych od dawna fascynuje obserwatorów ludzkich zachowań. Szczególne zainteresowanie poświęcono wpływowi pochodzenia danej osoby na jej rozwój osobisty. W ciągu ostatniej dekady pojęcie “dorosłego dziecka alkoholika” (DDA) pomogło nam zrozumieć niemalże przewidywalne skutki wychowywania się w alkoholicznym systemie rodzinnym. Wielu z nas od lat pracowało jako terapeuci z osobami, które cierpią na coś, co wydawało się być stałym niskim poczuciem własnej wartości, niemożnością utrzymania zażyłości i zablokowaną drogą do zrozumienia siebie. Koncepcja DDA otworzyła nową drogę do zrozumienia tych problemów. [...]

Wraz z korzyściami płynącymi z pracy z wzorcowymi przypadkami DDA i ofiar maltretowania, pojawiły się również nowe zagadki. Co z osobami, które miały cechy DDA, choć rodzice nie pili, nie bili ich i nie gwałcili? To prawda, w ich rodzinach istniały zaburzenia [dysfunkcje], ale nie udawało się określić cech wspólnych dla nich wszystkich. Wśród dorosłych dzieci z dysfunkcyjnych (ale nie nadużywających alkoholu i nie znęcających się) rodzin znaleźliśmy trzon cech osobowości wcześniej identyfikowanych ze wzorcem DDA. Należą tu: przewlekła depresja, niezdecydowanie i brak pewności siebie.

W obrębie tej populacji znaleźliśmy wspólne cechy zachowania takie jak: chroniczna potrzeba sprawiania innym przyjemności, niezdolność do identyfikacji uczuć, chęci i potrzeb oraz potrzeba ciągłego bycia docenianym. Ta grupa pacjentów żywiła przekonanie, że złe rzeczy, które im się przydarzają, są jak najbardziej zasłużone, a te dobre przytrafiają im się prawdopodobnie przez pomyłkę albo przypadkowo. Mieli oni trudności z asertywnością, a w głębi duszy nosili wszechogarniające uczucie wściekłości oraz lęk, że wściekłość ta może się ujawnić. Czuli się jak papierowe tygrysy – często bardzo źli, ale łatwo dający się powalić. Ich relacje międzyludzkie cechowała nieufność i podejrzliwość (graniczące z paranoją), przeplatane z często katastrofalnymi w skutkach epizodami całkowitego i nieroztropnego zaufania i odsłonięcia się.

Byli oni chronicznie niezadowoleni, ale bali się, że gdy ujawnią swoje prawdziwe uczucia, będą uważani za osoby kapryśne lub utyskujące. Wielu mogło powstrzymywać swój gniew przez bardzo długi czas, a następnie wybuchali ze stosunkowo błahych powodów. Mieli poczucie pustki i braku satysfakcji ze swoich osiągnięć – co stwierdzono nawet u osób, które wyraźnie odnosiły spore sukcesy. Lista tych osób obejmowała również profesjonalistów, obsesyjnie zaangażowanych w swoje przedsięwzięcia, którzy jednak nie byli w stanie osiągnąć sukcesu, który by ich usatysfakcjonował. W swoich związkach osoby te często wikłały się w sytuacje bez wyjścia [...]

Podstawową wskazówką było to, że przy braku nadużywania alkoholu takie same objawy zdają się powstawać przy innych formach dysfunkcyjnego rodzicielstwa (takich jak kazirodztwo, przemoc fizyczna, emocjonalne zaniedbanie i fizyczna nieobecność). [...]

Kiedy zaczęliśmy śledzić cechy wspólne dla tych systemów rodzicielskich, zidentyfikowaliśmy schemat interakcji, który określiliśmy mianem narcystycznej rodziny. Niezależnie od obecności lub braku dającego się zidentyfikować maltretowania, znaleźliśmy jedną szeroko rozpowszechnioną cechę, obecną we wszystkich tych rodzinach: potrzeby [systemu] rodziców miały pierwszeństwo w stosunku do potrzeb dzieci.

Odkryliśmy, że w narcystycznej rodzinie potrzeby dzieci są nie tylko wtórne w stosunku do potrzeb rodzica (ów), ale często stanowią dla tych ostatnich poważny problem. Jeśli umieścimy narcystyczną rodzinę na jakielkolwiek znanej skali rozwoju (np. Masłowa czy Eriksona), zobaczymy, że najbardziej podstawowe potrzeby dziecka, potrzeby zaufania i bezpieczeństwa, nie są zaspokojone. Ponadto odpowiedzialność za zaspokojenie potrzeb zostaje przerzucona z rodzica na dziecko. [...]

W tej sytuacji rodzinnej to dziecko musi reagować na potrzeby rodziców, a nie odwrotnie. W rzeczywistości, narcystyczną rodzinę trawi przymus zajmowania się emocjonalnymi potrzebami systemu rodzicielskiego. [...]

Z czasem dzieci te uczą się, że ich uczucia są niewiele lub nic nie warte. Zaczynają się odseparowywać od swoich uczuć, tracić z nimi kontakt. Często to zaprzeczenie uczuć jest korzystne dla dziecka, jako że wyrażanie ich dolewa tylko oliwy do ognia. Zamiast rozpoznania, zrozumienia i uprawomocnienia własnych potrzeb, dzieci te rozwijają przesadne poczucie swojego wpływu na potrzeby rodzica (ów). W rzeczywistości, stają się odbiciem emocjonalnych potrzeb swoich rodziców.

Potrzeby rodziców stają się ruchomym celem, na którym usiłują się skupić. Ponieważ czują się odpowiedzialne za naprawienie sytuacji, nie mając do tego odpowiedniej władzy ani kontroli, dzieci te rozwijają poczucie porażki. Co więcej, nie uczą się nadawania ważności swoim własnym uczuciom i zaspokajania własnych potrzeb. Z czasem dzieci doświadczają częściowego paraliżu uczuć. Jako dorośli, mogą nie wiedzieć co czują, z wyjątkiem rozpaczy, frustracji i niezadowolenia o różnym stopniu nasilenia. (Pressman, The Narcissistic Family, Lexington Books, 1997)

Krótko mówiąc, osoba wychowywana przez narcyza została nauczona być niewolnikiem i jest idealnym celem dla innych narcyzów i psychopatów. To zła wiadomość. Dobra jest taka, że można jej pomóc. Tego rodzaju narcystyczne zranienie da się naprawić, ponieważ, jak wspomniano wyżej, z jakiegoś dziwnego powodu narcyzi często są porządnymi rodzicami noworodków, tak więc dziecko otrzymuje tę szczególną bazę w postaci zaufania do świata, które jest tak istotne w późniejszym życiu. Och, oczywiście później uczą się, że zaufanie jest złe, i to podejście występuje u nich na przemian z ufnością, w sposób zacytowany powyżej – hamowanie na przemian z epizodami katastrofalnego ujawniania.

A teraz spójrzmy na inne dziecko. To ma bardzo troskliwych – być może zbyt troskliwych – wykształconych rodziców, którzy sztywno wierzą w teorie i praktyki wychowawcze oparte na „nauce” i mające na celu wychowanie dobrego chrześcijanina, godnie znoszącego cierpienie, spartańskie dziecko, które jest wystarczająco inteligentne, męskie (lub dziewczęce) i nie płaczliwe. Zdolność do ciężkiej pracy jest ceniona przez pracodawców, więc dziecko musi od początku uczyć się nie być leniuchem!

Przy takiej rodzicielskiej postawie, noworodek może zostać zniszczony psychicznie w bardzo krótkim czasie!

Kiedy na najwcześniejszych etapach życia dziecko jest traktowane jako “obiekt”, który można “modelować i formować” za pomocą surowej dyscypliny (jedna z form znęcania się nad niemowlętami), na najgłębszym poziomie bytu zostaje popełniona straszna zbrodnia przeciwko istocie siebie [self]. Dziecko głodne i nie nakarmione tylko dlatego, że to nie pora karmienia, zostaje uwarunkowane, żeby nie wierzyć, iż wszechświat dostarczy mu pożywienie w odpowiedzi na jego płacz. Jego ochronna „wspaniałość” jest rozbita na kawałki. Jak ujęli to autorzy w cytowanym wyżej fragmencie, „najbardziej podstawowe potrzeby dziecka, potrzeby zaufania i bezpieczeństwa, nie są zaspokojone”. A to prowadzi do przywiązania pozbawionego poczucia bezpieczeństwa. Dziecko, które nie zostanie utulone, gdy się przestraszy, jest zszokowane lub po prostu samotne i złaknione dotyku, zostanie uwarunkowane, by wierzyć, że nie ma żadnego sensu zwracanie się do wszechświata lub wchodzenie z nim w jakiekolwiek interakcje. Jego poczucie mocy jest zrujnowane. Tak więc dziecko wychowane zgodnie z kartezjańskim modelem “człowieka jako maszyny” lub chrześcijańskim “nie bij dziecka, a je rozpuścisz”, nie ma żadnego poczucia bezpieczeństwa ani zaspokojenia swoich potrzeb.

Dziecko poddawane oschłemu i arbitralnemu “rozkładowi dnia”, planowanemu przez rodziców, którzy przekonani przez medyczne i psychiatryczne teorie wierzą, że “robią to, co należy”, wychodzi z tego z poważnymi urazami zadanymi jego pierwotnemu self. Takie obrażenia mogą być poważne i nieodwracalne, podobnie jak rzecz się ma z hamowaniem transmarginalnym. W niektórych przypadkach, jeżeli pozostawione samemu sobie dziecko płacze zbyt długo lub doznaje traumy zbyt ciężkiej i zbyt regularnie, dochodzi do poważnego uszkodzenia mózgu.

W korze mózgowej powstają ośrodki zastoinowe, a prymitywne mechanizmy obronne (PDMS) mogą być wyzwolone przez cokolwiek, co przypomina danej osobie pierwotną traumę, przy czym należy pamiętać, że większość z tych mechanizmów jest przedwerbalna. Tak, w wielu przypadkach dziecko może dysocjować w alternatywną osobowość, która jest wspaniała i wszechmocna; ta dysocjacja może być powtarzana do chwili, gdy całkowicie opanowuje życie jednostki, i jest bardzo prawdopodobne, że przyczyną powstania tego rodzaju przypadków narcyzmu jest zmuszanie danej osoby do odczuwania bezradności i bezsilności. Osoba taka może utrzymywać w sobie ogrom wściekłości, ponieważ główna szkoda została wyrządzona na najbardziej prymitywnym poziomie funkcjonowania mózgu.

Empatyczne wsparcie ze strony naszych “głównych obiektów”- rodziców – jest niezmiernie ważne na tych wczesnych etapach. W przypadku jego braku, nasze poczucie własnej wartości jak i poczucie własnej wartości w wieku dorosłym wykazuje tendencję do gwałtownych fluktuacji między przecenianiem siebie poprzez cofanie się do dziecięcego narcyzmu a dewaluacją siebie jako bezradnego dziecięcego niewolnika sadystycznego rodzica, nawet jeśli pełnego dobrych chęci.

Takie dziecko może dorastać w ciężkim poczuciu gorzkiego rozczarowania i radykalnego zniechęcenia wszechświatem jako całością. Często nie jest w stanie z wdziękiem i tolerancją zaakceptować ograniczeń, rozczarowań, porażek, niepowodzeń czy słów krytyki lub zawodów. Jego samoocena jest chwiejna i negatywna. Ma też tendencję do uważania, że wszystko, co mu się przydarza, jest wynikiem zdarzeń zewnętrznych, albo też że wszystko jest w jakiś sposób jego winą. Dużą rolę w tych reakcjach odgrywa wrażliwość lub nadpobudliwość.

Wydaje się oczywiste, że każde dziecko, które jest zaniedbywane lub maltretowane na najwcześniejszych etapach rozwoju, przez całe życie będzie miało jakiegoś rodzaju problemy. Proces zdrowienia zależy od tego, jak ciężkich i długotrwałych nadużyć się dopuszczano, jakie podjęto działania naprawcze oraz jak szybko i konsekwentnie zostały one przeprowadzone. A przede wszystkim, zależy to samej osoby i jej WOLI wyzdrowienia. Ale jest jeszcze coś. Martha Stout pisze w „The Myth of Sanity” [Mit zdrowia psychicznego]:

Zważywszy na rodzaj pracy, jaką wykonuję, zastanawiałam się naturalnie, czy istnieją jakieś zorganizowane systemy znaczenia i wartości, według których można by uporządkować “dobre” lub “złe” przypadki, które korelują z wyzdrowieniem z zaburzeń dysocjacyjnych lub które wskazują na przeciwne rokowania. Czy istnieją dusze, by tak rzec, dla których rokowania są lepsze niż dla innych?

Gdy biorę pod uwagę wszystkich moich pacjentów, przez te wszystkie lata, odpowiedź brzmi „tak”. Rzeczywiście istnieje zadziwiająco silna korelacja pomiędzy powrotem do zdrowia danej osoby z jednej strony, a z drugiej – istniejącym u niej przekonaniem, że ona i tylko ona jest za coś odpowiedzialna. Może to być poczucie odpowiedzialności za własne starania, za drugiego człowieka albo – co bardzo prawdopodobne – jako generalne podejście do życia. Ludzie przymuszani i organizowani przez poczucie odpowiedzialności za swoje działania zwykle wracają do zdrowia.

I odwrotnie, niestety osoby, których system dyrektyw znaczeniowych nie zawiera takiego przekonania, zwykle nie odzyskują zdrowia i na ogół pozostają dysocjacyjnie pofragmentowane i zagubione. … Podział przebiega pomiędzy wytrwałym przyjmowaniem osobistej odpowiedzialności za własne działania – a tym samym, podejmowaniu osobistego ryzyka – a przyznawaniem najwyższej wartości osobistemu bezpieczeństwu, zarówno fizycznemu jak i emocjonalnemu, które często stoi na przeszkodzie uznania odpowiedzialności. (Jeśli uznaję odpowiedzialność za swoje dziecko, przyjaciela, idee czy społeczność, mogę być zmuszony do poniesienia ryzyka. Być może będę musiał zrobić lub poczuć coś, co narazi mnie na zranienie).

Tutaj psychologia traumy zatacza koło, w tym sensie, że pierwotną funkcją dysocjacji jest amortyzacja i ochrona; zgodnie z tym prawem, pacjentów, którzy ponad wszystko cenią sobie własne bezpieczeństwo, powinno się uważać za kandydatów do niepowodzenia w leczeniu …

System samoochrony umysłu może behawioralnie wyrażać się na wiele sposobów. Za trzy najbardziej rozpowszechnione metody można uznać: 1) zależność od innej osoby lub przyjęcie ograniczających zasad postępowania, polegających na unikaniu działania, 2) zatroskanie wraz z przesunięciem winy oraz działania i żalenie się, wskazujące na brak perspektywy przy rozważaniu stosunku własnych problemów do problemów innych ludzi. 3) trzeci rodzaj ekspresji behawioralnej samoochrony duszy – działanie bez dystansu wobec własnych problemów w relacji do problemów innych ludzi – znajduje odzwierciedlenie w naszym społeczeństwie w postaci popularnego zjawiska identyfikowania się z rolą ofiary.

… Osoba, która przeżyła traumę, z pewnością jest ofiarą, ale “bycie ofiarą” nie stanowi całej jej (czy kogokolwiek innego) tożsamości. Proces leczenia na obu jego etapach muszą wspierać pomocnicy – osoba ta najpierw musi odkryć, że jest ofiarą, a następnie wziąć na siebie odpowiedzialność za to, żeby przestać nią być. Obie części są równie ważne i w żadnej z nich samoochrona nie może być podstawowym celem. Umożliwianie komuś długoterminowego utrzymywania tożsamości ofiary pozbawia go ważnego prawa człowieka – wzięcia na siebie odpowiedzialności za własne życie. [...]

Nie możemy jednocześnie chronić siebie i doświadczać w pełni życia. Te dwa pragnienia wykluczają się wzajemnie w sposób proporcjonalny. W jakim stopniu staramy się chronić siebie, w takim nie możemy prawdziwie żyć; i w jakim stopniu naprawdę żyjemy, w takim nie możemy ustanowić ochrony siebie swoją najwyższą wartością. Ta lekcja nie jest niczym nowym, ale co ciekawe, ten sam motyw powtarza się w każdej skali, aż po nasze schematy neurologiczne. Być może dla każdego z nas ratunek prowadzi tylko przez system znaczeń uwzględniający osobistą odpowiedzialność, bez względu na wszelkie związane z tym ryzyko. Być może to właśnie dlatego tak uparcie poszukujemy przykładów odpowiedzialności u swoich idoli, rodziców czy przywódców.

A co z dzieckiem, którego każda potrzeba we wczesnych etapach życia jest zaspokajana, którego rodzina nie jest narcystyczna, a mimo to ma ono objawy ciężkiego narcyzmu lub psychopatii?

Dohodzimy teraz do punktu rozwidlenia – do rozróżnienia pomiędzy narcystycznym zranieniem i NPD bądź psychopatią.

Zwróćcie uwagę na cechy narcystycznie zranionych dzieci: dorastają one z dotkliwym poczuciem gorzkiego rozczarowaniawszechświatem jako całością i zupełnego zawodu. Często nie są w stanie z wdziękiem i tolerancją zaakceptować ograniczeń, rozczarowań, porażek, niepowodzeń czy słów krytyki. Ich samoocena jest chwiejna i negatywna. Skłonne są uważać, że wszystko, co się im przydarza, jest wynikiem zdarzeń zewnętrznych, lub że wszystko jest w jakiś sposób ich winą.

Gdy przyczynę wszystkich przypadków narcyzmu usiłujemy przypisać “narcystycznemu zranieniu”, a wstyd i wrażliwość przedstawić jako pośredni krok do wyzwolenia tej “archaicznej wściekłości”, natrafiamy na poważne problemy zarówno empiryczne jak i teoretyczne / logiczne.

Przyjrzyjmy się problemowi logicznemu. Jeżeli dziecko doświadcza siebie w stanie nieograniczonej władzy i wiedzy – w tak zwanym stanie “wielkościowym” – to jak przekłada to się na strukturę osobowości dorosłego, który “ledwie trzyma się kupy”, jest przewrażliwiony i podatny na zawstydzenie (tzn. psychoneurotyczny)? Dość niezwykła to przemiana. Jeżeli, jak się sugeruje, coś staje na przeszkodzie i „uniemożliwia dziecku dojrzewanie”, musi to oznaczać, że jego stan pozostaje taki sam, nie ulega zmianie. A jeśli tak, to narcystyczny dorosły musi być dokładnie taki sam jak to słabo rozwinięte dziecko – doświadcza siebie w stanie nieograniczonej władzy i wiedzy i to na przekór wszelkim dowodom świadczącym, że jest dokładnie odwrotnie. Ta struktura jest twarda jak skała, niewzruszona! Nie wystąpi tu żadne “przewrażliwienie”, żadna “podatność na zawstydzenie”, ponieważ wrażliwości i wstydu uczymy się w procesie dojrzewania.

Wiele osób, które doznały traumy, wydaje się COFAĆ do tego narcystycznego stanu, będąc pod wpływem stresu lub niektórych jego rodzajów. Takie cofnięcie nazywa się dysocjowaniem, a im częściej się zdarza, tym większe prawdopodobieństwo, że będą się zdarzać w przyszłości, przy czym będzie następowało to coraz łatwiej i coraz bardziej automatycznie. (Patrz: „The Myth of Sanity” Marthy Stout).

Narcyz, jakiego opisuje Kohut, byłby więc osobą, której rozwój został zatrzymany lub zakłócony na pewnym etapie normalnego dojrzewania – ponieważ CZASAMI rozwój odbywa się w taki sposób, że prowadzi do możliwości odczuwania wstydu, bycia wrażliwym, do rozwoju i regresu, do asocjacji [łączenia] i dysocjacji [odłączania]. Dlatego też zaliczenie narcystycznej wściekłości do reakcji kompensacyjnych, opartych na “nadmiernej wrażliwości” lub “podatności na zawstydzenie”, to nie to samo, co przypisywanie narcystycznej wściekłości pierwotnemu, dziecięcemu narcyzmowi. Krótko mówiąc, nie może się to odbywać na obydwa te sposoby. Jeżeli u źródła narcystycznego gniewu leży nierozwinięty dziecięcy narcyzm, to nie może on być częściowo rozwinięty, bo wtedy to nie infantylny narcyzm stałby za wściekłością.

A jednak mamy ten opis narcystycznej wściekłości, psychopatycznej wściekłości, którą rozpozna każdy, kto kiedykolwiek jej doświadczył! (Oczywiście z tego powodu zaczynam mieć podejrzenia co do całej tej teorii i stojących za nią ludzi, ale nie będę teraz rozwijać tego tematu).

Najważniejsze jest to, że Kohut i Wolf z pewnością opisują PRAWDZIWĄ narcystyczną / psychopatyczną wściekłość, gdy Wolf pisze:

[Kohut] zauważył, że u podstaw wściekłości często można znaleźć bezkompromisowe obstawanie przy wyidealizowanym obrazie drugiego człowieka. Niemowlę doświadcza siebie w stanie bezgranicznej mocy i wiedzy, stanie, który my patrząc z zewnątrz, z dezaprobatą nazywamy dziecięcą wspaniałością, dziecięcym wielkościowym self.

Jeśli coś, z różnych powodów, przeszkodzi temu infantylnemu, majestatycznemu stanowi narcyzmu przeistoczyć się w zdrową samoocenę, mamy do czynienia z człowiekiem, który wygląda jak dorosły…..

Myślę, że zorientowaliśmy się już, że możemy zupełnie darować sobie przekręcone zakończenie [tego cytatu]: „ale tak naprawdę jest bardzo chwiejnym nadwrażliwym i podatnym na zawstydzenie narcyzem”.

Następnie:

Fanatyczna potrzeba zemsty i niekończący się przymus wyrównania rachunków po doznaniu krzywdy nie są zatem atrybutami agresywności, która jest zintegrowana z dojrzałymi zamysłami ego – przeciwnie, tego rodzaju poniewieranie wskazuje, że agresja została zmobilizowana w służbie archaicznego wspaniałego siebie (self) i że jest stosowana w ramach archaicznej percepcji rzeczywistości. Jednostka podatna na wstyd, gotowa doświadczać niepowodzeń jako narcystycznych urazów i odpowiadać na nie z nienasyconą wściekłością, nie postrzega swego przeciwnika jako ośrodka niezależnej inicjatywy, którego zamiary, w wyniku zbiegu okoliczności, stoją w sprzeczności z jej zamiarami.

Tutaj z kolei musimy odrzucić „Jednostka podatna na wstyd, gotowa doświadczać niepowodzeń jako narcystycznych urazów”, ale czym to zastąpimy?

Carl Frankenstein sugerował, że osoba, która staje się psychopatą, wchodzi w stan “ekspansji ego” – stan, w którym aby czuć się bezpiecznie, ego “zawłaszcza” wszystko, co znajduje się w świecie zewnętrznym, jako część siebie. Frankenstein pisze:

Psychopatia została zdefiniowana jako organiczna niezdolność do tworzenia rzeczywistych [objective](zarówno pozytywnych jak i negatywnych) związków i efektywnych więzi międzyludzkich albo jako organiczny deficyt woli i uczuć (jako przeciwieństwo deficytów intelektualnych).

Brak identyfikacji, słabo zdefiniowana koncepcja ego, skłonność do kopiowania cudzych zachowań, brak świadomości superego, brak niepokoju, poczucia winy i neurotycznych reakcji na konflikt bądź frustrację; płytkość fantazji, niezwracanie uwagi na obiektywne fakty i niedostateczne pojmowanie koncepcji czasu wymieniane są jako główne cechy psychopatii u dzieci. [...]

Dowiedziono również, że fenomenologia psychopatycznego zachowania u dorosłych ujawnia dodatkowe, jeszcze poważniejsze odchylenia. Znajdziemy wśród nich moralną indolencję, często prowadzącą do brutalnych zbrodni, brak kontroli nad seksualnymi i / lub materialnymi pragnieniami, histeryczny fanatyzm, na pozór w imię prawdy, zasady czy idei, ale w rzeczywistości odzwierciedlający nienasyconą potrzebę bycia ośrodkiem uwagi, podziwu czy strachu (ta sama potrzeba stwarza dobrze znany typ kanciarza i oszusta podającego się za inną osobę), narcystyczną pobudliwość lub prawie bezgraniczną uwodzicielskość. Czasami na liście typów psychopatycznych znajduje się włóczęga, zboczeniec seksualny, osoba uzależniona. (Frankenstein, „Psychopathy: A Comparative Analysis of Clinical Pictures” [Psychopatia: Analiza porównawcza obrazów klinicznych], Grune & Stratton, Nowy Jork i Londyn, 1959)

Zauważcie, że w powyższym fragmencie problem “obiektywizmu” jest wspomniany dwukrotnie. Również “niedostateczne pojmowanie koncepcji czasu” możemy rozważać w kategoriach obiektywizmu. Co wydaje się być główną nieprawidłowością w przypadku narcyza i psychopaty, to ich niezdolność relacyjna [relational inability]. Zdolność relacyjna to cecha wykształcająca się u dziecka na bazie zdrowego narcyzmu, który stopniowo przekształca się we właściwe dorosłym poczucie własnej wartości, w miarę jak dziecko uczy się rozróżniać między sobą i innymi. Zdrowe dziecko dojrzewa i dochodzi do etapu, w którym ma “rozsądne i dokładne wyobrażenie” o swojej prawdziwej wartości w odniesieniu do swojego świata, swojej rzeczywistości. Braki w procesie dorastania od zupełnego braku ego do identyfikacji ego z własną wartością mogą kolidować z normalnymi procesami pozyskiwania zdrowej introjekcji (wewnętrznego self) i formacji superego (wewnętrznego rodzica). Bez tych dwóch elementów nie ma niepokoju, nie ma winy, nie ma nerwic, itd. Krótko mówiąc, „nikogo nie ma w domu”. Dowodzą tego zaobserwowane osobliwe cechy intelektu psychopatycznego dziecka: niezwracanie uwagi na obiektywne fakty, niezdolność formowania właściwych koncepcji czasu, niezdolność do poprawnego doświadczania czasu i płytkie fantazje. Psychopatom brak wewnętrznego środowiska psychicznego.

Wszystko to to tylko różne sposoby wyrażenia, że problem z psychopatą, z narcyzem, polega na jego niezdolności do odniesienia się do środowiska zewnętrznego lub wewnętrznego [self]! Psychopata / narcyz zatem to niewiele więcej niż maszyna, dwuwymiarowa konstrukcja bez wewnętrznego i zewnętrznego self, duch, wampir, którego nie można zobaczyć w lustrze i który nie rzuca cienia. Znika w pełnym świetle prawdy i obiektywizmu.

Obie te koncepcje skłaniają nas do ponownego rozważenia etapu dziecięcego, na którym dziecko z jakiegoś powodu nie potrafi ustanowić rozróżnienia między sobą i innymi. Wszystko “na zewnątrz” może wydawać się psychopacie przedłużeniem jego samego [self] albo istnieć tylko przez wzgląd na możliwość włączenia do self. W pewnym sensie przypomina on dziecko, które wierzy, że matka, pierś, pokarm – wszystko – stanowi część jego samego, istnieje dla jego przyjemności, i nigdy nie wyrasta z tego emocjonalnego, egoistycznego stanu. Frankenstein pisze:

Uczenie się oznacza uwewnętrznianie non-ego, przekształcanie zawartości rzeczywistości w konceptualne, emocjonalne i funkcjonalne części ego. Ego koordynuje nie tylko treści zawierające się w świadomości (poprzez odnoszenie ich do siebie nawzajem w różnych kontekstach znaczeniowych), ale również swoje własne funkcje (przez odnoszenie ich zarówno do siebie nawzajem jak i do aktualnych i potencjalnych treści świadomości, zgodnie z ich związkiem z daną sytuacją).

Innymi słowy, uczenie się jest jak rysowanie mapy wewnątrz siebie – w mózgu – mapy wszystkiego, co jest „na zewnątrz”, i uczenie się odczytywania tej mapy tak, aby móc skutecznie poruszać się po rzeczywistości. Stopień, w jakim ta mapa odwzorowuje faktyczny zewnętrzny pejzaż (podobnie jak mapa geograficzna pokazuje nam właściwości rzeczywistego miejsca, kiedy się w nim znajdziemy), determinuje stopień obiektywizmu tej wewnętrznej mapy.

Inną ważną cechą wydaje się być wiedza, że mapa jest mapą, a rzeczywistość na zewnątrz nie jest mapą, tylko rzeczywistością.

Psychopaci nie mogą tworzyć map rzeczywistości, ponieważ nie widzą różnicy pomiędzy mapą a rzeczywistością. Wydają się nie rozróżniać pomiędzy tym co na zewnątrz i tym co wewnątrz. Sposób, w jaki psychopata porusza się po rzeczywistości, może być tak dziwaczny, że nie będziemy nawet w stanie tego pojąć.

Geny czy środowisko?

Problem natura czy wychowanie nie wydaje się być nieaktualny. Istnieje szkoła, która twierdzi, że wszyscy są mniej więcej tacy sami i że ludzie źle traktowani w dzieciństwie, po dorośnięciu sami źle traktują innych. Nauczyli się tego od dorosłych, identyfikują się z agresorami. To szkoła wychowania. Szkoła natury twierdzi natomiast, że dziedziczone predyspozycje są mocno zróżnicowane i wielu ludzi źle traktowych w dzieciństwie, nie traktuje później tak samo źle innych, a ci, którzy nawet jeśli sami byli dobrze traktowani w dzieciństwie, mimo to postępują źle i robią to dlatego, że urodzili się “źli”. Zwraca także uwagę na niebłahe dowody, że wielu narcyzów i psychopatów nie pochodzi ze środowiska naznaczonego przemocą, jak to postuluje szkoła wychowania.

Robert Hare, specjalista w dziedzinie psychopatii, mówi, że wchodzą tu w grę różne czynniki, pochodzenia zarówno naturalnego jak i wychowawczego, ale natura – dziedziczność – jest czynnikiem. Przeciwnicy tej idei sprzeciwiają się jej z tej prostej przyczyny, że dziedziczność oznaczałaby brak możliwości wyleczenia. Jak Liane Leedom napisała do mnie prywatnie:

“Nie do obronienia jest teza, którą głosi wielu naukowców, że jednym z najstraszniejszych uwarunkowań psychopatii jest genetyka, na dodatek oni nie podsuwają najdrobniejszej porady (sic!), jak się z tym faktem uporać. Kiedy osobiście spotykasz matkę i jej dziecko, nadaje to bezosobowym i nieludzkim proklamacjom bardzo osobisty rys”.

No dobrze, brzmi to szlachetnie, empatycznie i humanistycznie, ale natura nie zawsze dostosowuje się do naszych oczekiwań, że będzie zachowywała się „po ludzku”. Natura ma często – jak mówi stare powiedzenie – “czerwone zęby i pazury”. Jeśli chcemy choć trochę zrozumieć naszą rzeczywistość, musimy tworzyć dokładne, obiektywne mapy.

Tutaj tak naprawdę widzimy kolejną próbę namieszania, mającą na celu promowanie modelu „wielowymiarowego”, może się bowiem wydawać bardziej „ludzki”. Oczywiście dr Leedom również jest żywotnie zainteresowana w podtrzymywaniu tego punktu widzenia, ponieważ sławę przyniósł jej fakt, że była żoną psychopaty, który zniszczył jej dobre imię i zostawił ją z dzieckiem, które też może być psychopatą! Oczywiście utrzymuje więc, że chce wyjaśnić ten problem, żeby “uratować swoje dziecko”.

Leedom chce, żeby teoria psychopatii była wielowymiarowa, a nie kategoryczna. Podkreśla, że podobne problemy występują w przypadku ludzi upośledzonych umysłowo – wszystkie przypadki tego rodzaju również są podciągane pod jedną kategorię, choć niektóre z nich są wyraźnie bardziej dysfunkcyjne niż inne. Czy istnieje punkt krytyczny, w którym można stwierdzić, że jedna opóźniona w rozwoju osoba kategorycznie różni się od drugiej z jakichś określonych powodów? Jedna opóźniona osoba może osiągać kiepskie wyniki w testach, ale funkcjonować lepiej niż ta, która otrzymała wyższą ocenę. I tu dochodzimy do pojęcia genialnych idiotów [idiot savants]:

Syndrom sawanta opisuje osobę z jakiegoś rodzaju opóźnieniem w rozwoju lub upośledzeniem umysłowym, posiadającą nadzwyczajne zdolności umysłowe, które nie występują u większości ludzi. Oznacza to zazwyczaj (ale nie we wszystkich wypadkach) niższy od średniej współczynnik inteligencji ogólnej (IQ), ale bardzo wysoki inteligencji wyspecjalizowanej w jednej lub kilku dziedzinach. Umiejętności osoby z syndromem sawanta obejmują zadziwiające wyczyny w dziedzinie pamięci i obliczeń arytmetycznych, czasami również niezwykłe zdolności artystyczne i muzyczne. (Wikipedia [en])

Opóźnienie umysłowe jest bardzo użytecznym modelem do porównań z NPD i psychopatią (i innymi powiązanymi zaburzeniami osobowości), można bowiem stwierdzić, że cierpiąca na nie osoba jest na pewno opóźniona w specyficzny sposób, występują również wymiarowe aspekty tego stanu. Istnieje zespół Downa (mongolizm), który jest genetyczny, i kretynizm spowodowany uszkodzeniem tarczycy, które z kolei prowadzi do uszkodzenia mózgu. Przyczyny tego uszkodzenia mogą być różne, w tym urazy powstałe podczas porodu, brak substancji odżywczych w diecie, choroby takie jak błonica, itp.

Istnieje opóźnienie spowodowane wodogłowiem, które prowadzi do uszkodzenia mózgu (a każdy przypadek wodogłowia może powstać z którejś z wielu możliwych przyczyn); jest małogłowie (mikrocefalia), które może być skutkiem dowolnej liczby czynników, począwszy od zakażenia wewnątrzmacicznego i napromieniowania miednicy matki w pierwszych miesiącach ciąży. Podejrzewa się, że pewną rolę odgrywają geny, lecz nie jest ona do końca wyjaśniona.

Istnieje też opóźnienie umysłowe spowodowane przez fenyloketonurię – rzadkie zaburzenie metaboliczne. Przy PKU [fenyloketonurii] wydaje się, że z noworodkiem jest wszystko w porządku, brakuje mu jednak enzymów potrzebnych do rozkładania fenyloalaniny – aminokwasu, który znajduje się w pożywieniu zawierającym proteiny. Jeżeli schorzenie nie zostaje w porę wykryte, fenyloalanina gromadzi się we krwi i prowadzi do uszkodzenia mózgu. Powstałe w jego wyniku opóźnienie umysłowe może mieć różne natężenie, od umiarkowanego do ciężkiego, w zależności od tego, jak zaawansowana była choroba w momencie jej wykrycia i jakie podjęto leczenie. Uważa się, że PKU jest skutkiem zmian metabolicznych obejmujących geny recesywne i uważa się, że ich nosicielem jest 1 osoba na 70.

Poza tym, “dr Gecz, doświadczony pracownik naukowy z Women’s and Children’s Hospital w Adelajdzie, we współpracy z międzynarodowym zespołem badawczym, odkrył, że do upośledzenia umysłowego prowadzą różne mutacje w małej części chromosomu X”.

Jak więc widzimy, w przypadku niedorozwoju umysłowego istnieje szereg czynników etiologicznych, ale u podłoża ich wszystkich ciągle leży fakt, że mózg nie jest w stanie rozwijać się normalnie na dość dobrze określone sposoby, i to właśnie składa się na definicję opóźnienia. Mózg jest OPÓŹNIONY.

I wracamy do naszego pytania. Czy istnieje punkt krytyczny, pozwalający stwierdzić, że jedna opóźniona w rozwoju osoba kategorycznie różni się od drugiej z jakichś określonych powodów?

Myślę, że nasze krótkie omówienie opóźnienia umysłowego wskazuje, że tak, opóźnione osoby mogą kategorycznie i wymiernie różnić się od siebie, i może to być bardzo ważne z punktu widzenia sposobu sprawowania nad nimi opieki. Istnieje więcej niż jeden rodzaj genetycznego opóźnienia i więcej niż jeden rodzaj mechanicznego opóźnienia, ale we wszystkich przypadkach właśnie opóźnienie jest nadal czynnikiem definiującymi, nigdy nie ulegnie zmianie, jest nieuleczalne, co to nie znaczy, że nie daje się opanować albo że nie należy próbować nad nim panować, albo że nie powinnyśmy prowadzić badań, aby mieć szansę zapobiegać takim tragediom. Ale oczywiście, jako istoty ludzkie, ani przez chwilę nie uznajemy za możliwe do przyjęcia pozbywanie się tych, którzy są opóźnieni w rozwoju umysłowym lub cierpią na schorzenia umysłowe spowodowane przez czynniki mechaniczne, tak jak nie do przyjęcia jest rozważanie pozbywania się tych, którzy rodzą się z fizyczną niepełnosprawnością.

Problem polega na tym, że w dokładnie ten sam sposób należy podchodzić do kwestii psychopatii, NPD i powiązanych z nimi zaburzeń osobowości. Z tego co wiemy, różne “nakładające się” zaburzenia osobowości są jedynie wariacjami opóźnienia emocjonalnego, tak samo jak istnieje wiele wariacji opóźnienia umysłowego – psychopatia jest tylko jednym z nich, tak jak zespół Downa jest jedną z form upośledzenia umysłowego, która akurat jest genetyczna.

Terapeuci będą argumentować, że żadna definicja stanu klinicznego jednostki nie może być dokładna, ponieważ każda jednostka jest odmienna, każda jest “mieszanką” różnych obrazów klinicznych. Będą twierdzić, że dokładna i wyczerpująca analiza indywidualnego przypadku jest o wiele ważniejsza niż tworzenie kompleksowych, ogólnych, strukturalnych ram odniesienia, takich jak definitywna diagnoza. Taki terapeuta wciąż poszukuje pojęć raczej ujednolicających niż rozróżniających, szuka potrzeb i popędów wspólnych wszystkim ludziom, psychodynamiki i mechaniki rzeczy – struktury i chemii mózgu – zamiast szukać istoty specyficznej struktury dewiacji behawioralnych. To tak jakby lekarz poszukiwał wszystkich cech wspólnych dla opóźnienia umysłowego, rozpatrując dwa przypadki – osoby z zespołem Downa i innej, z PKU. Oczywiście, obie są opóźnione i mogą mieć podobne objawy, które z zewnątrz wyglądają tak samo, ale znacząco różnią się „od wewnątrz”, ponadto sposób sprawowania opieki nad tymi dwiema osobami może być silnie uzależniony od postawionej diagnozy. To doprowadza nas do punktu widzenia sformułowanego przez Carla Frankensteina, który pisze:

[W]ierzymy, że ludzkie zachowanie może być zrozumiałe tylko z pomocą pojęć z zakresu struktury, strukturalnych tendencji i strukturalizacji; że struktura i dynamika nie są bynajmniej sprzecznymi lub wzajemnie wykluczającymi się pojęciami, uzupełniają się wzajemnie, o ile każde z nich będzie zarówno warunkiem zaistnienia jak i rezultatem drugiego; że różne formy patologicznego zachowania różnią się od siebie nie tylko pod względem dynamiki, wewnątrzpsychicznych stosunków i procesów, ale również pod względem roli, jaką odgrywają czynniki strukturalne w porównaniu z czynnikami środowiskowymi oraz strukturalizacja w porównaniu z modyfikacją; i że wszelkie wyniki badań klinicznych są bez znaczenia, jeżeli nie są oparte na uprzedniej analizie “wyróżniających je podstaw”, to jest na fenomenologii klinicznej. [...]

Dla pragmatycznie nastawionego klinicysty, psychopata jest jedynie pacjentem z jakąś nieuleczalną formą zachowań aspołecznych. Dla nas, nieuleczalność nie jest zasadniczym elementem definicji, lecz jedynie koniecznym efektem działania niektórych czynników strukturalnych i dynamicznych. Czynniki te, choć obecne w wielu zachowaniach patologicznych, stanowią, w swoim specyficznym zestawieniu, istotę psychopatii. (Frankenstein, Carl, „Psychopathy: A Comparative Analyisis of Clinical Pictures”, Grune & Stratton, NY, London, 1959)

Psycholog kliniczny, Andrzej Łobaczewski, traktuje te neuroanatomiczne struktury jako „instynktowe podłoże”człowieka. Łobaczewski pisze:

[A]by zrozumieć człowieka, trzeba przede wszystkim poznać nasze ludzkie podłoże instynktowe i docenić jego rolę w rozwoju i życiu jednostki, a potem społeczeństwa. Jego rola zbyt łatwo uchodzi naszej uwagi, ponieważ nam samym działanie ludzkiego instynktu gatunkowego w zachowaniu się człowieka wydaje się czymś tak naturalnym, że nie budzi racjonalnego zainteresowania. Dopiero wyszkolenie w obserwacji i analizie rozwoju i zachowania człowieka, a potem doświadczenie, uczą psychologa widzieć i doceniać to odwieczne zjawisko natury.

Ludzkie podłoże instynktowe różni się swoją strukturą biologiczną od zwierzęcego. Stało się ono energetycznie mniej dynamiczne i bardziej plastyczne. Utraciło dlatego rolę głównego dyktatora zachowania się i stało się bardziej podatne rozumowej kontroli. Nie utraciło jednak wiele z bogactwa gatunkowej treści rodzaju ludzkiego.

To podłoże stymuluje od urodzenia nasze aktywności, które zmierzają do rozwoju wyższych funkcji uczuć i umysłu. Nasz instynkt jest więc naszym wychowawcą, którego nosimy ze sobą przez całe życie. To właśnie filogenetycznie przekazane podłoże naszego przeżywania i jego emocjonalnie nacechowany dynamizm umożliwiają rozwój uczuć i więzi społecznych. To pozwala nam wyczuwać stany psychiczne innych ludzi oraz indywidualne i społeczne realia psychologiczne. Warto także zwrócić uwagę i na to, że jeżeli kochamy daną osobę, to przede wszystkim kochamy jej instynkt. [...]

Dobre wychowanie powinno więc polegać nie tylko na tym, aby nauczyć młodego człowieka powściągać swoje zbyt gwałtowne odruchy instynktownego emocjonalizmu, ale także na tym, aby nauczyć go rozumieć swój własny instynkt i wsłuchać się w ten głos natury. To podłoże jest bowiem wytworem milionów lat filogenezy gatunku, procesu który przebiegał w konkretnych warunkach życia i dlatego nie może być tworem doskonałym, ale niesie ono jednak subtelne bogactwo biopsychicznej mądrości naszej ludzkiej natury.

Zwróćcie uwagę zwłaszcza na to: „[Ludzkie podłoże instynktowe] stało się energetycznie mniej dynamiczne i bardziej plastyczne. Utraciło dlatego rolę głównego dyktatora zachowania się i stało się bardziej podatne rozumowej kontroli”.

Niemal wszystkie stworzenia poza człowiekiem posiadają silne i dobrze rozwinięte instynktowe popędy. Niektóre z nich wstają na nogi i zaczynają chodzić wkrótce po urodzeniu. Potrafią znaleźć drogę do źródła pokarmu, u miriadów istot występują wszelkiego rodzaju cudowne wrodzone automatyczne zachowania, po których u człowieka pozostał jedynie ślad, właśnie z powodu tego plastycznego podłoża, które zapewniając człowiekowi przetrwanie, opiera się bardziej na treningu niż na wrodzonych automatycznych zachowaniach.

Teraz załóżmy, że w wyniku traumy lub uwarunkowań genetycznych powstaje sytuacja albo uniemożliwiająca prawidłowy rozwój instynktownego podłoża człowieka, albo czyniąca je bardziej dynamicznym, mniej plastycznym, a nawet bardziej podobnym do tego, jakie występuje u naszych zwierzęcych kuzynów z drzewa ewolucji. Wyobraź sobie emocjonalną naturę krokodyla w ludzkiej skórze. Nadaje to zupełnie nowego znaczenia pojęciu “Gadzi mózg“, czyż nie?

Jeżeli instynktowe podłoże jest opóźnione w rozwoju lub uszkodzone, to bardzo możliwe – nawet prawdopodobne – że pojawią się dewiacje psychiczne, nawet do tego stopnia, że rozwój emocjonalny danej osoby zostanie zamrożony lub wyda się całkowicie zamrożony w stanie z najwcześniejszego dzieciństwa. Takie przypadki leżą prawdopodobnie poza możliwościami dzisiejszej medycyny, a częstokroć mogą prowadzić do przemocy, zachowań antyspołecznych i/lub kryminalnych. Należy pamiętać, że podłoże instynktowe normalne u zwierząt, nie jest normalne u człowieka, a my o tym, co dzieje się we wnętrzu, możemy jedynie wnioskować na podstawie zachowania. Co wydaje mi się tu ważne to to, że dające się zaobserwować zachowania wynikłe z narcystycznej /psychopatycznej wściekłości są podobne w swej dynamice do emocjonalnych zachowań niektórych zwierząt w pewnych określonych stanach wywołanych przez instynkt. I zauważcie, że koncentruję się tutaj na emocjach, a nie inteligencji.

Ale w tym właśnie sęk: w przypadku dorosłego psychopaty mamy do czynienia z niezwykle złożonymi obwodami neurologicznymi, które bardzo szybko się udoskonaliły w procesie uczenia się psychopaty, w jaki sposób najlepiej osiągnąć zaspokojenie swoich potrzeb i spełnienie oczekiwań. Wyrafiniowana, a nawet błyskotliwa inteligencja jest wykorzystywana w służbie ograniczonej lub odbiegającej od normy natury emocjonalnej. Ale ten dający się zaobserwować wewnętrzny dziecięcy rdzeń, będący niczym innym jak głodem odczuwanym w centrum wiązki neurologicznych wejść i wyjść, jest statyczny – nigdy się nie zmienia. Innymi słowy, nie istnieje rdzenne [jądrowe, nuklearne] self, jest tylko coś w rodzaju czarnej dziury, która chce, bądź musi wessać w siebie wszystko.

I tu dochodzimy do przyczyny nienasyconej wściekłości.

Pod wpływem tej wewnętrznej struktury – tego stale obecnego, nigdy niezaspokojonego głodu – psychopata nie jest w stanie zdawać sobie sprawy z chęci i potrzeb innych ludzi, subtelnych odcieni sytuacji, ani tolerować dwuznaczności. Cała rzeczywistość zewnętrzna jest filtrowana przez – stworzone po to, by się do nich dostosować – sztywne i prymitywne struktury wewnętrzne w służbie prymitywnych popędów.

Kiedy psychopata jest sfrustrowany – to znaczy gdy nie dostaje tego co chce, gdy nie następuje albo opóźnia się zaspokojenie głodu – odczuwa, że cały świat “na zewnątrz” jest przeciwko niemu, a jedynie on jest dobry. Może to oczywiście przekładać się na aktualnie istniejące pętle myślowe – on jest dobry, wytrwały i tylko dąży do ideału miłości, pokoju, bezpieczeństwa, piękna, ciepła i wygody, które przychodzą wraz z sytoścą (mniejsza z tym, że nigdy nie może jej osiągnąć). Najbardziej jednak podstawową sprawą jest to, że „Niemowlę doświadcza siebie w stanie bezgranicznej mocy i wiedzy, stanie, który nazywamy dziecięcym wielkościowym self”. Oznacza to, że gdy psychopata ma do czynienia z czymś, co nie zaspokaja jego głodu lub głodem zagraża, obiekt ten (osoba, idea, grupa, cokolwiek) kategoryzowany jest jako „samo zło” w taki sam sposób, w jaki noworodek reaguje na negatywną traumę lub zanegowanie jego potrzeb lub pragnień – bezmyślną, instynktowną, wrzeszczącą wściekłością, która jest zaprojektowana (prawdopodobnie ewolucyjnie) tak, żeby opiekun natychmiast zrobił wszystko co niezbędne, by położyć kres wściekłości dziecka, zaspokoić jego głód (niezależnie czego dotyczący).

Krótko mówiąc, skoro zakładamy, że wewnętrzna rzeczywistość psychopaty jest strukturalnie podobna do rzeczywistości noworodka – albo przynajmniej pozornie podobna – musimy także zdać sobie sprawę z tego, że jego wściekłość jest również strukturalna. Cokolwiek ją wyzwala, MUSI ulec; dziecko/psychopata nie może być zignorowane. Gniew, płacz, atak szału będą trwały dopóty, dopóki niemowlę nie dostanie tego, czego chce/potrzebuje lub dopóki będzie miało siły walczyć. I, oczywiście, w przypadku dorosłego psychopaty ta strukturalna wściekłość ma znacznie większe wsparcie i możliwości (łącznie z wykorzystaniem bardzo wyrafinowanego mózgu) utrzymania się przez bardzo długi czas: tak długo jak jest to konieczne, aby ÓW OBIEKT wściekłości został zawłaszczony, zgodnie z początkowym życzeniem.

Najważniejsze jest to, że: psychopata ani przez chwilę nie odczuwa “traumy”, “wstydu” czy “bezradności” – strukturalna wielkościowość jest zawsze obecna, tak jak wściekłość / nie przyjęcie odmowy.

Kiedy mamy do czynienia z dorosłym psychopatą, sprawy stają się oczywiście nieco bardziej skomplikowane, ponieważ, jak wspomniano powyżej, mózg rósł i rozwijał się bez jednoczesnego dojrzewania emocjonalnego (to może się różnić w poszczególnych przypadkach, choć struktura pozostaje taka sama). Jeśli psychopata zostaje postawiony w obliczu piętrzących się dowodów na to, że jakiś jego wybór lub działanie stworzyło problem lub pogorszyło sytuację, jego mózg, kierowany emocjami, musi zanegować ten fakt i przesunąć przyczynę z self na “zewnątrz”.

Wewnętrzna struktura psychopaty nie przyzna się do niczego niewłaściwego (nie może), do niczego złego, do żadnych błędów i dlatego wszystko, co określa się jako “złe”, jest w sposób naturalny – strukturalnie – projektowane na kogoś lub coś innego. I pamiętajmy, że to nie dlatego, że oni wybierają takie działanie, tylko dlatego, że nie mogą postąpić inaczej. Tam w samym środku nie ma nic poza głodem podłączonym do neuronowych wejść i wyjść, owiniętym w emocjonalną wielkość i wieczną doskonałość. Takimi się urodzili.

W konsekwencji posiadania takiej prymitywnej wewnętrznej konstrukcji, w połączeniu z wyrafinowanym – w niektórych przypadkach, genialnym – mózgiem, psychopaci stają się mistrzami identyfikacji projekcyjnej. Oznacza to, że projektują na innych wszystko, co jest złe (przy czym “zło” zmienia się zależnie od tego, co psychopata chce w danej chwili osiągnąć – to część tejże konstrukcji), i szukają sposobów manipulacji, mającej na celu wywołanie w tej drugiej osobie tego, co jest projektowane, a jednocześnie dążą do kontrolowania tej osoby, która w oczach psychopaty przejawia owe “złe” cechy. W ten sposób psychopata osiąga zadowolenie i czuje, że “kontroluje sytuację”, co sprowadza się do zostania w jakiś sposób “nakarmionym” lub “otoczonym troską”.

Należy pamiętać, że to, co psychopata uważa za dobre, nie ma nic wspólnego z prawdą, honorem, przyzwoitością, względami dla drugiego człowieka czy czymkolwiek innym niż to, czego w danej chwili psychopata chce. W ten sposób może on naruszać prawa innych ludzi, popełniać dowolne złe uczynki i nadal spać jak niemowlę (dosłownie), bo nie zrobił nic złego!

©Usha Sutliff - - Adrian Raine, Uniwersytet Południowej Kalifornii: "Psychopaci mają wadliwe oprogramowanie. Są zaprogramowani inaczej niż inni ludzie. W ich przypadku, dosłownie tak jest".

To właśnie w tych patologicznych czynnikach mają swoje źródło różnego rodzaju zachowania aspołeczne, przemoc i przestępstwa, więc przyjmowanie zasady, że “przemoc i agresja występują głównie dlatego, że w głębi duszy narcyz czuje się pokrzywdzony i bezradny” (do czego sprowadza się praca dr Wolfa), jest naiwnością i dawaniem patologicznym jednostkom przyzwolenia na manipulowanie nami poprzez nasze współczucie. Oczywiście, wiele aktów przemocy zostało popełnionych przez osoby, które zostały podczas swojego rozwoju psychicznie zranione, a niekoniecznie spełniają kryteria NPD. W tej dziedzinie rozpaczliwie potrzebna jest jasność i spójność terminologii.

Wróćmy do pracy Andrzeja Łobaczewskiego „Ponerologia Polityczna”, gdzie autor nakreślił kategoryczny i [wielo]wymiarowy model psychopatii wraz z jej poszczególnymi podkategoriami, w celu dogłębnego omówienia problemu przemocy grupowej, którą określa jako kwestię niedostosowania społecznego, wykorzystywanego przez patologiczne elementy w społeczeństwie.

Jeżeli różne okoliczności, łącznie z deficytami światopoglądu psychologicznego, zmusiły danego człowieka do takiej działalności, gdzie jego uzdolnienia nie mogą być wykorzystane, gdzie także podlega często mniej od siebie uzdolnionemu zwierzchnikowi, wówczas zdaje on sobie zazwyczaj sprawę z tej sytuacji i jej przyczyn. Czuje się pokrzywdzony wśród obowiązków, które nie dają szansy samorealizacji. [...] Myśli takiego pracownika odbiegają łatwo od jego pracy do spraw, które interesują go bardziej, albo w świat marzeń, gdzie jest mu dane być tym, czym być powinien. Na skutek tego częściej ulega wypadkom. Nie wytwarza się jednak u niego zdrowy krytycyzm wobec górnych granic swoich możliwości. W swoich marzeniach sięga wysoko, do stanowisk których wymagania by go przerastały. Chciałby naprawić ten niesprawiedliwy świat. Trzeba tylko zdobyć odpowiednią władzę. Radykalizm i idee rewolucyjne znajdują naturalny grunt wśród takich osób o zaniżonej adaptacji społeczno-zawodowej.

Z drugiej strony, osoby które, dzięki przynależności do grupy uprzywilejowanej lub organizacji, osiągają stanowiska, gdzie ich obowiązki, a szczególnie trudniejsze problemy, nie znajdują odpowiedzi w ich uzdolnieniach i umiejętnościach, ulegają objawom zawyżonej adaptacji społeczno-zawodowej. Unikając spraw trudniejszych a istotnych, demonstratywnie zajmują się sprawami mniejszej wagi. W ich zachowaniu pojawia się stopniowo komponenta aktorstwa. Już po kilku latach wykonywania takiej roli, można wykazać odpowiednim badaniem testowym, jak spada poprawność ich rozumowania. Aby utrzymać swoją pozycję, zaczynają zwalczać tych, którzy przewyższają ich uzdolnieniami lub ich krytykują. Spychając ich z odpowiadających im stanowisk, przyczyniają się do zaniżenia ich adaptacji. To prowadzi do znanej nam już krzywdy i do marnotrawienia społecznego kapitału uzdolnień.

Ludzie o zawyżonej adaptacji społeczno-zawodowej stają się zwolennikami rządów silnej ręki, które mają chronić ich pozycje przed opiniami krytycznymi. [...]

Zaniżona adaptacja jednych ludzi i zawyżona innych, a także liczne adaptacje jakościowo niewłaściwe, to jest obraz chorego społeczeństwa. Prowadzi to do marnotrawienia ludzkich możliwości, narastania niezadowolenia i napięć między jednostkami i grupami społecznymi. Dlatego traktowanie zagadnienia ludzkich uzdolnień i ich odpowiedniego wykorzystywania jako spraw prywatnych należy uważać za co najmniej naiwne pojmowanie istotnego problemu społecznego. Od tego bowiem, jak ten podstawowy kapitał społeczny jest aktywizowany, zależy to, czy będzie postęp czy inwolucja we wszystkich dziedzinach życia społecznego. Od tego zależy ostatecznie to, czy będzie ewolucja czy rewolucja.[...]

W każdym kraju świata osobnicy psychopatyczni i część innych dewiantów tworzą ponerogennie aktywną siatkę porozumień, po części wyobcowaną z więzi społecznej normalnych ludzi. Wydaje się także, że pewna inspiracyjna rola psychopatii właściwej w tej siatce jest zjawiskiem powszechnym. W poczuciu swojej odmienności zdobywają oni specyficzne doświadczenie życiowe i odkrywają swoje odmienne sposoby działania i walki o byt. Ich świat pozostaje zawsze podzielony na “my i oni”, na ich światek o swoistych prawach i obyczajach i tamten świat im obcy, który ma swoje przemądrzałe idee i obyczaje, wedle których oni bywają moralnie potępiani. Ich poczucie honoru, szczególnie tych inspiratorów, nakazuje im oszukiwać i wyszydzać tamten świat ludzki; obiecać, zapewnić, podpisać, a niczego nie dotrzymać, jest postępowaniem właściwym. Przecież “tamci” są komicznie naiwni. Uczą się także i tego, jak ich osobowości mogą wpływać traumatyzująco na ludzi normalnych i wyzyskiwania tego jako środka terroru użytecznego dla osiągania swoich celów. Ten podział na dwa światy jest trwały i nie znika nawet wtedy, kiedy udało się im zrealizować ich marzenie młodości i zdobyć władzę nad “masami” ludzi normalnych. Jest to tragiczny dowód biologicznego uwarunkowania tego dziwnego podziału.

Jak utopia młodości, rodzi się wśród takich ludzi marzenie o takim świecie, o takim ustroju społecznym “sprawiedliwym”, gdzie oni nie będą odtrącani, ani przymuszani do podporządkowywania się obyczajom i prawom, których sens jest dla nich trudno zrozumiały. Marzą o takim świecie, w którym dominowałby ich sposób przeżywania i pojmowania rzeczywistości – prosty i radykalny. Oczywiście, w takim ustroju mieliby zabezpieczony dobrobyt bezpieczeństwo, bo oni stworzą nową władzę. Tamci odmienni, ale bardziej sprawni w różnych zawodach, powinni pracować, aby im to zapewnić. O taki nowy wspaniały świat gotowi są walczyć, dla niego cierpieć i zadawać cierpienia tamtym. W imię takiej wizji można zabijać ludzi, których los nie budzi współczucia, bo są odczuwani jako niezupełnie współgatunkowi. Nie mają pełni świadomości tego, że dla tamtych ludzi będzie to świat koszmarny i dlatego będą stwarzać opór, który może trwać przez pokolenia.

Podporządkowanie człowieka normalnego osobnikom psychicznie nienormalnym działa na jego osobowość traumatyzująco, fascynująco, zniekształcająco i nerwicorodnie. Dzieje się to w sposób, który unika zazwyczaj dostatecznej kontroli świadomości. Mimo więc oporów, psychicznie zmienione tworzywo przenika do jego osobowości. Taka więc sytuacja pozbawia człowieka jego naturalnego prawa do zachowania własnej higieny psychicznej, dostatecznej autonomii swojej osobowości i częściowo możliwości używania swojego zdrowego rozsądku. W świetle więc prawa naturalnego, jest to rodzaj krzywdy i bezprawia, które mogą występować na każdą skalę społeczną. Niestety, nie są one wymienione w żadnym kodeksie prawa.

Wspomnieliśmy już o takim oddziaływaniu niektórych osobowości patologicznych, jak np. charakteropatii frontalnej. Wyjątkowo aktywnie oddziaływuje w ten sposób psychopatia właściwa.

Wówczas w osobowość człowieka uzależnionego od takiego osobnika wdziera się coś tajemniczego. Jego uczuciowość zostaje boleśnie schłodzona, a wyczucie realiów psychologicznych przytłumione. Prowadzi to do dekryterializacji myślenia, poczucia bezsilności i wreszcie do stanów depresyjnych. Osoba taka zaczyna walczyć z tym jakby z demonami, które ją nawiedzają. Te ostatnie stany mogą być tak głębokie, że psychiatrom zdarza się pomylić je z psychozą maniakalno-depresyjną. Jest także oczywiste, że wiele takich osób buntuje się wcześniej i zaczyna szukać drogi wydobycia się z takiej sytuacji.

W wielu sytuacjach życiowych mamy do czynienia z mniej tajemniczym oddziaływaniem innych anomalii psychicznych na ludzi normalnych, zawsze jednak przykrym i destruktywnym. Spotykamy się także z dążeniem ich nosicieli do wykorzystywania tego wpływu na innych ludzi, do innych nadużyć i często do dominacji nad tak traktowanymi osobami. Istnieją więc przyczyny, dla których społeczeństwa, kierując się takimi przykrymi doświadczeniami, naturalnym światopoglądem psychologicznym i naturalnym egoizmem, odtrącają tych ludzi, przyczyniając się do spychania ich na margines życia społecznego, w ubóstwo i na drogi przestępczości.

Większość społeczeństwa czuje się uprawniona do ochrony własnych osób i swojego mienia, a więc do uchwalania praw, które winny jej tę ochronę zapewnić. Niestety, jest prawie powszechne, że takiemu postępowaniu nadaje się uzasadnienie moralizujące, które, jak już wiemy, truje ludzkie dusze. Takie prawa, oparte na naturalnym odczuciu i na motywach emocjonalnych, a nie na ich obiektywnym zrozumieniu zjawisk, nigdy nie będą w stanie zabezpieczyć takiego ładu, jakiego moglibyśmy sobie życzyć, a przez tamtych są odczuwane jako przemoc, przeciw której należy walczyć.

Taki przeto ustrój społeczny, w którym dominują ludzie normalni i ich świat pojęć, osobnikom z różnymi dewiacjami psychicznymi może się łatwo wydawać „systemem przemocy i ucisku”. Psychopaci odczuwają to z reguły w taki właśnie sposób. Jeżeli w danym społeczeństwie istnieje rzeczywiście wiele niesprawiedliwości, to patologicznie uwarunkowane poczucie krzywdy i inspirowane nim wypowiedzi znajdują żywy oddźwięk wśród ludzi autentycznie pokrzywdzonych. Wtedy rewolucyjna doktryna może stać się bliska jednym i drugim. Ci pierwsi widzą w niej środek do realizacji swojego marzenia. Ci drudzy wierzą niestety, że przyniesie im poprawę losu.

Niedawny artykuł SOTT omawia „Wyuczoną Bezradność” jako zjawisko, którego na tej planecie doświadcza wiele normalnych istot ludzkich walczących o przetrwanie w globalnej patokracji, która obecnie umacnia swoją pozycję.

Z tym stanem wyuczonej bezradności mamy niewątpliwie do czynienia w przypadku wielu naukowców dyscyplin psychologicznych głównego nurtu. Tym co “otwiera drzwi klatki” jest wiedza o psychopatii i ponerologii, ale wydaje się, że silnie warunkowani psychologowie i psychiatrzy głównego nurtu boją się wyjść „na zewnątrz” – wydostać się z klatki i zobaczyć, gdzie ta wiedza może ich doprowadzić. Dlatego też powstają niezliczone teorie i próby wpasowania kwadratowego kołka psychopatii w okrągły otwór „humanistycznego dogmatu”, który kładzie nacisk na jednolity charakter rdzennego Self u wszystkich istot wyglądających jak człowiek. Czasami to myślenie życzeniowe może stać się przyczyną bardziej egoistycznego nastawienia – Łobaczewski określa je mianem „egotyzm światopoglądu naturalnego”:

Kiedy spotykamy człowieka, którego światopogląd rozwinął się pod wpływem nietypowych okoliczności, jesteśmy skłonni potępiać go moralnie w oparciu o nasz bardziej typowy światopogląd. Tymczasem stosowalność naturalnego światopoglądu kończy się z reguły tam, gdzie działa jakiś czynnik psychopatologiczny, najczęściej nie zidentyfikowany. Spotykamy także ludzi rozsądnych, którzy dysponują refleksyjnie wzbogaconym światopoglądem naturalnym. Osoby takie są skłonne do przeceniania jego wartości, jak gdyby był już obiektywną podstawą do osądzania innych ludzi. Taką postawę będziemy nazywali “egotyzmem światopoglądu naturalnego”. Była to do naszych czasów najmniej szkodliwa odmiana egotyzmu, ponieważ jest to nadafirmacja sposobu pojmowania, który przecież niesie odwieczne wartości ludzkiego doświadczenia.

W obecnych jednak czasach, kiedy naszemu światu nie przestało grozić makrosocjalne zjawisko patologiczne, które nie da się ani zrozumieć ani opisać w tym naturalnym języku pojęć, ten rodzaj egotyzmu staje się niebezpiecznym czynnikiem, który utrudnia umiejętne przeciwdziałanie złu.

Obiektywny układ pojęć psychologicznych, oparty o dojrzałe kryteria filozoficzne, powinien spełniać warunki wynikające z jego założeń epistemologicznych i potrzeb praktyki indywidualnej, społecznej, także w odniesieniu do zjawisk makrosocjalnych. Powinien być osadzony w realiach biologicznych i skorelowany z językiem medycyny. Jego zakres stosowalności powinien pokrywać wszystkie zjawiska, z jakimi spotyka się człowiek lub społeczeństwo. W ramach tego powinien pozwalać na dostatecznie dobre rozumienie treści wspomnianych już światopoglądów nietypowych i przyczyn ich powstawania.

Opracowanie takiego języka jest możliwe dzięki kontrybucjom wielu badaczy, aż dojrzeje on do takiego stanu, że będzie można uporządkować go w świetle wspomnianych założeń filozoficznych. Przyczyni się to walnie do rozwoju wszystkich nauk społecznych, wyzwalając je z błędów powodowanych włączaniem się archetypów naturalnego światopoglądu.

My na sott.net od lat rejestrowaliśmy katastrofalną trajektorię globalną, a nasze badania jasno wykazały, jaką rolę w podtrzymywaniu tej trajektorii odgrywają psychopaci i inne jednostki należące do całego spektrum patologii – jak choćby ci z narcystycznymi zaburzeniami osobowości. W głównym nurcie psychologii pilnie potrzebne jest jednolite podejście do problemu jednostek patologicznych. Łobaczewski przedstawił nam pierwszy krok – sformułowanie obiektywnego języka psychologicznego wraz z [wielo]wymiarowym i kategorycznym modelem psychopatii i zaburzeń pokrewnych. Praca ta została zrealizowana dzięki wysiłkom wielu naukowców. Jednak w chwili obecnej istnieje wielu, wielu naukowców, którzy usiłują wykorzystać psychiatrię do kontroli innych, zazwyczaj normalnych ludzi, którzy są diagnozowani na podstawie zewnętrznych zachowań, podczas gdy nadnaturalnie zwodniczy psychopata nie zostaje schwytany, ponieważ jego Maska Zdrowia Psychicznego jest zbyt dobra.

Jak wskazuje Martha Stout w przytoczonym fragmencie, to nie grupowa bezradność prowadzi do narcystycznej wściekłości, to narcystyczna wściekłość leży u podłoża grupowej bezradności. A bezradna grupa może dać się przyciągnąć do dowolnego zła, nawet ku własnej zgubie.

Wygląda na to, że właśnie ku temu to wszystko zmierza.

- -

Artykuł oryginalny: A Structural Theory of Narcissism and Psychopathy

Copyright: SOTT.NET – projekt grupy Quantum Future Group, Inc
Przekład: PRACowniA

Dalsze rozpowszechnianie i cytowanie jest dozwolone pod warunkiem podania oryginalnego źródła i autora. (patrz: Fair Use Policy)

Dodatkowe informacje można uzyskać pisząc na adres: pracownia-iv@o2.pl

[Tunguska, the Horns of the Moon and Evolution] 

Laura Knight-Jadczyk
sott.net
Tue, 12 Feb 2008 13:39 UTC

©Peter Grego - Impresja na temat wydarzenia z 1178 roku

Ostatnim razem napisałam, że zamierzam pomówić o tym, jak bardzo wasi “wspaniali przywódcy” was nienawidzą i wami gardzą oraz jak kreślą plany waszej śmierci, podczas gdy większość z was jest już tak zidiociała, że nie tylko tego nie widzi, ale beztrosko zmierza w stronę katastrofy – swojej i swoich dzieci. Zamierzam do tego dojść, jednak najpierw chcę dokończyć parę kwestii i przypomnieć kilka uwag.

Jak wspomniałam w moim wcześniejszym artykule, [dwuodcinkowy] serial dokumentalny kanału Discovery Channel zatytułowany „Superkometa – Po zderzeniu”, przenosi do współczesnych warunków kometę, która zmiotła z powierzchni Ziemi dinozaury – film wykorzystuje obiekt kometarny tego samego typu, co kometa, która przypuszczalnie spowodowała wymarcie dinozaurów. Poza identycznymi rozmiarami odwzorowano także to samo miejsce zderzenia. Tak powstały model komputerowy minionego wydarzenia miał spróbować pokazać, co może się zdarzyć w przyszłości (i co ich zdaniem mogło się było wtedy wydarzyć).

Badania nad historią Ziemi prowadzone przy użyciu różnorodnych naukowych metod wykazują, że relatywnie długie okresy “ewolucji” przerywane były gwałtownymi, ogromnymi zmianami, które nazywamy katastrofami. Wielu naukowców wskazało na okresowość tych nagłych zdarzeń. Czego nikt zdaje się nie znać w pełni, to mechanizm, który wywołuje te zdecydowanie okresowe katastrofy.

Sugeruje się, że periodyczność tych zdarzeń ma związek z cyklami galaktycznymi, na co istnieją silne dowody przedstawione przez Victora Clube’a w jego książce „The Cosmic Winter” [Kosmiczna zima]. (Nota bene, możecie  zapomnieć o nonsensie narosłym wokół “Planety Nibiru” i “Projektu Camelot”). Clube wskazuje, że galaktyczne pływy powodują przemieszczanie się do naszego Układu Słonecznego ogromnych komet i to właśnie produkty ich rozpadu oddziałują silnie i bezpośrednio z Ziemią, ze zmiennymi skutkami w różnych (i bardzo często się powtarzających!) okresach, prowadząc w efekcie do zmian geologicznych. Pokazuje też, że rozpad wielkiej komety wytwarza ogromną ilość gruzu, z obiektami o średnicy wahającej się od 10 km średnicy poprzez setki lub tysiące jednokilometrowych skał, aż po wielkie roje obiektów o rozmiarach poniżej kilometra. Wiele z nich ma czarną jak sadza powierzchnię, co czyni je prawie niemożliwymi do dostrzeżenia, a  pod względem orbity są bardzo podobne do meteorów z roju Taurydów, chociaż niewielka ich część może mieć orbitę obróconą o 90 stopni. Clube przypuszcza, że tysiące lub dziesiątki tysięcy lat temu wiele asteroid (jeśli nie większość, a może i wszystkie) w Układzie Słonecznym oderwało się od gigantycznej komety (albo wielu takich) i to te właśnie roje szczątków wydają się być najpoważniejszym i najbliższym w czasie zagrożeniem dla naszej planety.

Na przykład jedna z dużych asteroid poruszająca się po orbicie przecinającej ziemską nazywa się Hefajstos. Ma około 10  kilometrów średnicy – prawie taki sam rozmiar, co asteroida przedstawiona w wyżej wspomnianym filmie (model wymierania dinozaurów) jako ta, która zderza się z Ziemią. Jest prawdą, że efekty uderzenia takiego obiektu byłyby odczuwalne globalnie, nie jest jednak pewne, czy byłyby aż tak „globalne”, jak pokazano w filmie.

©William Hartmann - Wizja impaktu zapisanego w warstwie K-T

Niemniej jednak, powiązanie pojedynczego obiektu z masowymi wymieraniami zostało szeroko spopularyzowane i może się to okazać niefortunne, biorąc pod uwagę kwestię częstych i mniej „globalnych” zdarzeń, wspominanych przez Clube’a.

Problem w tym, jak wskazuje Clube, że z astronomicznego punktu widzenia jest mało prawdopodobne, żeby pojedyncze duże zderzenie było jedynym powodem takich wymierań. Co więcej, gdy wziąć pod uwagę szczegóły dowodów, zarówno astronomicznych jak i geologicznych, w scenariuszu obejmującym jeden obiekt kolizyjny pojawia się wiele niezgodności.

Kiedy Alvarezowie[1] – ojciec i syn – natrafili na warstwę irydu w obrębie granicy K-T[2], ogłaszając, że w takich ilościach iryd mógł zostać rozrzucony jedynie w wyniku upadku dużego meteoru, ta szokująca wiadomość została w podnieceniu podchwycona przez prasę i wszyscy wyruszyli na poszukiwania irydu.

Clube wskazuje, że z wyjaśnieniem obecności irydu w warstwach K-T opartym na “pojedyńczym uderzeniu” wiąże się parę problemów. Pierwszy problem jest taki, że koncentracja tego pierwiastka jest za duża. Dlaczego? A to dlatego, że jeśli byłby to pojedynczy gigantyczny obiekt, to taka asteroida wyrzuciłaby do atmosfery materiał skorupy ziemskiej o masie kilkaset razy większy od swojej, prowadząc do wymieszania się materiałów. Oznacza to, że iryd byłby znacznie przerzedzony i nie opadłby na powierzchnię planety w takim stężeniu, w jakim go znaleziono. Jednakże w wielu przebadanych miejscach zauważono, że iryd został rozrzedzony jedynie dwudziestokrotnie w stosunku do pierwotnego stężenia (mając na uwadze, że iryd stanowi jedynie niewielki procent całkowitej masy pozaziemskiego obiektu!)

Ponadto, inne substancje chemiczne kojarzone z rzekomym pojedynczym zderzeniem nie całkiem pasują do teorii kamiennego meteoru – występuje obfitość rzadkich pierwiastków, takich jak osm i ren, oraz ogromne, przekraczające normę ilości pierwiastków takich jak antymon i arsen. Z uwagi na te odkrycia Clube wskazuje, że po erupcji wulkanu Kilauea w styczniu 1983 roku próbki materiału zebrane z wulkanu okazały się zawierać wysoką koncentrację arsenu, selenu i innych pierwiastków znalezionych w dużych ilościach w „twardym dnie”. Te wulkaniczne cząsteczki były również bardzo bogate w iryd. Clube sugeruje, że anomalia w występowaniu irydu może okazać się fałszywym tropem. Zauważa: „…warto zastanowić się nad tym, czy gdyby w 1980 roku naukowcy wiedzieli o wulkanicznym źródle irydu, [Alvarezowie] wysunęliby hipotezę upadku meteoru?”

Raczej nie.

W pewnym sensie dobrze się stało, ponieważ przynajmniej przyciągnęło to uwagę prasy, tym bardziej, że Clube wskazał na fakt, iż istnieje imponująca ilość dowodów na to, że zjawisko wymarcia nie było zwykłym procesem zmian ewolucyjnych i wymierania. Na przełomie kredy i trzeciorzędu miały miejsce katastrofalne zmiany – głęboki ekologiczny szok – i zniszczenia zdecydowanie musiały być nagłe. Tak więc teoria Alvarezów dała impuls rozważaniom tego zagadnienia w świecie, który był całkowicie zdominowany przez uniformitaryzm[3].

Do interesujących odkryć związanych z tym etapem historii Ziemi należy wykrycie w twardym dnie wielkich pokładów sadzy. Wniosek jest oczywiście taki, że podczas tego wymierania szalały globalne pożary. Film próbował przedstawić to za pomocą modeli komputerowych (opartych na założeniu uderzenia pojedynczej wielkiej asteroidy), w których cała atmosfera Ziemi rozgrzała się do tego stopnia, że następowały samoczynne zapłony. Możliwe, że nie całkiem tak się to odbyło, nawet przy założeniu uderzenia ogromnego meteoru.

©Canadian Museum of Nature, Ottawa - Cienka warstwa gliny, która zaznacza granicę między skałami kredowymi a trzeciorzędowymi. Warstwa ta została odnaleziona w wielu miejscach na świecie. Jest to wszechobecna cienka warstwa materiału, zawierająca duże ilości rzadkiego irydu, oraz dodatkowo sadzę z rozległych pożarów.

Clube wskazuje również i na to, że nie ma ani śladu szczątków meteorytu w postaci kamiennych wtrąceń w osadach.

Bez zagłębiania się we wszystkie detale, wystarczy powiedzieć, że – jakby nie patrzeć – wygląda na to, iż to nie odosobnione uderzenie pojedynczej, dziesięciokilometrowej asteroidy było przyczyną globalnego wymierania.

Jaki jest zatem realistyczny scenariusz?

Clube przedstawia dowody, że owo masowe wymieranie było jednym ze skutków bombardowania [Ziemi] przez wiele – dziesiątki, setki czy nawet tysiące – fragmentów kometarnych albo obiektów typu meteorów (czasem całkiem sporych), które uwolniło do ziemskiej atmosfery obfite ilości pyłu meteorytowego, przy czym wiele z tych obiektów eksplodowało jeszcze w powietrzu, powodując deszcz ognia. Roje te „pływały” w strumieniach pyłu kometarnego – a były go tony – który mógł wypełnić atmosferę i opadać na ziemię przez miesiące czy lata. Wysoka koncentracja irydu w warstwach z okresu wymierania dinozaurów odnaleziona w wielu miejscach, a także brak istotnych śladów szczątków meteorytu są trudne do wytłumaczenia, kiedy rozważa się pojedyncze potężne zderzenie, ale łatwe do zrozumienia, gdy weźmie się pod uwagę pył kosmiczny jako główną przyczynę. Dodajmy, że coraz więcej dowodów wskazuje na mnogość zderzeń [ciał kosmicznych z Ziemią] w strefie K-T, jak również w wielu innych okresach globalnej katastrofy, takich jak wymieranie permsko-triasowe. Teoria roju kometarnego dobrze też wyjaśnia ogromną ilość sadzy we wspomnianych warstwach gleby. Gigantyczny pożar obejmujący całą Ziemię można wyjaśnić wyjątkowo intensywnym deszczem meteorów, którego raczej nie mógł spowodować pojedynczy obiekt, nawet o rozmiarach rzędu 10 km. Krótko mówiąc, jest bardzo prawdopodobne, że wymieranie dinozaurów było złożonym, traumatycznym i długo trwającym wydarzeniem.

©Unknown - Co widziały dinozaury?

Clube stawia wniosek, że  Ziemia jest swego rodzaju magazynem informacji o swoich interakcjach z całą galaktyką i że to sama galaktyka wraz z położeniem Ziemi w jej obrębie sterują cyklami wymierania, a to głównie dlatego, że te ostatnie dość dokładnie wpasowują się w znane nam cykle galaktyczne.

Wśród wszystkich tych dowodów zdecydowanie rzuca się w oczy rola bardzo dużych komet, które wkraczają do Układu Słonecznego i rozpadają się, pozostawiając smugi pyłu. Smugi te oddziaływują z naszą planetą jeszcze przez tysiąclecia po przechwyceniu i rozerwaniu (niekoniecznie tylko jednego) obiektu macierzystego przez siły działające wewnątrz Układu Słonecznego. Fakt, że takie bombardowania Ziemi miały miejsce w innych epokach, staje się coraz szerzej znany, o czym świadczy choćby praca Richarda Firestone’a, Alana Westa i Simona Warwicka-Smitha, którzy uznali Carolina Bays[4] za kratery powstałe po eksplozjach kometarnych, które nastąpiły w powietrzu, jak miało to miejsce w przypadku katastrofy tunguskiej. W istocie, podobne „kratery” z dokładnie taką samą morfologią odkryto w rejonie tunguskim. Szacuje się, że do zdarzenia doszło około 12 500 lat temu i że było ono globalną katastrofą. Życie na Ziemi niemalże się wtedy skończyło. Co jest przerażające w tym wydarzeniu, to ogromna ilość kraterów – ponad 50 000.

©Unknown – Północna Karolina, liczne kratery w Robeson County

©Unknown – lotnicze zdjęcie kraterów Carolina Bays

©Unknown – Największy krater na tym zdjęciu ma średnicę około 2 km

Gwiazda towarzysząca?

Clube krótko wspomina o hipotezie gwiazdy towarzyszącej zauważając, że “z pewnością hipoteza gwiazdy towarzyszącej opiera się na założeniu centralnej roli, jaką w naszej galaktyce odgrywa tworzenie się kometarnych deszczy w wyniku regularnie pojawiających się w obłoku komet zaburzeń”. Następnie odrzuca on tę hipotezę jako prowadzącą do „niemożliwych do pokonania problemów”. „Niemożliwymi do pokonania problemami” są sugerowane okresy orbitalne hipotetycznej gwiazdy towarzyszącej oraz jego pogląd, że gdyby mechanizmem napędowym była faktycznie gwiazda towarzysząca, miałoby miejsce znacznie więcej zderzeń pozostawiających kratery. Może on mieć całkowitą rację, a jego teoria licznych galaktycznych pływów i narodzin komet w zimnych, ciemnych głębinach kosmosu zdecydowanie obejmuje główne elementy wiedzy o naszym kosmicznym środowisku. Jak zauważa:

Podstawą przedstawionej tu teorii o ziemskich katastrofach jest astronomia, oparta na obserwacjach nieba. […] Jeśli chcemy poznać prawdziwy obraz, musimy być pewni, że naszemu spojrzeniu nie umyka żaden fakt, mogący mieć związek z zagadnieniem. Dane „twarde” dla geologa muszą być połączone z poważaniem dla twardych faktów astronomicznych. Innymi słowy, nie potrzebujemy, żeby kilometrowa asteroida wylądowała nam przed nosem i zademonstrowała ilość uwolnionej w ten sposób energii kinetycznej. W szczególności, poprawne ujęcie zagadnienia musi wyjaśniać zarówno ostatnie jak i dawne zdarzenia w historii Ziemi. Dlatego też gigantyczna kometa i właśnie źródła historyczne są istotnymi elementami przy poszukiwaniu pełnej prawdy. To właśnie ten nierozerwalny związek między niedawną a najbardziej odległą przeszłością jest tym, co nadaje badaniom pilności – jeśli źle uchwycimy pełny obraz, to następną stertą starych kości w ziemi mogą być nasze.

W tym cyklu artykułów zaprezentowaliśmy parę mocnych dowodów na to, że najprawdopodobniej idee Clube’a są poprawne albo bardzo bliskie prawdy – Ziemia była wielokrotnie i regularnie zalewana prysznicem pozaziemskiego pyłu i prawie zawsze okazywało się to katastrofalne w skali lokalnej, krajowej, a nawet kontynentalnej. Z dowodów tych zdaje się jasno wynikać, że historia sama w sobie nie jest procesem ewolucji, ale częściej procesem dewolucji, skoro każdy kryzys kosmiczny skutkował „przetrwaniem szczęściarzy, jako przeciwieństwo do „przetrwania najzdrowszych” [http://en.wikipedia.org/wiki/Survival_of_the_fittest], a te najbardziej niedawne kryzysy zostały wzmocnione i wykorzystane przez rządzące elity, dążące do zrealizowania swoich planów. Przy innych okazjach Ziemia cierpiała z powodu uderzeń, które z ledwością przyciągnęły uwagę ludzkości. Jednym z takich wydarzeń była Tunguska.

Tunguska

Tuż po godzinie 7:15 czasu lokalnego, 30 czerwca 1908r. na centralnym płaskowyżu Syberii miało miejsce niezwykle intensywne uderzenie [z kosmosu]. Jednak region ten (wielkości połowy USA) jest tak odizolowany i rozległy, że minęło prawie dwadzieścia lat, zanim świat Zachodu dowiedział się o tym wydarzeniu.

Jak mógł wyglądać bolid Tunguska

W nocy z 30 czerwca na 1 lipca niebo nad Europą było dziwnie jasne. Nad całym Zjednoczonym Królestwem, ponad 4500 km od punktu uderzenia, można było grać w krykieta i czytać gazety przy blasku nocnego nieba. Z Belgii nadchodziły opisy ogromnej czerwonej zorzy nad horyzontem, już po zachodzie słońca, jakby szalał gdzieś wielki ogień. To dziwnie jasne niebo widziano nad całą Europą, europejską częścią Rosji, zachodnią Syberią i daleko na południe, aż po góry Kaukazu. Zdjęcia robiono o północy lub później, z minutowym czasem naświetlania, w Szwecji, Szkocji i daleko na wschód aż po uniwersyteckie miasto Kazań, nad brzegiem Wołgi…

Gazety i czasopisma naukowe poświęciły wówczas sporo uwagi temu wydarzeniu. Niektórzy myśleli, że to drobinki lodowe uformowały się wysoko w atmosferze i odbijały światło słoneczne. Inni uważali, że miało to związek z jakimś dziwnym zaburzeniem zorzy. Kohl, duński astronom, zwrócił uwagę na fakt, że nieco wcześniej nad Danią zaobserwowano kilka bardzo dużych meteorów, i sądził, że pył kometarny w wyższych warstwach atmosfery może wyjaśniać ten fenomen. Nie było jednak zgody co do tego, co się rzeczywiście wydarzyło.

Ponad 800 km na południe od miejsca uderzenia, w Irkucku w pobliżu Bajkału, przy granicy z Mongolią, sejsmograf zarejestrował silne drżenie ziemi.

Około 600 km na południowy zachód od miejsca eksplozji 30 czerwca o godz. 7:17 motorniczy pociągu linii transsyberyjskiej musiał zatrzymać pociąg z obawy przed wykolejeniem z powodu drżenia i wstrząsów.

Silne podmuchy wiatru były odczuwalne w miastach oddalonych o 500-600 km.

W irkuckiej gazecie z 2 lipca donoszono, że w wiosce oddalonej od Tunguzkiej o około 300 km, wieśniacy widzieli zbliżającą się do Ziemi kulę ognia jaśniejszą od Słońca, za którą ciągnęła się ogromna chmura czarnego dymu i rozwidlony język ognia oraz słychać było głośny huk jak od wystrzału z karabinu.

„Wszyscy mieszkańcy wioski w panice wybiegli z domów. Starsze kobiety płakały i wszyscy myśleli, że zbliża się koniec świata.” [...]Lokalne gazety syberyjskie przynosiły informacje o ognistej kuli na niebie i o budzącej grozę eksplozji, ale do jesieni 1908 roku sprawa przycichła, a w Petersburgu, Moskwie oraz na Zachodzie historia przeszła niezauważona. Okolica, w której miało miejsce to wydarzenie (sam środek Syberii), była jednym z najtrudniej wówczas dostępnych rejonów na Ziemi. [… ] Jednakże, przetrwały wieści o tym nadzwyczajnym wydarzeniu, przekazane przez geologów i innych naukowców pracujących na tym terenie. Przyciągnęło to uwagę badacza meteorów, Leonarda Kulika […] Jednak dopiero w 1927 roku ekspedycja prowadzona przez Kulika ostatecznie dotarła na miejsce eksplozji z 1908 roku. [...]

Energia wybuchu została obliczona na podstawie stopnia powalenia lasu i fal niewielkiego ciśnienia, które nadciągnęły z prędkością dźwięku i zostały zarejestrowane przez barografy na całym świecie […] Ciągi fal były niepodobne do jakichkolwiek wcześniej zanotowanych, ale przypominają te powstające w wyniku wybuchu bomby wodorowej. Wydaje się, że impakt miał energię od 30 do 40 megaton, czyli kilkudziesięciu przeciętnych bomb wodorowych.

Data uderzenia (30 czerwca) odpowiada przechodzeniu Ziemi przez maksimum roju Beta Taurydów. Z tego, jak i z trajektorii upadku wydaje się wynikać, że tunguski obiekt należał do Taurydów. Prawdopodobnie Ziemia przeszła przez zagęszczenie w tym roju.

Następstwa eksplozji Tunguskiej

Następstwa eksplozji Tunguskiej

Rysunek pokazuje kierunki podmuchu

Rysunek pokazuje obszar zniszczenia w porównaniu do powierzchni okręgu stołecznego Waszyngton

Wystąpienie w tym stuleciu impaktu o energii bomby wodorowej daje trochę powodów do niepokoju. Ciekawe, czy historyczna percepcja byłaby taka sama, gdyby bolid trafił w teren zamieszkały albo w miasto. Jednak w rzeczywistości uderzenie w rejonie Tunguzkiej jest całkiem trywialne:

W tym roku, w niedzielę poprzedzającą noc świętojańską, po zachodzie słońca i zaraz po pojawieniu się na niebie Księżyca, pięciu lub więcej mężczyzn, którzy siedzieli zwróceni twarzami w stronę Księżyca, było świadkami przedziwnego zjawiska. Księżyc w nowiu [raczej w ostatniej kwadrze – przyp.] świecił wtedy jasno i jak zawsze w tej fazie jego rogi były skierowane na wschód. Nagle górny róg rozdzielił się na dwa. Ze środka tego podziału wytrysnęła smuga ognia, wyrzucając na znaczącą odległość ogień, żar i iskry. W międzyczasie zakręcony, jakby zaniepokojony rogal Księżyca, według słów tych, którzy mi o tym opowiedzieli, a widzieli to na własne oczy, zwinął się jak zraniony wąż. Następnie powrócił do swojego właściwego kształtu. Zjawisko to powtórzyło się przynajmniej kilkanaście razy – płomień przybierał różne kręte kształty, po czym wracał do normy. Po tych transformacjach Księżyc od rogu do rogu, czyli wzdłuż całego swojego [widocznego] obwodu, stawał się niemal czarny. Historia ta została mi przedstawiona przez mężczyzn, którzy widzieli to na własne oczy i są gotowi przysiąc na własny honor, że nie ubarwili ani nie sfałszowali powyższej relacji.

To osobliwe sprawozdanie zapisane jest w kronikach średniowiecznego mnicha znanego jako Gerwazy z Canterbury. Wydarzenie miało miejsce w roku 1178 n.e. w dniu 18 czerwca według kalendarza juliańskiego, co odpowiada wieczorowi 25 czerwca w kalendarzu gregoriańskim. Jeśli sprawozdanie jest prawdziwe, to oczywistym jest, że zostało w nim opisane pewne niezwykłe zdarzenie na Księżycu, i ekspert ds. meteorów, Hartung, postawił hipotezę, że to, co zostało zaobserwowane i odnotowane 800 lat temu, było zderzeniem meteoru z Księżycem, a płomień był mieszaniną rozżarzonych gazów albo odbiciem światła słonecznego od pyłu wyrzuconego z krateru. Zaczernienie Księżyca na jego obwodzie było tymczasową zawiesiną pyłu podtrzymywaną przez ulotną atmosferę. […]

Hartung wydedukował, że jeśli jest tam krater, to powinien  mieć średnicę przynajmniej 10 km, posiadać jasne promienie rozciągające się na odległość ponad 100 km i znajdować się pomiędzy 30 i 60 stopniem szerokości geogr. północnej i 75 a 105 stopniem długości geograficznej wschodniej na Księżycu.

Tak się składa, że jest taki krater o przewidzianych cechach – krater nazwany imieniem siedemnastowiecznego heretyka, Giordano Bruno. Położony jest na 36 stopniu szerokości geogr. północnej i 105 stopniu długości geogr. wschodniej, w obrębie przewidzianego obszaru. Ma ok. 20 km średnicy i wyróżnia się swoją niezwykłą jasnością oraz imponującym systemem promieni, rozchodzących się na setki kilometrów. […]

©Unknown - Krater Giordano Bruno na księżycu ma ponad 22km średnicy

©Unknown - Krater Giordano Bruno na księżycu.

Należy zwrócić uwagę na to, że NASA próbowała obalić teorię Hartunga, mówiąc:

Takie zderzenie spowodowałoby podobną do zamieci, trwającą tydzień meteorową burzę na Ziemi – jednak nie odnotowano takiej burzy w żadnym źródle historycznym, włączając w to europejskie, chińskie, arabskie, japońskie i koreańskie archiwa astronomiczne.

Otóż z naszych dotychczasowych badań wiemy, że niekoniecznie tak jest. Mogły nastąpić zderzenia z Ziemią, o których nikt nie wiedział – co potwierdza Tunguska – i niekoniecznie musiałoby być tak, że obiekt uderzający w Księżyc spowodowałby zamieć meteorów na Ziemi.

Wróćmy do Clube’a:

Jest przeznaczeniem wszystkich gatunków wyginąć i większość gatunków podobnych do człowieka już wymarło. Oprócz wymierania, mają miejsce w naturze duże wahania w liczebności populacji, czasem w obrębie kilku lat. Czynnikiem kontrolującym jest często klimat, a na klimat Ziemi mogą w znacznym stopniu wpływać warunki astronomiczne.

Postuluje się, że obecne „zmiany klimatyczne” związane są z przechodzeniem Ziemi przez chmury kosmicznego pyłu. Być może nawet zjawiska takie jak „chemtrails” [smugi chemiczne] są efektem gromadzenia się takiego pyłu w wyższych warstwach atmosfery.

Dwa i pół wieku pomiędzy kronikami Gerwazego z 1178 roku a początkiem Czarnej Śmierci w Europie w 1348 to okres „ostrego kryzysu społecznego”. Co najmniej jeden kronikarz donosi o najbardziej bezpośredniej przyczynie plagi w 1345, pisząc: „Od Chin po Persję lał się deszcz ognia; sypiąc płatkami jak śnieg i podpalając góry i równiny oraz inne ziemie, z kobietami i mężczyznami. Następnie pojawiły się olbrzymie masy dymu. Ktokolwiek to przetrwał, umierał w ciągu sześciu godzin…” Wydaje się możliwe, że fundamentalną rolę w tym procesie grało globalne ochłodzenie Ziemi. Arktyczna pokrywa polarna rozciągnęła się, zmieniając układ cyklonów i prowadząc do katastrofalnych żniw. To z kolei doprowadziło do głodu na szeroką skalę, śmierci i społecznego rozprzężenia.

W Anglii i Szkocji mamy opuszczone wioski i farmy, gwałtownie wzrastające ceny pszenicy i upadające populacje.

Wschodnia Europa doświadczyła serii niespotykanie surowych zim z grubą pokrywą śniegu. Kroniki klasztorne w Polsce i Rosji mówią o kanibalizmie, zbiorowych mogiłach przepełnionych zwłokami oraz o migracjach na zachód.

Nawet jeszcze przed nadejściem Czarnej Śmierci, w późnych czasach średniowiecznych, w drodze była katastrofa ludzka na ogromną skalę. Faktycznie, przejściowe ochłodzenie wykracza sporo poza okres […] plagi. Fluktuacje takie odnajdujemy w zapisach historycznych i istnieją dowody, że te klimatyczne napięcia są powiązane nie tylko z głodem, lecz również z czasami wielkich społecznych zamieszek, wojen, rewolucji oraz migracji ludności na masową skalę.

Pomimo swoich traumatycznych efektów, te globalne ochłodzenia prawdopodobnie nie były większe niż około jeden stopień w okresie letnim w stosunku do dzisiejszych temperatur – jednak nawet stosunkowo niewielkie klimatyczne zmiany miały znaczny wpływ na historię ludzkości. Poważne ochłodzenie klimatu to  rożnica kilku stopni. Przy naszej aktualnej zależności od upraw „zielonej rewolucji” – wąsko przystosowanych do dawania wysokich plonów przy zawężonym zakresie odpowiadających im warunków klimatycznych – początek takiej „zimy” przyniósłby światowej populacji katastrofalne skutki w ciągu dekady, a nawet w ciągu jednego roku. Takie wydarzenia nie należą do codziennych doświadczeń, a fakt ich istnienia nie jest powszechnie znany, nawet jeśli stanowią zagrożenie znacznie bardziej przerażające niż jakiekolwiek lepiej znane katastrofy, takie jak trzęsienia ziemi, klęski głodu czy powodzie. […] Co więcej, cywilizacja stoi w obliczu nierozpoznanego jak dotąd kosmicznego zjawiska, które mogłoby bez ostrzeżenia pogrążyć ją w mrokach średniowiecza. (Clube, „The Cosmic Winter” [Kosmiczna Zima])

Co można zrobić?

Niestety nastanie i zasięg następnej kosmicznej zimy zależy obecnie od licznych imponderabiliów, które wykraczają poza zakres aktualnej wiedzy – nie da się teraz ocenić, co przyniesie przyszłość. Nie jest to oczywiście satysfakcjonujący stan rzeczy. Nie możemy również oczekiwać, że Natura powstrzyma się przez wzgląd na naszą ignorancję i brak przygotowania. Jednakże dostrzegając powagę zagrożenia kosmiczną zimą dla przetrwania ludzkości i zauważając ogromne wydatki rzędu miliardów dolarów przeznaczane na całą gamę przygotowań na okoliczność wszelkich pomniejszych nieszczęść i katastrof, zarówno antropogenicznych jak i naturalnych, nie wyłączając chorób i wojen nuklearnych, należy również zauważyć, że ani jeden cent z podatków nie jest obecnie przeznaczany na badania poświęcone temu zagrożeniu. [...]

Pierwszym krokiem musi więc być poszukiwanie. Asteroida na orbicie Taurydów, niosąca 100 tysięcy megaton energii uderzeniowej, ukazująca się na nocnym niebie, przez lornetkę byłaby dostrzegalna na około sześć godzin przed uderzeniem. W chwili, kiedy dałaby się zobaczyć gołym okiem, do kolizji zostałoby najwyżej pół godziny. Tuż przed upadkiem przez około 30 sekund byłaby widziana jako jasno świecący ruchomy obiekt. To nie dość czasu, żeby przygotować się do [kosmicznej] zimy. Pierwszą potrzebą jest więc gruntowne przeszukanie ziemskiego otoczenia oraz odkrycie i wyśledzenie pewnie dziesiątek tysięcy obiektów. Technicznie jest to wykonalne.

Przeprowadzenie takiego programu obserwacyjnego, nowatorskiego badania przeszłości, wspartego nowymi astronomicznymi ujęciami, również jest konieczne – nie tylko dla samego badania, ale również dla lepszego zrozumienia zagrożeń. […]

Od zwykłej statystycznej projekcji trzeba będzie przejść do szczegółowej prognozy, a więc rozpoczęcia badań zarówno środowiska Ziemi jak i naszej historii i prehistorii. Jak zaznaczyliśmy, takie studia nie mogą być postrzegane jedynie jako akademicka zabawa: nie ma nic akademickiego (teoretycznego) w uderzeniu o sile 1000 megaton, a współczesna perspektywa „błędu nuklearnego”, nie wspominając o kryzysie jądrowym, jeszcze pogarszają sprawę.

A jeśli zaczną wyć syreny, co wtedy? Przy możliwościach obecnej technologii ledwie wykonalne może być zmienienie kursu małej asteroidy – pod warunkiem dostatecznie wczesnego jej wykrycia – ale nie roju takich obiektów [...] Przynajmniej, w odróżnieniu od naszych przodków, mamy szansę zadziałać – nie musimy już bezradnie powierzać swojego losu bogom. Głównym obecnie problemem jest uświadomienie sobie istnienia problemu. 

Trzy tysiące lat temu, zgodnie ze starym jak świat zwyczajem, królowie Babilonu wciąż zatrudniali księży-astronomów, żeby ostrzegali o kosmicznych wizytach. Tysiąc lat temu cesarze Chin wciąż polegali na tego typu zdolnościach, a w Europie papież zobaczył wiadomości zapisane na nieboskłonie i przynaglał do Świętej Wojny. To ostatnie było jednak odstępstwem. Przez ostatnie dwa i pół tysiąca lat dawało się dostrzec zanik i upadek bogów niebieskich oraz nasilające się przekonanie, że kosmos jest ustabilizowany. Ta zmiana paradygmatu była nieuświadomiona, poręczna, skryta i całkowita. Zapewne ponownego odkrycia zagubionej tradycji nie udałoby się uzyskać wyłącznie na podstawie analizy starożytnych tekstów. Klucza musiały dostarczyć, i dostarczyły, akcesoria współczesnej nauki. Stanowi to zbawienną lekcję zarówno na temat jakości ludzkiego rozumowania i możliwości długotrwałego pozostawania w błędnym rozumieniu, jak i na temat istotnej jedności wiedzy.

Naiwnie jednakże byłoby sądzić, że wystarczy tylko wskazać głęboko tkwiące szczeliny w strukturze współczesnej wiedzy, żeby uczeni zasiedli do konstruowania lepszej struktury, w ramach której człowiek mógłby planować swoją przyszłość. W status quo zainwestowany jest znaczący kapitał intelektualny – kapitał wystarczający do zagwarantowania, że zainteresowani zachowaniem status quo, ci „oświeceni” i „panujący”, będą w dalszym ciągu przedstawiali nam kosmos w dogodnej dla nich, nieszkodliwej postaci. Historia idei ujawnia, że niektórzy idą nawet dalej i działają jako swego rodzaju policja myśli, zaganiając potencjalnych odmieńców do szeregu. Dla nich chwilowa władza ma pierwszeństwo przed losem całego gatunku. (Clube, “The Cosmic Winter”)

Uznany astronom, Fred Hoyle, przyjaciel i współpracownik Clube’a, zamieścił parę interesujących uwag w swojej książce: „Katastrofy kosmiczne i narodziny religii”, ujmując rzecz podobnie jak Clube.

Nauka jest wyjątkowym obszarem ludzkiej działalności pod tym względem, że rozporządza rozległymi zasobami wiedzy pewnej. Kolektywna opinia naukowców, specjalistów w danej dziedzinie, na temat dowolnego poruszanego przez nich problemu będzie prawie zawsze słuszna. Jest wątpliwe, żeby gros wiedzy na tych obszarach uległo w przyszłości zmianie, nawet za kilka tysięcy lat. A ponieważ technologia opiera się niemal wyłącznie na wiedzy z tych właśnie obszarów, produkty technologii działają tak, jak mają działać. 

Jednak w przypadku obszarów wiedzy niepewnej sprawa przedstawia się zgoła inaczej. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie – z prawie zawsze błędną opinią naukowców włącznie.

Łatwo to udowodnić. Gdyby bowiem tak nie było, przy tak dużej w dzisiejszych czasach ilości naukowców i z racji – ku ich radości – dużego finansowego wsparcia, niepewne problemy byłyby już rozwiązane. Możecie więc być pewni, że tam, gdzie problemy długo nie znajdują rozwiązania, mimo znacznej ilości pracujących nad nimi naukowców, idee użyte do atakowania problemu muszą być błędne.

Błędem jest więc zwracanie uwagi na popularne idee przy rozwiązywaniu niepewnych kwestii, a im bardziej poważane są te idee, tym pewniej są błędne. […]

Kolejną ważną kwestią omawianą w książce są początki życia, które – zgodnie z uznaną opinią – są tutejsze, ziemskie. Wyobraźcie sobie historię Ziemi sprowadzoną do jednego dnia. W takim wypadku życie nie pojawiło się w ciągu ostatnich 20 godzin, ponieważ skamieniałości dowodzą, że istniało wcześniej. Nie powstało również w pierwsze 3 i 1/2 godziny, ponieważ w tym wczesnym okresie Ziemia była tak intensywnie bombardowana pociskami z kosmosu, że nie przetrwały nawet kamienie, brutalnie rozbijane w drobny pył. Tak więc jeśli życie powstało na Ziemi, to nastąpiło to pomiędzy 3:30 a 4:00 rano. Poprosimy w takim razie o  dowody na to, że ten niezwykły biochemiczny cud narodzin życia wydarzył się w tym dosyć krótkim czasowym przedziale historii Ziemi. Przetrwało z tamtego okresu trochę kamieni sedymentacyjnych, ale niestety zostały tak bardzo rozgrzane, że wszelkie skamieniałe dowody życia i jego początków, jakie mogły były istnieć, przepadły. Tak więc dowody potwierdzające powszechnie uznane wierzenie są żadne. 

To świetny przykład popularnego wierzenia opartego na niczym.

Kolejnym znaczącym aspektem jest skala niesławy, jakiej doświadcza ten, kto tej idei zaprzecza. Wystarczy skromna wiedza z zakresu biochemii, by zorientować się, że to jeszcze jeden sposób na wywołanie powszechnej wrzawy.

Biologia jest tego pełna. Wmawia się nam, że dobór naturalny działa w kierunku rozprzestrzeniania drobnych korzystnych mutacji i tłumienia czynników niekorzystnych. Jeśli jednak gatunek ma się istotnie w jakimkolwiek kierunku rozwinąć, drobne zmiany muszą być częste, a w takim przypadku zmiany dobre i złe nakładają się na siebie, jak więc doborowi naturalnemu udaje się je rozdzielić? Przy generalnie częstszym występowaniu niekorzystnych zmian niż korzystnych – co do tego panuje powszechna zgoda – wszystkim co dobór naturalny może zrobić, w każdym razie w dowolnym prostym systemie replikacyjnym, to zminimalizować tempo, w jakim zmiany prowadzą ku gorszemu.

Można by pomyśleć, że przy odrobinie chęci i dbałości problem ten powinien zostać rozwiązany, o ile jednak wiem, tak się nie stało. Skamieniałości z ostatnich 500 milionów lat dostarczają poważnej listy zarzutów wobec biologicznego spojrzenia na ewolucję.  Dostarczają pod dostatkiem przykładów zmian drobnych i nielicznych (lub żadnych) przykładów poważnych zmian. Jeśli teoria ewolucji jest poprawna, a tak podejrzewam, wielkie zmiany następują nagle, a małe powoli. Te duże zmiany są tak gwałtownie, że nie mogą być odtworzone z przypadkowych momentów uwiecznionych w skamieniałościach. Mówiąc językiem fizyków, ewolucja odbywa się według schematu dającego się przedstawić za pomocą ciągu funkcji delta, a nie gładko, jak chciałyby ją widzieć uznane instytuty naukowe.

Ponad sto lat temu Alfred Russel Wallace zauważył, że wyższe cechy człowieka nie mają żadnej przyczyny, podobnie jak sam Kosmos. Tam gdzie cechy ludzkie zostały wykształcone przez ewolucję i dobór naturalny, tam występują małe różnice pomiędzy osobnikami. Przy zapewnionych równorzędnych możliwościach treningu, wyniki w biegu na czas zdrowych mężczyzn w wieku 20 lat nie będą się różnić o więcej niż 10 procent, nawet w stosunku do biegaczy olimpijskich.

Jednak w przypadku cech wyższych jest zupełnie inaczej. Na podstawie wywiadów z nauczycielami sztuk plastycznych Wallace oszacował, że tylko jedno dziecko na sto rysuje instynktownie. Podobne proporcje występują też w muzyce i matematyce. Natomiast dla wyjątkowo wybitnych w tych dziedzinach proporcje są jak jeden do miliona. Zauważywszy to, Wallace postawił hipotezę, że podczas gdy zdolności o małym rozrzucie, jak np. bieganie, były istotne dla przetrwania prymitywnego człowieka, wyższe zdolności nie mają dla przetrwania żadnego znaczenia.

Może niezupełnie jest to prawda? Może „wyższe zdolności” mają znaczenie dla przetrwania w sensie jednostek potrafiących „odczytać znaki” w naukowo sprawdzalny sposób? Albo, nieco spekulując, być może wyższe zdolności były w stanie zapewnić przetrwanie dzięki możliwości ostrzeżenia innych o nadciągającej katastrofie, dając tym samym impuls do podjęcia odpowiednich przygotowań w celu przetrwania?

Uważa się, że w ciągu dwunastu lat spędzonych w Amazonii i lasach Wschodnich Indii, Wallace osobiście odkrył 30 tysięcy nowych gatunków. Utrzymywał się wysyłając swoje okazy agentowi w Londynie, który następnie sprzedawał je do muzeów. Przez większość czasu, kiedy nie pisał swoich epokowych dzieł o ewolucji biologicznej, żył wśród dzikich plemion. Wallace wiedział więc sporo na temat sposobów przetrwania prymitywnych ludzi, prawdopodobnie więcej niż ktokolwiek inny z jego pokolenia i być może więcej niż ktokolwiek dzisiaj. Jego poglądy na tę sprawę są więc wielkiej wagi. Mówił on, że nigdy nie spotkał się z sytuacją, w której  znajomość matematyki pomogłaby dzikim plemionom. Tak rzadko umieli liczyć, że w ciągu 12 lat spotkał tylko kilku, którzy potrafili policzyć do dziesięciu.

Jego konkluzją było to, że wyższe cechy, cechy o znacznym wśród ludzi zróżnicowaniu, nie wykształciły się w wyniku doboru naturalnego.

Zdolności wykształcone w drodze doboru naturalnego charakteryzują się słabym zróżnicowaniem. Zdolności nie wykształcone w drodze doboru naturalnego cechuje duży rozrzut. [...]

Myślę, że wyższe cechy muszą mieć źródło w genetyce, tak samo jak i pozostałe. Tajemnicze jest natomiast to, że musimy być wyposażeni w te geny, zanim będą mogły się do czegoś przydać. Kolejność wydarzeń jest odwrotna niż byśmy się normalnie spodziewali, co oczywiście napawa goryczą ogólnie uznane opinie. Sprzeciw budzi fakt, że podważa to czyjeś poglądy, prowadząc do pojawiania się całej gamy nowych idei. Dokładnie tego nie lubi powszechne uznanie, albowiem rozkwita ono jedynie w czasach stagnacji. […]

Już w 1813 roku, podczas wykładu dla Towarzystwa Królewskiego w Londynie, William Wells opisał proces ewolucji jako zachodzący drogą doboru naturalnego. We wczesnych latach trzydziestych XIX w. pojawiły się pytania o szczegóły przebiegu tego procesu. Czy jest on w stanie wyjaśnić wielkoskalową ewolucję, podobnie jak robi to dobrze znana wersja teorii ewolucji, wykorzystująca obraz rozgałęzionego drzewa? Zgodnie z przeważającą opinią – nie, i ma to swój powód, ten sam, który uniemożliwił znalezienie na to pytanie odpowiedzi entuzjastów późniejszego ruchu darwinistycznego.

Zaobserwowano, że rośliny i zwierzęta zawsze, albo prawie zawsze mają ograniczone siedliska, zazwyczaj z całkiem wyraźnie zakreślonymi granicami, w których się rozwijają, a poza którymi – nie.

Czemu, jeżeli ewolucja mogła stworzyć bardzo duże różnice jak te między końmi, niedźwiedziami  i naczelnymi, nie mogłaby stworzyć tych znacznie mniejszych różnic, które posłużyłyby gatunkom do poszerzenia granic ich ograniczonych siedlisk?

Dlaczego gatunki nie mają plastyczności (jak zostało to nazwane) pozwalającej im rozprzestrzenić się na cały świat? Fakt, że zdecydowanie tak się nie stało, sugeruje, że podczas gdy drogą doboru każdy gatunek dostosował swoje zdolności w dostępnym mu zakresie, zakres ten w każdym przypadku jest niewielki, znacznie mniejszy niż ten potrzebny do wytworzenia różnicy między końmi a niedźwiedziami. (Hoyle, The Origin of the Universe and the Origin of Religion)

Zacytowane wyżej uwagi Hoyle’a budzą oczywiście wiele pytań, ale pierwsze, które przychodzi mi na myśl to czy ludzie z „wyższymi zdolnościami” są mutacjami? Wiąże się z tym jeszcze inne pytanie: czy mutacjami, tyle że w innym kierunku, są również psychopaci? Ale nie chcę się jeszcze zagłębiać w ten temat, zachowajmy go na następny artykuł. Chcę natomiast powtórzyć to, co napisałam w poprzednim artykule:

Jeśli krótkookresowe bombardowanie naszej planety przez komety albo pył kometarny faktycznie się zdarza (a coraz bardziej wydaje się to być prawdą), a efekty takiego zdarzenia są skrajnie szkodliwe, i jeśli faktycznie czeka nas powtórka takiego przedstawienia (co również wydaje się być prawdą), to czym dla aktualnego status quo naszej planety może poskutkować powszechna tego świadomość? Czy fikcyjna „wojna z terrorem” nie straciłaby na znaczeniu i czy ludzie na całej planecie nie zaczęliby się natychmiast domagać, żeby ich polityczni przywódcy zastanowili się nad priorytetami i podjęli wszelkie możliwe działania, żeby zmniejszyć zagrożenie? A jeśli ci polityczni liderzy odmówiliby i wyszłoby na jaw, że to śmiertelne zagrożenie dla życia miliardów ludzi istniało od dawna i było dobrze znane politycznej elicie (ze wszystkimi implikacjami), to co wtedy? Rewolucja? Jedno wielkie hurra przed szóstym wymarciem?

Kto wie. Wiemy tylko, że wiedza ta, w najpełniejszym znaczeniu tego pojęcia, jest zatajana i marginalizowana. Interesujące może być odkrycie powodów tych psychologicznych gier i zagrywek. Przyjrzymy się temu w następnej kolejności – dlaczego ludzkość jest tak Głucha, Głupia i Ślepa?

Dojdziemy do tego!

- -

Przypisy:

1) Luis Walter Alvarez (1911-1988) – amer. fizyk eksperymentalny i wynalazca, laureat Nagrody Nobla; Walter Alvarez (ur. 1940) – amer. prof. nauk planetarnych na University of California, Berkeley; doktorat z geologii na Princeton University. 

2) Warstwa osadów rozgraniczająca warstwy kredy od trzeciorzędu, bogata w iryd. Więcej: w Wikipedii (ang.)

3) Uniformitaryzm, aktualizm geologiczny – zasada geol., w myśl której czynniki działające na skorupę ziemską były w przeszłości podobne do obecnych i wywoływały podobne procesy geol.

4) Carolina Bay – pas eliptycznych depresji ciągnący  się wzdłuż Wschodniego Wybrzeża przez osiem stanów: Delaware, Maryland, New Jersey, Karolinę Północną, Karolinę Południową, Wirginię, Georgię oraz Florydę.

[oryg.: Connecting the Dots: The Axis of Evil Closes in on Iran's Nuclear Sites, while the G20 stamps on our Civil Rights, tłum.: PRACowniA]

SOTT Editors
SOTT.net
04 października 2009 14:41 EDT

© Unknown

W partii szachów rozgrywanej na “wielkiej szachownicy” Oś Zła wymieniła figury z Rosją, zapewniając sobie pozycję do dania mata Iranowi. Tymczasem Afganistan staje się poligonem dla otwartych działań militarnych.

G20 ogłosiła się królową światowej gospodarki, podczas gdy nasze swobody obywatelskie wymienia się za iluzję bezpieczeństwa.

Chociaż obserwatorem owych zdarzeń są masy ludzkie, wydają się nie okazywać żadnego zainteresowania tymi zagraniami o wysoką stawkę, nie są nawet świadome tego, że od spodu stołem potrząsa sama Matka Natura, wywołując trzęsienia ziemi oraz wielkie fale.

Wrzesień był kolejnym odcinkiem tego powoli odbywającego się zderzenia tragicznej historii ludzkości z rzeczywistością.

Kolejna partia szachów i stary przeciwnik

To dość oczywiste, że całkowita zmiana stanowiska Obamy w sprawie tarczy rakietowej w Europie Wschodniej okazała się kartą przetargową z Rosją. Zamiar umieszczenia elementów ‘tarczy’ w Polsce i Czechach był wyraźną próbą zapewnienia Stanom Zjednoczonym militarnej dominacji w regionie, w szczególności nad Rosją. Jednak teraz USA wycofały się z tego planu, zmieniły dotychczasowy kurs, i postanowiły umieścić pociski balistyczne na okrętach na wodach otaczających Europę (więcej szczegółów w dalszej części tekstu). Ale o co Obama prosi Rosjan w zamian za ów niezwykły przykład amerykańskiej dyplomacji? Wskazówka pojawiła się kilka miesięcy temu w rosyjskim dzienniku Kommersant, który ujawnił, że Obama napisał do rosyjskiego prezydenta Dmitrija Miedwiediewa, iż pomoc Rosji w zneutralizowaniu ‘zagrożenia’ ze strony Iranu przyczyni się do zaniechania planów budowy tarczy.

Inną wskazówką jest tajne spotkanie izraelskiego premiera i notorycznego psychopaty w jednym, Benjamina Netanjahu, jakie odbyło się w Moskwie, które wielu odczytuje jako znak nieuchronnego ataku na Iran – co jest bardzo możliwe. Możemy wyobrazić sobie, jak „Bibi” składa Rosjanom propozycję nie do odrzucenia: bądźcie bardziej stanowczy wobec Iranu a chętnie nakażemy Obamie, by zabrał te wstrętne rakiety z Polski i Czech!

Jakkolwiek to wyglądało, posunięcie zakończyło się z korzyścią dla Izraela, ponieważ Rosja oficjalnie zaostrzyła swoje stanowisko wobec Iranu, co przejawia się chociażby poparciem dla nałożenia kolejnych sankcji na ten kraj.

Gdy Rosja nie stoi już im na drodze (choć z tym Putinem nigdy nic nie wiadomo), Wielka Brytania, USA i Francja mają wolną rękę, by nasilić działania. Pomimo zapewnień Iranu, że regulacje IAEA w równym stopniu dotyczą nowej elektrowni atomowej w Kum – i jak dotąd nie ma żadnego powodu, by uważać inaczej – Oś Zła zażądała wizyt w rzekomo „tajnej” instalacji. Ich bojowa retoryka pełna jest oburzenia, że Iran jakoby „zaskoczył” ich drugą elektrownią, mimo że jej położenie było znane już od 2006 roku. Owa banda starych łgarzy zapiera się, że instalacja w Kum jest „prawdopodobnie przeznaczona do produkcji wysoko wzbogaconego uranu na cele zbrojeniowe”, ponieważ „jest zbyt mała, by mogła produkować ilości wzbogaconego uranu wystarczające na potrzeby cywilnego programu energetycznego…”. Jednakże przeciwny argument wykorzystano przeciw elektrowni w Natanz: że jest zbyt duża jak na potrzeby cywilne.

I tak źle, i tak niedobrze. Taka jednak jest logika zachodnich sił wyżartych przez patologię kiedy MUSZĄ wywołać wojnę, nieważne jakim kosztem. Ciekawe co w takim razie będzie dalej – „Drodzy Irańczycy, czy dalej bijecie swoje żony?”

Jak na styl neokonów przystało, wywiad także jest gotowy do odegrania swej roli. Niedługo zapewne usłyszymy Colina Powella olśniewającego wszystkich swoją prezentacją przed członkami ONZ, gdzie pokaże niewyraźne zdjęcia i kiepskie odręczne rysunki stanowiące „dowody” na to, że Iran posiada broń atomową i zamierza użyć jej za 45 minut. Peter Symonds trafnie zauważa:

Kampania Obamy niesie uderzające podobieństwo do oskarżeń Busha wobec Iraku o posiadanie broni masowego rażenia, które w konsekwencji doprowadziły do wojny. Podobnie jak iracki reżim, Teheran ma przed sobą zadanie niemożliwe do wykonania – dowieść nieprawdziwości zarzutów, to znaczy, że nie zamierza posiadać broni jądrowej. Niepowodzenie w znalezieniu dowodów w jednym miejscu prowadzi do stworzenia nowych sensacyjnych oskarżeń oraz kolejnych żądań o umożliwienie jeszcze bardziej szczegółowych wizyt międzynarodowym inspektorom, blisko związanym z zachodnimi i izraelskimi agencjami wywiadu. Celem tych żądań nie jest sprawdzenie wiarygodności twierdzeń Iranu, lecz uzasadnienie dla wszczęcia konfrontacji. [...]

Obecna kampania przeciw Iranowi nie jest produktem najnowszej zmiany kursu polityki, ale efektem długofalowych planów. Zarys taktyk stosowanych przez administrację Obamy można odnaleźć w zeszłorocznych badaniach think tanków, takich jak Bipartisan Policy Center, Center for a New American Security oraz prawicowy Institute for Near East Policy. Różniące się szczegółami, wszystkie raporty doradzały stopniowe zwiększanie dyplomatycznego nacisku, a następnie nałożenie sankcji karnych argumentowanych ewentualną zbrojną interwencją.

Niezwykłe zainteresowanie badaniami wykazał Dennis Ross, powszechnie znany ze swoich proizraelskich poglądów i powiązań z neokonami Busha, a który obecnie jest czołowym doradcą Obamy w kwestii Iranu.

Dopiero po 60 latach tłumionego protestu, ONZ oficjalnie potępił Izrael za popełnione zbrodnie wojenne i zagroził postawieniem samozwańczego państewka przed Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze; jednak podczas swojego przemówienia Netanjahu nie przyznał się do zarzutów. Niewątpliwie ośmielony przez Obamę jego natychmiastową i spodziewaną obroną tego, czego obronić się nie da, Netanjahu poczuł się na tyle pewnie, że swoją retorykę skierował przeciw „teherańskim tyranom”, jak to sam określił: „Spór z Iranem to jak konfrontacja cywilizacji z barbarzyństwem (…) Historia mogłaby się jednak odwrócić, gdyby prymitywny fanatyzm posiadł śmiertelną broń”. Przypomina to osła mówiącego, że wszystko co złe, ma długie uszy. Faktem jest, że to izraelski syjonizm jest owym prymitywnym fanatyzmem par excellence i do tego uzbrojonym w 200-400 głowic jądrowych. Przejawem zaś bezgranicznej hipokryzji ze strony ONZ było wezwanie wszystkich krajów przez Radę Bezpieczeństwa do podpisania Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej, krytykując przy tym Iran (który zresztą nie posiada takowej) i jednocześnie zezwalając pięciu stałym członkom Rady na zachowanie ich arsenału. Co więcej, niecały tydzień wcześniej kilku członków Rady Bezpieczeństwa (włącznie z USA, które zaproponowały rezolucję) sprzeciwiło się apelowi skierowanemu do Izraela, by ten dołączył do układu.

Poniżej widać rekonstrukcję w 3-D najniebezpieczniejszej elektrowni na Bliskim Wschodzie: Dimona w Izraelu

Niektórzy z was zapewne pomyślą: “Przecież od dawna słyszymy o nieuchronnym bombardowaniu Iranu, a do tej pory do niczego nie doszło”. Otóż to. Być może właśnie o to chodzi, żeby zwieść światowe społeczeństwo, zbyt świadome rażących kłamstw, jakie poprzedziły wojnę w Iraku. Patokraci liczą, że masy ludzkie nie mają długotrwałej pamięci politycznych zbrodni. Wiedzą też, że potrzebują cierpliwości i czasu, żeby sprzedać niechodliwy towar. Lata nieustannej propagandy zrekompensują brak racjonalnych argumentów i dowodów. Mają nadzieję, że kiedy ostatecznie się to stanie, zmęczenie oraz nadwątlona siła woli wynikłe z sukcesywnej serii szoków „zmiękczą” wszystkich tych, którzy chcieliby zaprotestować i wyrazić opór.

Sam fakt, że zarówno nas jak i Irańczyków trzyma się na muszce od lat, wcale nie oznacza, że nie da się rozpocząć wprowadzania wobec Iranu doktryny szoku i przerażenia choćby w przyszłym miesiącu. I faktycznie, były wiceminister obrony Izraela Ephraim Sneh stwierdził, że niezdecydowanie po stronie USA oraz Unii Europejskiej w kwestii nałożenia na Iran surowszych sankcji może „postawić Izrael pod ścianą” (w jego chorym mniemaniu), a wtedy zostanie on zmuszony do ataku. „Jeżeli do końca tego roku nie dojdzie do porozumienia w sprawie zwiększenia sankcji wobec tego reżimu, nie będziemy mieli wyboru”. Izraelczycy mają ostatnio pełne ręce roboty lobbując po świecie, wszędzie gdzie się da. Brytyjska gazeta Daily Express podaje, że Arabia Saudyjska jest „gotowa umożliwić Izraelowi zbombardowanie nowej irańskiej elektrowni”, cytując treść spotkania między szefem MI6 Sir Johnem Scarlett (architektem kłamstw, ktore poskutkowały wojną iracką) i szefem Mossadu Meirem Daganem. Czy poświęcaliby tyle energii na zastraszanie Iranu, gdyby ich zamiarem nie było zgotowanie mu tego samego losu co Gazie w styczniu? Niewątpliwie jednak w obecną farsę „ataku na Iran” zamieszanych jest więcej niż jedna grupa. Zupełnie niedawno doradca prezydenta Jimmy’ego Cartera ds. bezpieczeństwa narodowego, Zbigniew Brzeziński, oświadczył, że administracja Obamy powinna jasno dać Izraelowi do zrozumienia, że Amerykanie natychmiast wezmą izraelskie myśliwce na muszkę, jeżeli te zechcą zaatakować Iran.

Słowami Brzezińskiego:

”Nie jesteśmy nieporadnymi dzieciakami. [Izraelskie myśliwce] będą musiały przelecieć przez naszą przestrzeń powietrzną w Iraku. Mamy więc siedzieć i zwyczajnie się temu przyglądać? (…) Musimy wyraźnie sprzeciwić się takiemu działaniu i nie możemy poprzestać jedynie na słowach. Jeśli pojawią się na naszym niebie, wyślemy im naprzeciw swoje jednostki. Będą mogli wtedy zawrócić lub nie. Choć nikt z nas tego nie chce, będzie mogło dojść do powtórki z ‘Liberty’, tyle że z zamianą stron”.

Odniesienie do “Liberty” jasno wskazuje, że pomimo ciągnących się przez ponad 40 lat kłamstw Izraela, amerykańscy politycy wiedzą doskonale, że okręt USS Liberty stacjonujący w 1967 roku na Morzu Śródziemnym, został celowo zaatakowany przez izraelskie myśliwce, w wyniku czego zginęło 34 amerykańskich marynarzy.

Na kilka dni przed rozpoczęciem w Genewie rozmów ze stałymi państwami członkowskimi Rady Bezpieczeństwa ONZ (oraz z Niemcami) Iran, w ramach ćwiczeń obronnych, dokonał próby wystrzelenia rakiet dalekiego zasięgu Shahab-3. Pomijając fakt, że media ukażą to jako potwierdzenie wojowniczych zapędów Iranu, należało by się tu zastanowić, czy bardziej jest to oznaką przekonania Iranu co do tego, że ostatecznie i tak zostanie zaatakowany? Czy ćwiczenia obronne nie byłyby więc naturalną reakcją z jego strony, faktycznego zresztą obrońcy w tym sporze?

© Unknown

Co ciekawe, Iran ogłosił, że zestrzelił jeden z trzech „niezidentyfikowanych, świecących obiektów” nad Zatoką Perską, jednak nie zdołano odzyskać jego szczątków. Chociaż nie odrzucamy możliwości, że incydent mógł mieć związek ze zjawiskiem UFO, obiekt ten równie dobrze mógł być samolotem szpiegowskim nieprzyjaciela. Czymkolwiek był, samo zdarzenie jest kolejnym symptomem nieuchronnej tragedii, jako że UFO zwykle pojawiają się wszędzie tam, gdzie ma dojść do przełomowych wydarzeń, a ponadto, sądząc po relacjach ze źródeł historycznych, zdają się wykazywać szczególne zainteresowanie konfliktami zbrojnymi w dziejach ludzkości.

Tendencja do pojawiania się tych obiektów w super strzeżonej przestrzeni powietrznej wokół instalacji z atomowymi i międzykontynentalnymi pociskami (patrz: Richard Dolan, UFOs and the National Security State, Vol I & II) dodaje nowy wymiar najnowszym informacjom ujawniającym, że amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy posłużył się klasycznym wybiegiem, a mianowicie ich tarcza antyrakietowa nigdy nie miała na celu ochrony USA i Europy przed irańską nie istniejącą bronią masowego rażenia. Co więcej, obiecywana budowa jej elementów w Polsce i Czechach okazała się częścią podstępu, którego ostatecznym celem ma być zainstalowanie o wiele bardziej zaawansowanego systemu na wodach graniczących bezpośrednio z Rosją. John Pilger rozpatruje to w świetle wielkiej szachownicy:

Najnowsza medialna propaganda wywodzi się z oświadczenia Obamy o wycofaniu rakiet z amerykańskich baz graniczących z Rosją, gdyż służy ono ukryciu faktu, że liczba wspomnianych baz na terenie Europy w rzeczywistości zwiększa się, a same rakiety umieszcza się na okrętach wojennych. Gra jest o to, by skłonić Rosję do współpracy w amerykańskiej kampanii przeciw Iranowi, a przynajmniej do nie wtrącania się.

Zbrodnią Iranu jest jego niepodległość. [...] Obamy zamiar przeprowadzenia „ostatecznej rozgrywki” z Iranem ma jeszcze inne podłoże. Media po obu stronach Atlantyku mają za zadanie oswajać społeczeństwo z pojęciem wiecznej wojny – głównodowodzący siłami Nato/USA gen. Stanley McChrystal oznajmił, że w ciągu pięciu lat w Afganistanie będzie potrzebnych 500 tysięcy żołnierzy, jak podało NBC. Celem jest kontrola „strategicznych łupów wojennych”, jakimi są złoża gazu i ropy na Morzu Kaspijskim, w Azji Centralnej, Zatoce Perskiej oraz Iranie – czyli cała Eurazja.

Zdaniem Daniela Ellsberga [człowieka, który zasłynął z ujawnienia tzw. „Pentagon Papers” dotyczących tajnych operacji USA w Wietnamie w latach 1945-67 – przyp.], w Ameryce miał miejsce zamach stanu, w wyniku czego Pentagon zdobył wpływy we wszystkich obszarach amerykańskiej polityki zagranicznej. Miernikiem tych wpływów jest liczba toczonych obecnie agresywnych wojen oraz przyjęcie doktryny “pierwszego uderzenia”, której wystarczą podejrzenia co do istnienia broni jądrowej i która nie widzi różnicy pomiędzy bronią atomową a konwencjonalną.

Wszystko to wykpiwa medialną retorykę Obamy o “świecie bez broni atomowej”. Tak naprawdę jest on najważniejszą zdobyczą Pentagonu. Sam fakt zatrzymania przy sobie sekretarza „obrony” z administracji Busha i wielkiego architekta wojny, Roberta Gatesa, jest czymś wyjątkowym w całej historii Stanów Zjednoczonych. Gates bowiem odznaczył się eskalacją wojen od Azji Południowej po Róg Afryki. Podobnie jak Ameryka Busha, Ameryka Obamy nadal jest pod kontrolą bardzo niebezpiecznych ludzi.

Ali Obama i dwudziestu rozbójników

Ostatni szczyt G20 w Pittsburghu odbył się w atmosferze nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa. Słowo „bezpieczeństwo” powinno w związku z tym uwzględnić kilka nowych znaczeń, jak nieczyste zagrania i napastowanie demonstrantów, obejmujące bezprawne przeszukania i zatrzymania uczestników demonstracji aż po zakazywanie im prawa do przebywania w wyznaczonych wcześniej strefach. Oto posmak tego, co działo się w „stalowym mieście”:

Czy zwróciliście uwagę na ‘policjantów’ w wojskowych mundurach, aresztujących demonstrantów? I oczywiście, szczyt G20 nie mógł również obejść się bez pobić cywilów przez „stróżów prawa” mających chronić ludzi:

Brutalności i nadużyciom ze strony policji niezwykle sprzyja infiltracja grup demonstrantów przez agentów prowokatorów. Jednak w tym przypadku próba sabotażu okazała się sromotną klęską, kiedy to trzech przebranych funkcjonariuszy zostało rozpoznanych i nagranych na kamerze.

Pittsburgh stał się przykładem państwa policyjnego, jak to ujęła bohaterka amerykańskiego społeczeństwa Cindy Sheehan, która wzięła udział w demonstracjach i która miała nieszczęście doświadczenia skutków ‘sonicznej broni’. Nie jest to bynajmniej wynalazek Doktora Zło, lecz najnowszy gadżet patokratów w wojnie z ludźmi. Eufemistycznie nazywany „Urządzeniem Akustycznym Dalekiego Zasięgu”, został już wcześniej użyty przez wojsko amerykańskie przeciwko somalijskim piratom oraz irackim partyzantom, a teraz pojawił się w waszym sąsiedztwie i to pomimo podejrzeń o dużą szkodliwość takich sygnałów, uważa się bowiem, że mogą one doprowadzić do uszkodzenia błony bębenkowej a nawet powstania tętniaka. W związku z tym przyciszcie dźwięk zanim obejrzycie wideo poniżej:

Sheehan podała, że na każdego protestującego przypadało dwóch do trzech uzbrojonych policjantów/żołnierzy (tak, tak, żołnierzy!), którzy, nieusatysfakcjonowani efektami użycia ‘niszczyciela słuchu’, dodatkowo wykorzystali przeciw tłumowi gaz łzawiący – co było nielegalnym i nieadekwatnym działaniem, biorąc pod uwagę fakt, że demonstranci nie byli uzbrojeni, a prawo do pokojowego przemarszu gwarantowała im konstytucja.

Obecność żołnierzy nadaje bardzo niepokojący ton całemu zdarzeniu. Sheehan komentuje:

Widok żołnierzy z Gwardii Narodowej, świeżo przybyłych z Iraku, złamał mi serce. Rozmawiałam z wieloma z nich, ale żaden nigdy nie słyszał o posse commitatus [ustawie z 1878 roku, zakazującej amerykańskiej armii, siłom powietrznym i Gwardii Narodowej pełnienia obowiązków zarezerwowanych dla sił porządkowych, np. policji – przyp.]. Pytałam ich także, czy skoro mój syn a ich brat zginął w Iraku, mogą pozbawić praw jego matkę. Większość z nich nawet na mnie nie spojrzała. Policjanci i żołnierze powinni wstydzić się za to, że pozwolili stać się narzędziami w rękach złodziejskich „elit”.

A wy myśleliście, że żartowaliśmy ostrzegając przed takim obrotem spraw. Jeśli sądzicie, że ten przejaw państwa policyjnego był jedynie anomalią, że prezydent Hope być może nie wiedział o tym incydencie, dobrze się zastanówcie. Administracja Obamy dopiero co oświadczyła, że więźniowie w Guantanamo mogą nigdy nie wyjść na wolność – co jest całkowicie sprzeczne z jego wcześniejszą kampanią, ale już w każdym calu zgodne z decyzją zakazania dziennikarzom wstępu na teren więzienia. Państwo Wielkiego Brata nie próżnuje także na innym polu – świeżo odtajnione dokumenty wskazują na prowadzenie przez FBI potężnego projektu pozyskiwania danych (który agencja tłumaczy odgrzewanym hasłem “polowania na terrorystów”), zawierającego dziesiątki tysięcy informacji z baz danych prywatnych korporacji, takich jak wypożyczalnie samochodów, sieci dużych hoteli i przynajmniej jedna sieć amerykańskich domów towarowych.

FBI używa tego programu głównie w celu identyfikacji osób (zwykle niewykształconych i ubogich), które w związku ze swoją trudną sytuacją mogą w przyszłości stać się „domorosłymi terrorystami”, i tym uzasadnia dalsze wprowadzanie środków państwa policyjnego w USA.

Tyle swobody obywatelskie. A co ze światową gospodarką? Gang 20 był w iście szampańskim nastroju po odbytym spotkanku. W najlepszym razie można to nazwać myśleniem życzeniowym, zwodniczym show ukazującym plany elit w lepszym świetle. Obama ogłosił, że działania podjęte przez G20 wyciągnęły gospodarkę “znad przepaści”, zaś sam szczyt oficjalnie podsumowano słowami: „Udało się”. Kojarzy się wam to ze słynnym „Mission Accomplished” George’a Busha? Sami przywódcy szczytu przyznali, że kryzys jeszcze nie minął, a Obama dodał do tego, że trzeba będzie jeszcze poczekać na wzrost i nowe miejsca pracy. Simon Johnson, były główny ekonomista MFW, określił stwierdzenia G20 jako „czcze przechwałki” i wskazał na możliwe pogorszenie się stanu gospodarki spowodowane „rosnącymi stratami na komercyjnym rynku kredytów hipotecznych, potrzebą rekapitalizacji europejskich banków oraz wysokim bezrobociem w najbardziej rozwiniętych krajach”.

I rzeczywiście, wygląda na to, że Obama z koleżkami zebrali się tylko po to, żeby się zabawić! Innymi słowy, ci ludzie chcą zrealizować rzeczy zwyczajnie ogłaszając je, zupełnie bez pokrycia w rzeczywistości. Wystarczy zapytać bezrobotnych w Ameryce.

Pomimo oznak poprawy gospodarki, dla bezrobotnych Amerykanów jest to najczarniejsza godzina obecnego kryzysu, a szanse na zatrudnienie stają się coraz mniejsze.

Na każde wolne stanowisko przypada sześciu chętnych – to najgorszy wynik od czasu kiedy rząd zaczął śledzić sytuację na rynku pracy w 2000 roku. Z najnowszych statystyk departamentu pracy wynika, że od lipca wolnych było jedynie 2,4 miliona pełnoetatowych stanowisk, przy 14,5 milionach zarejestrowanych bezrobotnych.

Według analityka z Amherst Securities Group LP spadek cen na amerykańskim rynku mieszkań – stanowiący jedną z kluczowych płytek domino, które rozpoczęły kryzys – może się odnowić, ponieważ około 7 milionów nieruchomości, gdy tylko zostaną przejęte przez wierzycieli, spowodują kolejny wstrząs na rynku. Jeszcze jeden znak wydaje się być wart uwagi – kiedy począwszy od marca akcje szły w górę, teraz

Członkowie zarządów i dyrektorzy korporacji wyprzedają swoje akcje w tempie, jakie ostatnio widziano dwa lata temu, w przeddzień załamania na rynku kredytów subprime.

Chociaż masowa sprzedaż akcji przez szefów spółek nie musi oznaczać recesji na giełdzie, sugeruje to jednak, że ci, którzy są najbliżej świata biznesu nie dają wiary temu, że aktualne ceny akcji mają realne odbicie w ekonomicznych prawidłach.

”To nie jest zbyt skomplikowane”, powiedział Charles Biderman, który prowadzi firmę Trim Tabs zajmującą się badaniem rynku. „Szefowie spółek wiedzą lepiej od nas. Jeżeli ceny są za wysokie, sprzedają.”

Irlandia jest następna w kolejce po ‘szokową dawkę‘ serwowaną przez MFW. W obliczu tak ponurej sytuacji, nic dziwnego więc, że George Soros porównuje powagę kryzysu do upadku Związku Radzieckiego.

Szczyt G20 był także okazją, by przydać bardziej oficjalnego charakteru rządzącej elicie będącej de facto światowym rządem. Otóż jego uczestniczy zgodzili się co do tego, „aby ustanowić się wiodącą grupą w rozwiązywaniu przyszłych kwestii światowej gospodarki”, a także, by zająć miejsce G8. Posunięcie to można by odebrać jako uwzględniające wszystko czy wręcz demokratyczne, jednak należy pamiętać, że G8 nigdy nie miała prawa ogłoszenia się panami światowej gospodarki, to samo dotyczy więc także i G20.

W miarę unifikacji świata w zakresie administracyjnym, do ułatwienia kontroli nad światową populacją potrzebne są nowe narzędzia. W tym świetle interesujący jest raport ONZ – apel o nową światową walutę mającą zastąpić dolara, podczas gdy raport HSBC podaje, że Chiny wraz ze wschodzącymi gospodarkami świata są zmuszone do stworzenia nowyego ładu walutowego. Bądźcie czujni.

Cmentarzysko AfPak

©Unknown - - Imperialna Rada ds. Wojny

To był dla Afganistanu najkrwawszy miesiąc od czasu pojawienia się tam bezzałogowych Predatorów. Obama zdaje się być niechętny wobec genialnego planu swoich wojskowych, mającego nie dopuścić do hańbiącej ucieczki przed partyzantami, a polegającego na wysłaniu kolejnych żołnierzy. Czyżby oznaka nowego dylematu Lyndona Johnsona? Chociaż wiarygodność przykrywki dla wojny – znaleźć Bin Ladena – uległa poważnemu nadwątleniu, Tajny Oddział wciąż podtrzymuje przy życiu tego upiora, który jak co roku w rocznicę 11 września powrócił z przesłaniem dla Ameryki:

„by przypomnieć wam przyczyny” 11 września, czyli w głównej mierze „wasze poparcie dla Izraela okupującego naszą ziemię w Palestynie”.

W pewnym sensie Bin Laden czyni nam przysługę przypominając, kto tak naprawdę zyskuje na tej wojnie: Izrael. W 2002 roku w Afganistanie stacjonowało 5 tys. żołnierzy amerykańskich, zaś talibowie władali jedynie cząstką kraju. Dzisiaj natomiast w regularnej walce z talibami kontrolującymi 80% ziem uczestniczy 100 tys. żołnierzy. Rosyjski ambasador w Afganistanie Zamir Kabulow, który identyczne wydarzenia widział już wcześniej, wysnuł z tego logiczny wniosek :

”Talibowie walczą już nawet w pokojowych [prowincjach] Kunduz i Baghlan z waszymi [natowskimi] 100 tysiącami żołnierzy. A jeżeli ten trend okaże się stały, jeśli przyślecie 200 tysięcy nowych żołnierzy, wtedy cały Afganistan znajdzie się pod kontrolą talibów.”

Wysiłki zwalczenia terroryzmu, które miały zdobyć serca i umysły, ostatecznie doprowadziły do zwiększenia poparcia dla talibów. Niedługo opowie się za nimi całe afgańskie społeczeństwo. Jakie jest więc rozwiązanie? Przysłać jeszcze więcej agentów CIA, którzy będą torturować i terroryzować tamtejszą ludność celem wymuszenia poparcia dla obcych sił. Amerykanie są biegli w tworzeniu problemów, na które mają gotowe rozwiązanie. Weźmy pewną grupę rebeliantów, którą McChrystal nazwał „zagrożeniem dla misji”, Hezb-e Islami Gulbuddin (HiG). Grupa ta w latach osiemdziesiątych otrzymywała od CIA miliardy dolarów, a jej przywódcę Gulbuddina Hekmatyara oraz kilku innych jej członków podczas ich wizyty w Białym Domu w 1985 roku Ronald Reagan nazwał „moralnymi odpowiednikami amerykańskich ojców założycieli”. CIA z misją wysyłania broni, funduszy i szkoleniowców Mudżahedinom? Jakkolwiek było w przeszłości, nowy Sekretarz Wojny, Robert Gates, najwidoczniej ma za zadanie zlikwidować twór swojej agencji. „Swojej”, bo koniec końców spędził tam 27 lat i w latach 1991-1993 był nawet jej dyrektorem. Niesławna agencja z pewnością będzie rozkoszować się torturowaniem opornych Pasztunów:

„CIA zamierza w ramach ‘posiłków’ wysłać do Afganistanu oddziały szpiegów, analityków i paramilitarnych agentów, co będzie jedną z największych operacji tego rodzaju w historii agencji” – stwierdzili amerykańscy urzędnicy.

”Gdy operacja zostanie zakończona, liczebność agentów CIA w Afganistanie będzie porównywalna do jej olbrzymich jednostek stacjonujących w Iraku i Wietnamie w szczytowym okresie tych wojen. Dokładne liczby są utajnione, jednak pewien amerykański urzędnik powiedział, że w Afganistanie już znajduje się 700 pracowników agencji.”

Gdy przyjąć, że wszelkie działania wojenne są fizycznym przejawem politycznych machinacji, i że w polityce nic nie dzieje się przypadkowo, można stwierdzić, że skoro skutkiem zwiększenia wojsk amerykańskich w Afganistanie było umocnienie się talibanu, właśnie to musiało być pierwotnym zamierzeniem architektów tej wojny. Być może sam afgański prezydent Karzaj, mimo bycia amerykańską marionetką wyniesioną na szczyt władzy, nie ma ochoty dłużej grać w grę Amerykanów. Jaki jest więc lepszy sposób pozbycia się go niż potajemna pomoc amerykańskich żołnierzy, agentów CIA oraz ich najemnych koleżków udzielana talibom w ponownym przejęciu władzy? Bowiem kto jak kto, ale rząd amerykański ma więcej wspólnego z gromadką mizoginistycznych watażków niż ktokolwiek inny.

Dla afgańskich cywilów – owych nieuniknionych ofiar – wszystko to oznacza więcej fałszywych zamachów ’samobójczych’ a także o ile prawdziwszych ataków drapieżców – tych z krwi i kości, na ziemi, oraz tych ze skrzydłami, na górze.

Podczas gdy z jednej strony jesteśmy świadkami sporów między cywilnym a wojskowym dowództwem USA oraz podziałów między członkami USA i NATO, operacje i rozmiar wojny coraz wyraźniej wskazują na wykształcenie się w niedalekiej przyszłości pierwszej stricte światowej armii. Natomiast zróżnicowane ośrodki władzy wojskowej są przejmowane na rzecz zunifikowanej struktury. Jednocześnie w obliczu rekordowej liczby żołnierzy wracających do domu w plastikowych workach, poparcie dla tej „dobrej wojny” leci na łeb na szyję. Gadające głowy manipulują obawami społeczeństwa, kreując historie, które przesłaniają prawdziwe decyzje jakie są podejmowane. Ameryka jest uzależniona od wojny. Wygląda to jakby potrzebowała wojny w AfPaku, aby uzasadnić swoje istnienie. Coraz więcej żołnierzy jedzie na front, czy tego chcemy, czy nie; w wyniku kryzysu gospodarczego w Stanach i Zjednoczonym Królestwie widoczny jest gwałtowny wzrost liczby poborowych. Mega-bazy, mega-ambasady, fortece oraz sprzęt wojskowy są albo dopiero budowane, albo ukończone, albo w trakcie przenoszenia z Iraku do Afganistanu. A oto liczby. Dodatkowo, niedawna farsa z wyborami ma przekonać zachodnich obserwatorów co do tego, że po ośmiu latach kaźni w Afganistanie dzieje się coś konstruktywnego. Jednak tam gdzie wojna, tam też miejsce dla patologicznych umysłów i ich pragnienia czerpania z niej zysków.

© Unknown

Wkrótce w Afganistanie pojawią się także najemnicy z ponad 50 państw, którzy znajdą się pod rozkazami NATO-USA. Fakt uczestnictwa państw takich jak Kolumbia, Korea Południowa oraz Mongolia w organizacji, której statutową misją w czasach zimnowojennych była ochrona państw Europy Zachodniej przed atakiem Związku Sowieckiego, świadczy o reinterpretacji traktatu przez NATO. Afganistan stał się poligonem, na który rządy państw z całego świata wysyłają swoich żołnierzy ‘zaprawiając ich w boju’, a dodatkowo, żeby przymilić się korporacyjnym darczyńcom oraz zawalczyć o dogodne miejsce przy stole, kiedy już ucichnie muzyka i opadnie kurtyna, i dojdzie do wyznaczenia nowego ładu światowego. Pomimo zakończenia Zimnej Wojny będącej powodem istnienia NATO, Afganistan stanowi dla niego scenę, na której NATO mogło przeobrazić się w światową armię. Dzisiejsze NATO jest jednoznacznym odbiciem amerykańskiej ekspansywnej polityki.

Rick Rozoff wyjaśnia to najlepiej:

Będąc od ośmiu lat w Afganistanie, a teraz także i w Pakistanie, NATO osiągnęło kolejny sukces po zakończonych i trwających misjach w Bośni, Albanii, Kosowie, Macedonii, Dżibuti, Iraku, Kuwejcie, Jordanii, Sudanie oraz u wybrzeży Somalii, w utworzeniu stałego laboratorium dla testowania pierwszej w historii międzynarodowej siły wojskowej zdolnej do natychmiastowej interwencji, prowadzenia walki lub okupacji; istnej strzelnicy o rozmiarach 650 tys. km2 pasa baz lotniczych w obszarze zbiegania się interesów Rosji, Chin, Indii oraz Iranu; jak również obozu szkoleniowego mającego przygotować siły zbrojne dziesiątek państw do członkostwa w NATO.

Tak więc dyskusje na temat „możliwości zwycięstwa” w obecnej wojnie są zupełnie chybione lub nieistotne.

W zeszłym miesiącu otwarto w Papa na Węgrzech pierwszą strategiczną bazę lotniczą o globalnym zasięgu – „największy projekt NATO od 40 lat” – przeznaczoną do podjęcia działań w trwających walkach w Azji Południowej oraz w przyszłych konfliktach na Wschodzie.

Gruzińskie źródło rządowe wypowiedziało się w sprawie uczestnictwa w ‘Afgańskiej Przygodzie’ następująco: „Wzięcie udziału w prawdziwych operacjach wojskowych razem z jednostkami tak potężnych państw wzbogaci gruzińskich żołnierzy w cenne doświadczenie […] Doświadczenie zdobyte przez naszych żołnierzy w walce będzie czymś nieocenionym”. […] Były główny dowódca fińskich żołnierzy, którzy w ciągu ostatnich tygodni aktywnie uczestniczyli w operacjach na północy Afganistanu stwierdził, że „jest to dla nas wyjątkowa okazja, by wyszkolić część z naszych sił zbrojnych. Będzie ona funkcjonować w warunkach możliwie najbardziej zbliżonych do prawdziwych działań wojennych”.

Ta wojna służy za piec, w którym wykuwa się zintegrowaną, zaprawioną w bojach międzynarodową siłę wojskową, którą będzie można w przyszłości wysłać wszędzie gdzie zażyczy sobie Bruksela czy Waszyngton.

Czy ten świat oszalał? Fiński dowódca chełpiący się okazją do ćwiczeń w warunkach wojennych? Od kiedy to Finowie lubują się przygotowaniach do wojny?

Obietnica rozlewu krwi dodaje jednak pewności siebie tym dewiantom, którzy stacjonują w kraju tak już zepsutym przez dziesięciolecia szerzenia się patologicznej plagi, że dla nich gwałt na dzieciach jest czymś normalnym. Wiadomość, że najemnicy z Blackwater brali udział w orgiach przemocy w Iraku nie wywołała żadnej reakcji, która by powstrzymała napływ prywatnych firm ochroniarskich do Afganistanu. Mało tego, ekipa od demolki Erica Prince’a skutecznie zdołała przenieść się z Iraku do Afganistanu. A to oznacza czas harców dla prywatnych żołnierzy, których liczba po raz pierwszy od czasu rozpoczęcia ‘działań wojennych’ przekroczyła połowę liczby wszystkich żołnierzy biorących w nich udział. Zresztą zastąpienie Blackwater w Iraku przez Dyncorp także nie jest pocieszającą wiadomością.

©Unknown -- Bez obaw, dzieciaki. Kiedy dorośniecie, zrozumiecie że to wszystko dla waszego dobra

Liczba zabitych cywilów wciąż rośnie w związku z nieustanną lawiną pocisków Hellfire oraz ‘zamachów samobójczych’ na szpitale, szkoły i podczas pogrzebów. Poruszeni do żywego zarzutami, że wyłącznie piją piwo i rozdają koce, żołnierze z niemieckiego kontyngentu postanowili, że najwyższy czas stać się prawdziwymi mężczyznami i pozbyć się iluzji co do wykonalności ich misji by ‘przebudować’ strefę wojny, w zamian robiąc coś pożytecznego. Otóż pewnego dnia dwie cysterny z paliwem porwane przez talibów utknęły w płytkiej rzece. Jednak zamiast nagrody za próbę wydobycia paliwa niemieckie myśliwce obróciły w pył setki zebranych tam okolicznych mieszkańców:

“Nie było ani jednego ciała zachowanego w całości. Ręce, nogi i kawałki ciał były rozsiane po całym obszarze. Ci, którzy znajdowali się z dala od cystern zostali ciężko poparzeni+ – powiedział 32-letni Mohammad Daud opisując scenę niczym z piekła. Spalone pozostałości cystern, wciąż tlące się pośród rozgrzanych do czerwoności wraków pojazdów u brzegu rzeki, były otoczone zwęglonymi resztkami ciał mieszkańców dystryktu Chahar Dara w prowincji Kunduz, niedaleko tadżyckiej granicy. Dr Farid Rahid, rzecznik ministerstwa zdrowia w Kabulu powiedział, że kiedy wydano rozkaz do przeprowadzenia nalotu, w pobliżu cystern znajdowało się do 250 mieszkańców okolicznych wiosek”.

Niemiecka gałąź NATO nie mogła wybrać lepszego momentu, by przyłączyć się do rozlewu krwi. Talibowie natychmiast ogłosili otwarcie nowego frontu na północy kraju, obierając za cel stacjonujących tam niemieckich żołnierzy. Co prawda talibowie z uwagi na ograniczone środki nie są zdolni do otwarcia jakiegokolwiek konwencjonalnego frontu, jednak głośny zamiar wystarczył, by sprowokować odpowiednie działania w samych Niemczech, gdzie szybko wyrosły kolejne ‘groźby zamachów’ oraz absurdalne doniesienia na temat odkrytych „wiosek” białych bojowników niemieckiej siatki Al-Kaidy, pomagając prawicowej Angeli Merkel w ponownym objęciu urzędu kanclerza Niemiec. Co więcej, ‘Bin Laden’ we własnej osobie przyczynił się do jej zwycięstwa, kiedy w kluczowym momencie wyborów jego wydział PR wystosował swoje zawoalowane groźby z niemieckimi napisami:

”To wielki wstyd być częścią sojuszu, którego przywódca nie dba o przelewaną krew w intencjonalnych bombardowaniach wsi” – powiedział, odnosząc się do zabijanych cywilów w nalotach skierowanych przeciw talibom w Afganistanie i Pakistanie.

”Jeżeli widzieliście [masowe zabójstwa dokonywane przez] amerykańskich sojuszników oraz ich popleczników w północnym Afganistanie… zrozumiecie przyczynę krwawych zamachów w Madrycie i Londynie” – oznajmił Bin Laden, nawiązując do zamachów w obydwu miastach, odpowiednio w 2004 i 2005 roku.

Widzicie? Jeżeli nie przerwiecie swoich działań, w zamian wysadzimy wasze miasta. I pamiętajcie o niedzielnym głosowaniu.

Afganistan stał się pustkowiem. Rząd USA wierzy, iż w celu ‘ochrony’ tego kraju musi kontynuować swoje dzieło zniszczenia. Ponadto w kraju szerzy się cholera. Jedną z zasad Niszczącego Kapitalizmu jest czerpanie zysku z czyjegoś upadku. Czy można zatem powiedzieć, że nową misją Sojuszu jest nie pozwolić, by Afganistan podniósł się ze zniszczeń celem uzasadnienia obecności i zwiększenia wpływów CIA oraz swoich wojsk? Wiadomo przecież, że CIA uzależniona jest od ciężkich narkotyków. Jak widać, reguły nie obowiązują na nowym Dzikim Zachodzie. Ale dlaczego nie spróbować krytyki wobec państwa bezprawia, gdy nadarzy się okazja?

©ICOS Group - - W wyniku swoich gierek patokraci przyczynili się do wzrostu pasztuńskiego poparcia dla talibów z 54% dwa miesiące temu do 97% obecnie.

Naturalnie żadna ze stron nie chce być postrzegana jako „ta, przez którą przegraliśmy wojnę”, dlatego też czołowi wojskowi związani z wojną afgańską wyzwali ekipę Obamy na grę w cykora [Wikipedia opisuje 'Cykora' jako „jeden z ważniejszych modeli rozpatrywanych w teorii gier”]. W sierpniu McChrystal zażądał przysłania jeszcze więcej mięsa armatniego do Afganistanu. Ktoś (Tajny Oddział?) uprzedził oficjalną odpowiedź Białego Domu w tej kwestii, ujawniając pesymistyczny obraz dobrej wojny nakreślony przez McChrystala – obraz, który uległby poprawie, gdyby tylko dosłano kolejnych 45 tys. żołnierzy. Zmieniając nieco temat, warto przyjrzeć się samemu generałowi i jego roli w pogłębieniu codziennej masakry. Będąc w Iraku w latach 2003-2008 brał on udział w tworzeniu terroryzmu (fałszywe zamachy samobójcze – to jest, bomby były prawdziwe, tyle że wmawiano ludziom, iż sprawcy zamachów byli samobójcami – samochody-pułapki, porwania i tortury kończące się śmiercią). Tę logikę można mniej więcej wyjaśnić następująco: jeżeli okupujesz i wyzyskujesz dany kraj, nieuniknioną konsekwencją tego będzie wroga reakcja ze strony tamtejszej ludności. Rebelianci, wspierani przez rodzimą ludność, zrobią wszystko na co pozwolą im ograniczone środki, by pokrzyżować twoje plany kontroli kraju atakując bazy twojej armii, linie zaopatrzenia a także, jeśli mają dość odwagi, prowadząc otwartą walkę z twoimi siłami.

© Unknown - - Brytyjscy agenci przyłapani na gorącym uczynku w Iraku

Żadna obca siła nie przetrwa tam, gdzie nie jest mile widziana. Co zatem powinieneś zrobić w tej sytuacji? Musisz stworzyć obraz siebie jako kogoś pożądanego w tym kraju a także przeciągnąć na swoją stronę tamtejszych mieszkańców. W tym celu trzeba wbić klin pomiędzy twoim przeciwnikiem a społeczeństwem danego kraju, co można uzyskać dzięki takiemu przeszkoleniu wybranych członków twoich sił, żeby odgrywali role ‘partyzantów’, oraz by zabijali tylu cywilów, ilu tylko się da – im krwawiej, tym lepiej. Im skuteczniejsza będzie taka przykrywka, tym większe prawdopodobieństwo, że miejscowa ludność, ogarnięta szokiem w obliczu tych okropieństw, uwierzy w twoje oszustwo. W oczach ludzi role się odwracają, ich obrońca, w tym przypadku talibowie, staje się ich wrogiem, ty natomiast okazujesz się ich wybawcą, zyskując czas i przestrzeń potrzebne do zdławienia oporu przeciw twojej inwazji. Jednocześnie twoje działania tłumią niezadowolenie okazywane wcześniej we własnym kraju, ponieważ wszyscy teraz widzą, że łaknący krwi terroryści, którymi są także twoje siły, szalejący po całym kraju, muszą zostać bezlitośnie pokonani. Tak więc ‘nasi chłopcy’ otrzymują podwójne zadanie obrony obcej ludności przed wrogiem i zarazem stworzenia gwarancji, że ów wróg nie ruszy także na nasze granice. A wtedy nawet otrzymasz poparcie ‘liberalnej lewicy’ w walce z terrorystami, zgodnie z argumentacją: jeśli teraz się wycofamy, kraj opanują dzicy.

Iście szatańska logika, czyż nie? Oczywiście fakt, że nie odnosi ona skutku w Afganistanie, nie powstrzymuje Pentagonu przed zdwojeniem wysiłków.

Stephen Lendman mówi o McChrystalu: Stan, facet który ma plan:

Jego życiorys wskazuje na pogardę dla ludzkiego życia i przepisów prawa – deprawację opisaną przez Conrada w jego klasycznym dziele, „Jądro ciemności”: eksterminacja dzikusów celem ich ucywilizowania, a także zdominowanie i kolonizacja słabszych poprzez zbrodnie o rozmiarach ludobójstwa.

Gdy następnym razem usłyszycie McChrystala czy kogokolwiek innego wyrażającego potrzebę ‘odbicia społeczeństwa’ z rąk talibów, będziecie już wiedzieć, co to naprawdę oznacza. Ta metoda terapii szokowej może się sprawdzać przez jakiś czas, jednak rzecz jasna, nie da się na okrągło oszukiwać ludzi. Afgańczycy, a zwłaszcza Pasztuni, wiedzą, kto jest ich wrogiem toteż jednoczą się pod egidą talibów w jednym celu – wypędzenia najeźdźców.

A co z Pakistanem? Blackwater przenosi się również i tam. Szwadrony śmierci McChrystala zabiły tam już ponad 400 ‘bojowników’ od czasu nie-ogłoszenia wojny przez Obamę, zaś wynoszone zwłoki torturowanych osób są niemożliwe do identyfikacji. W końcu AfPak to jedno państwo. Jak to ukazuje Pepe Escobar, walka rebeliantami wszędzie na świecie jest równie brutalna:

Piękno kolumbijskiego planu przejawia się w jego wszechstronności i powszechności – jest wszędzie taki sam, od AfPaku aż po Meksyk. Mało kto wie, że w kwietniu 2007 roku były amerykański ambasador w Kolumbii William Wood został wysłany do Afganistanu w celu wdrożenia… planu kolumbijskiego, to znaczy operacji przeciw rebeliantom w przebraniu wojny z narkotykami. Kolumbia jest odzwierciedleniem Afganistanu – i vice versa. Nie trzeba przy tym przypominać, że będąc sceną wzmożonych działań przeciw ruchowi partyzanckiemu, Afganistan – obecnie pod żelaznym obcasem byłego dowódcy szwadronów śmierci w Iraku, gen. Stanleya McChrystala – nadal wytwarza ponad 90 procent światowej produkcji opium.

[Afganistan] jest właśnie tym miejscem, gdzie niechybnie do akcji wkracza NATO. Jedynym miejscem na świecie jak dotąd wolnym od jego obecności jest… Ameryka Południowa. Mało kto wie także i o tym, że kilka miesięcy temu szef kierowanego przez Pentagon Południowego Dowództwa (Southern Command), admirał James Stavridis, został naczelnym dowódcą sił NATO. Trzech z pięciu ostatnich czołowych dowódców NATO – Stavridis, Bantz Craddock i Wesley Clark – trafiło do Sojuszu wprost z… Południowego Dowództwa, przydając nowego znaczenia posępnemu terminowi „Szkoły Ameryk”.

‘Osama’ pokazał się po raz kolejny pod koniec miesiąca przedrzeźniając Obamę, by ten przestał się za nim uganiać; to brzmiało zupełnie jak „złap mnie, jeśli potrafisz!”. Nieważne czy Obama jest świadomy całej tej farsy, amerykańskie społeczeństwo ma wyryty w pamięci obraz Osamy jako sprawcy zamachów z 11 września. Każde działanie objawiające się niepełnym zaangażowaniem w poszukiwania ‘ducha zeszłych zamachów’ wystawia Obamę na falę krytyki i ataków ze strony jego przeciwników w USA. I puśćmy w niepamięć fakt, że Osama od dawna nie żyje lub to, że Bush uznał go niewartym zainteresowania już w 2002 roku (może dlatego, że wiedział, iż ów upiór był martwy).

© Unknown

Afganistan jest cmentarzyskiem imperiów. Czy chęć zemsty za 9/11 wiedzie Amerykę wprost ku upadkowi na tej zapomnianej przez Boga głuszy? Norman Solomon przypomina słowa człowieka, który widział to już wcześniej:

Niczym echo powraca przemówienie Martina Luthera Kinga z 4 kwietnia 1967 roku. Gdy zamienimy słowo „Wietnam” na „Afganistan”, istota przekazu będzie ta sama także w 2009 roku:

”Musimy jakoś zakończyć to szaleństwo, i to teraz. Mówię to jako dziecię boże i jako brat cierpiących nieszczęśników w Afganistanie. Mówię w imieniu tych, których ziemie są pustoszone; których domy zamienia się w gruzy; których kultura ulega zatraceniu. Mówię w imieniu biednych w Ameryce, którzy płacą podwójną cenę za zniweczone nadzieje tu, w ich domu, a także za śmierć i upodlenie tam, w Afganistanie. Mówię to jako obywatel świata, świata który z przerażeniem patrzy na obraną przez nas drogę. Mówię to jako człowiek kochający Amerykę, kierując te słowa do przywódców naszego narodu: Wola rozpoczęcia tej wojny leży po naszej stronie, i po naszej stronie musi być wola jej zakończenia.”

Przypadki postępującej poneryzacji

Obalony prezydent Hondurasu Manuel Zelaya wezwał swoich zwolenników do zorganizowania marszów upamiętniających zamach z 28 czerwca, w wyniku którego stracił swój urząd. Kilka dni temu Zelayi udało się powrócić ukradkiem do kraju i znaleźć schronienie w brazylijskiej ambasadzie. Jego apel spotkał się z reakcją (nielegalnego) rządu tymczasowego prezydenta Roberto Michelettiego, który ogłosił stan wyjątkowy oraz na 45 dni zawiesił niektóre swobody obywatelskie, uprawniając policjantów i żołnierzy do rozpędzania „nielegalnych” zgrupowań, a także aresztowania „każdego, kto zagraża zarówno życiu swojemu jak i innych”. Nietrudno dostrzec, że odnosi się to do każdego, kto tylko podpadnie rządowi.

Dodatkowo, władze mogą teraz „wstrzymać wydanie dowolnego komunikatu, przekazywanego drogą ustną, pisemną bądź transmisji telewizyjnej, który godzi w pokój i porządek społeczny, uchybia godności urzędników państwowych lub narusza prawo”. Kilka godzin po tym oświadczeniu do dwóch honduraskich agencji medialnych, Radio Globo i Cholusat Sur TV, wtargnęli żołnierze, po czym zostały one zamknięte. Ich „uchybianie ludzkiej godności” przejawiło się krytyczną postawą wobec nielegalnego rządu.

Możecie pomyśleć, że kto jak kto, ale USA, owa ‘ostoja demokracji’, w akcie oburzenia zaprotestuje wobec rażącego pogwałcenia praw i swobód Honduran. Zamiast tego, w klasycznym dla psychopatów stylu, winą obarczyły ofiarę.

Po kolejnym incydencie amerykański dyplomata stwierdził, iż Zelaya okazał się „nieodpowiedzialnym głupcem” wracając z wygnania, gdy nie zostało osiągnięte polityczne porozumienie.

”Decydując się na samowolny powrót dzięki pomocy z zewnątrz, prezydent Zelaya oraz wszyscy, którzy mu to umożliwili, ponoszą szczególną odpowiedzialność za czyny swoich zwolenników” – powiedział Lewis Amselem, amerykański ambasador przy Organizacji Państw Amerykańskich.

Litości. Dajcie nam papierową torbę.

Natomiast Rada Bezpieczeństwa ONZ zareagowała wręcz odwrotnie, potępiając serię “zastraszeń” honduraskiego rządu przeciw brazylijskiej ambasadzie. Co ciekawe, nawiązując do opisanych wcześniej wydarzeń ze szczytu G20, także honduraski reżim używał niesławnego Urządzenia Akustycznego Dalekiego Zasięgu kierując je na budynek ambasady. Do tego użyto urządzeń zakłócających pracę telefonów komórkowych, i równie prawdopodobnie chemicznych toksyn, czego mogą dowodzić fizyczne objawy zgłaszane przez pracowników ambasady. To jeszcze nie wszystko, bowiem w sąsiedztwie budynku pojawiły się także inne urządzenia niewiadomego przeznaczenia.

©AFP - - Kłopoty oznaczają, że wojsko traci lokalne poparcie

Tymczasem po drugiej stronie Atlantyku gwinejscy żołnierze otworzyli ogień w stronę demonstrantów, którzy wyszli na ulice razem z 50 000 innych osób po zrodzeniu się pogłoski, jakoby przywódca wojskowej junty kapitan Moussa Dadis Camara zamierzał wystartować w wyborach prezydenckich, które odbędą się w styczniu. Napływają też niepokojące doniesienia od grup praw człowieka, mówiące o żołnierzach traktujących cywilów bagnetami oraz o kobietach rozbieranych i gwałconych na ulicach podczas protestów.

Klub grypowy WHO

Skąd w 2006 roku IBM wiedziało, że w ciągu 5 lat wybuchnie panika związana ze świńską grypą? Z pewnością opłaca się być wtajemniczonym. Zarzutom, że ten wewnętrzny dokument może być fałszywy, przeczy publicznie wydane oświadczenie firmy.

Na swojej witrynie WHO przyznaje, że “powszechną procedurą jest wypuszczenie na świat pandemicznego wirusa w celu wyprzedzenia o krok rzeczywistej pandemii, tak żeby – kiedy będzie to konieczne – wprowadzić szczepionki w trybie przyspieszonym”. Należy pamiętać, że produkcja szczepionki “w przyspieszonym trybie” zaowocowała śmiertelnym koktajlem, zawierającym toksyczny skwalen oraz rtęć. Jeden z amerykańskich przepisów stanowych na czas trwania programu szczepień przeciwko świńskiej grypie nawet zniósł tymczasowo zakaz stosowania rtęci w szczepionkach :

W ramach przygotowań do szczepień przeciw świńskiej grypie w przyszłym miesiącu, w czwartek Departament Zdrowia w Waszyngtonie tymczasowo zawiesił nakaz ograniczenia ilości konserwantów opartych na rtęci w szczepionkach podawanych kobietom w ciąży i dzieciom poniżej 3 lat.

W USA thimerosal został wyeliminowany z większości szczepionek, ale będzie dodany do serii szczepionek przeciwko świńskiej grypie, produkowanych w celu powstrzymania pandemii, która – według szacunków urzędników służby zdrowia – może dotknąć ponad jedną trzecią obywateli USA.

Psi nowotwór – Jacyś chętni?

Pewien niemiecki naukowiec właśnie odkrył, że Novartis, firma opracowująca i testująca w Niemczech szczepionki przeciwko H1N1, wykorzystuje “roztwór składników odżywczych, [który] składa się z komórek nowotworowych zwierząt”.

W pierwszej fazie szczepione są dzieci i mniejszości narodowe. Na zaniepokojenie przedstawicieli Pierwszych Narodów z plemienia Ahousaht o całe wsie zapadające na choroby po otrzymaniu szczepionki Tamiflu rząd kanadyjski odpowiedział wysłaniem im worków na zwłoki. Ogólnokrajowy program szczepień obowiązkowych w Kanadzie wstrzymany został dopiero na wieść, że ludzie, którzy regularnie poddają się szczepieniu przeciw grypie, dwukrotnie częściej ulegają atokowi H1N1. Czyż to nie ciekawe?! Na pewno pasuje do coraz częstszych głosów dochodzących ze środowiska medycznego – że to całe kłucie ma za zadanie osłabienie naszego systemu odpornościowego.

W Wielkiej Brytanii, w ramach programu badawczego mającego określić, “który z dwóch różnych leków daje lepsze wyniki”, szczepeniu poddano 1000 dzieci. Brytyjski rząd chce, żeby do Bożego Narodzenia zostało zaszczepionych 13 milionów ludzi “z pierwszej linii frontu”. W międzyczasie uszczuplono prawa dotyczące zdrowia psychicznego, ustanawiając, że wystarczy tylko jeden lekarz, a nie jak do tej pory dwóch, żeby zakwalifikowć pacjenta na przymusowe leczenie. Pretekstem do podjęcia takiej decyzji były “obawy o braki kadrowe w razie wybuchu epidemii świńskiej grypy”. Nie trudno zobaczyć, z jaką łatwością da się to rozszerzyć w sposób, który umożliwi zatrzymanie tych, którzy odmówią poddania się szczepieniu.

Jednego dnia mówi się nam, że “agresywny program szczepień, który w pierwszej kolejności mierzy w dzieci i ostecznie obejmie 70 procent populacji USA, złagodzi pandemię grypy H1N1″, a następnego dnia słyszymy, że jest już prawdopodobnie za późno, żeby jakikolwiek program szczepień mógł zapobiec pandemii. Następnie dowiadujemy się, że z ONZ “wyciekł” raport zawierajcy stwierdzenie, że “świńska grypa może zabić miliony i doprowadzić do anarchii”. Mnóstwo pomieszanych sygnałów. A jaki podstawowy przekaz się w nich zawiera? “Czym prędzej śmigaj na szczepienie! Nie oczekuj jednak, że uchroni cię ono od choroby ani społeczeństwo od chaosu. Jedno i drugie jest i tak nieuniknione”.

Po prostu poddaj się temu cholernemu szczepieniu!

Chociaż dla normalnego człowieka niewiele z tego wszystkiego ma jakikolwiek sens czy uzasadnienie, to jeśli spojrzymy na to w kategoriach hamowania transmarginalnego, to być może uda nam się w tym szaleństwie dostrzec jakąś metodę. Poprzez wzbudzanie długotrwałego stresu u ludzi, mistrzowie naszego zakamarka Wszechświata dążą do wyeliminowania wszelkiej ochoty na myślenie oraz oporu ludności, i do zapewnienia płynnego przejścia do totalitarnej władzy, której flagową polityką wydają się być obowiązkowe szczepienia. Pytanie, czy program szczepień jest środkiem do celu, czy też celem samym w sobie? Może wskazówki dostarczył ten urzędnik z Massachusetts, kiedy bagatelizował znaczenie nowych przepisów:

Ta ustawa [zalecająca obowiązkowe szczepienia] – powiedzieli podczas wywiadów Auerbach i inni wysocy urzędnicy – nigdy nikogo nie będzie zmuszać do zaszczepienia się wbrew woli, a jej nadzwyczajne środki, takie jak kwarantanna dla tych, którzy odmówią poddania się szczepieniu, będą zarezerwowane na równie niezwyczajne okoliczności, takie jak atak bioterrorystyczny lub pojawienie się bardzo zabójczych, szybko rozprzestrzeniających się drobnoustrojów. Wirus H1N1, wywołujący świńską grypę, nie jest takim drobnoustrojem – powiedział Auerbach.

Nadzwyczajne środki na nadzwyczajne okoliczności? Czyżby już takie zaistniały? Każda z tych szczepionek, praktycznie bez żadnego nadzoru błyskawicznie kierowana do produkcji i testowana na całej populacji, może być ukrytym wirusem (albo zanieczyszczona jakimś ukrytym wirusem), który się uaktywni i doprowadzi do podjęcia tych “nadzwyczajnych środków” w majestacie prawa.

Wystarczy spojrzeć na to, co dzieje się w Europie. Parlament Belgii, naśladując zwrot Francji w kierunku wolnościobójstwa [lieberticide], przegłosował przyznanie rządowi nadzwyczajnej władzy dyktatorskiej pod pretekstem stanu nadzwyczajnego w postaci pandemii. W odpowiedzi na powszechne oburzenie, belgijska minister zdrowia, Laurette Onkelinx odpowiedziała, że jest to…

…”zło konieczne”. Naprawdę wcale mi się nie podoba [wprowadzanie zasad wojskowych] – powiedziała. – Ale to niezbędne”.

Niezbędne, absolutnie konieczne. Jeśli to nie budzi ludzi ze snu, to nie wiemy, co może ich obudzić.

Obowiązkowemu szczepieniu ma wkrótce zostać poddane amerykańskie wojsko. Nic dziwnego, jako że wojsko stanowi najbardziej uległy podmiot. Bardziej jednak niepokojąca jest ich uprzejma oferta “pomocy” urzędnikom zdrowia przy szczepieniu całej reszty społeczeństwa:

Generał Sił Powietrznych Gene Renuart powiedział Associated Press, że w razie potrzeby w sezonie grypowym 400 żołnierzy gotowych jest udać się do pięciu regionalnych dowództw w całym kraju i wspomóc kierownictwo federalnej służby zdrowia i urzędników zarządzania kryzysowego.

Na ile wcześniej wymagana będzie “pomoc” wojskowych? Na szczęście są jakieś oznaki oporu. Pracownikom publicznej i prywatnej służby zdrowia w USA zagrożono, że albo poddadzą się szczepieniu, albo stracą pracę:

Nowy Jork jest pierwszym stanem w tym kraju, który zarządził szczepienia przeciw grypie dla pracowników opieki zdrowotnej. Pierwsze dawki szczepionki przeciwko świńskiej grypie będą dostępne na początku przyszłego tygodnia. Spora ich część zarezerwowana jest dla pracowników państwowej opieki zdrowotnej, ci jednak coraz bardziej się sprzeciwiają.

W Hauppauge podczas wtorkowej demonstracji przeciwko stanowemu zarządzeniu podciągnięcia rekawów pracownicy służby zdrowia krzyczeli: “Żadnych obowiązkowych szczepień!”

Kiedy związek pielęgniarek w stanie Waszyngton zakwestionował podstawy prawne obowiązkowego szczepienia, Gerald Celente ocenił, że ten problem może stać się kroplą przepełniajacą czarę:

“Podczas gdy istnieje wiele uniwersalnych spraw, które mogłyby stanowić zapalnik,Trends Research Institute prognozuje, że jeśli rząd zrealizuje swoją groźbę i spróbuje zmusić ludzi do poddania się szczepieniom, będzie to czwarty strzał (drugiej Amerykańskiej Rewolucji). Dziesiątki milionów ludzi będzie walczyło o swoje prawo do wolności i nie szczepienia się.

To jasne, że patokraci myślą, iż mają wszystko pod kontrolą. Każdy przypadek powikłań zdrowotnych lub śmierci w wyniku szczepienia będzie miał swoją odpowiednią wersję oficjalną, wskazującą na dowolną inną przycznę. W połączeniu z całkowitym immunitetem prawnym producentów tych cichych pocisków i potęgą prawa zapewnieniającego uległość, jesteśmy chyba skutecznie zapędzani całym stadem do popełnienia zbiorowego samobójstwa.

Ogień i woda Matki Natury

Potencjał Matki Natury, jeśli chodzi o możliwe zniszczenia, jest oczywisty. Azję Południowo-Wschodnią nawiedziła wyjątkowo fatalna pogoda, trzęsienia ziemi i tsunami, ale niezwykłe i niszczące warunki pogodowe pochłonęły wiele ofiar na całym świecie.

“Dziwna” burza i tornado zabijają 17 osób w Argentynie, natomiast w Irlandii ksiądz modli się o słońce, kiedy ulewa rzuciła farmerów na kolana. W USA rekordowa powódź zalała stan Atlanta, 7 osób zginęło, 1 wciąż nie odnaleziono. Na obrzeżach Los Angeles szalał niszczący pożar, a w Turcji co najmniej 31 osób zginęło w powodziach wywołanych gwałtownymi opadami.

Na początku miesiąca w trzęsieniu ziemi na Jawie zginęło 46 osób, a kulkadziesiąt zostało uwięzionych. Potem Australię dotknęły silne wstrząsy, grad, ogień i pył, stanowiąc najgorszą burzę piaskową w historii. Czy to ostrzeżenie przed tym, co ma nadejść?

Wkrótce potem trzęsienie ziemi o magnitudzie 8,3 na wyspach Samoa wywołało 3-metrowe fale tsunami, które na tych wyspach Pacyfiku zabiły prawdopodobnie 100 osób.

Z zemstą przybyły burze tropikalne: ponad 300 osób zabitych na trasie śmiercionośnego tajfunu Ketsana, najpierw na Filipinach, a następnie w Wietnamie. Filipiny zbierają teraz siły przed następnym tajfunem, podczaz gdy ich mieszkańcy o ratunek zwracają się do Boga:

Miliony przerażonych Filipińczyków, którzy przeżyli powódź, siadło w piątek na piętach przed nadciągającym supertajfunem, a władze błagały Boga o ocalenie od dalszych zniszczeń tego dotkniętego kataklizmem południowo-wschodnio-azjatyckiego kraju.

Największe straty w ludziach i największa tragedia jest wynikiem potężnego trzęsienia ziemi w Indonezji pod koniec września, które zostawiło 1100 ofiar śmiertelnych i tysiące zaginionych. W chwili, kiedy to piszemy, liczbę ofiar śmiertelnych szacuje sę na 4000, a cały rejon jest teraz zagrożony rozprzestrzenianiem się chorób i dalszymi tragediami ludzi.

© Reuters/Erik de Castro - - Ratownicy pomagają mieszkańcom terenów zalanych przez tajfun Ondoy przy wsiadaniu na ponton w Cainta Rizal, na wschód od Manilli, 27 września 2009

Te katastrofalne wydarzenia dominują w mediach, często w powiązaniu ze “zmianami klimatu” i kampaniami politycznymi. Po ostatnim posiedzeniu ONZ, prezydent Czech stwierdził, że posiedzenie ONZ w sprawie klimatu było propagandowe i wiodący orędownik globalnego ocieplenia dołączył do grona sceptyków. W międzyczasie politycy i media robią wszystko, aby ukryć lub zdyskredytować naukowy fakt, że antropogenicznego CO2 jest zbyt mało, żeby miał stanowić istotny czynnik globalnego ocieplenia, czy też jakkolwiek się z nim wiązać.

Histerii związanej z globalnym ociepleniem zagraża również pogłębiająca się tendencja obniżania się temperatur, jak na przykład: USA nie za bardzo miały lato tego roku i Almanach Rolników przewiduje na tę zimę paraliżujące mrozy. Kolesie od propagandy [spin doctors] zamaskowali jednak tę żenującą rzeczywistość swoją najświeższą prognozą, że klimat na świecie może się najpierw ochłodzić, a dopiero potem ocieplić, a winni temu jesteśmy my, darmozjady:

Prognozy zmian klimatycznych nie wróżą nic dobrego. Jeden z najwybitniejszych na świecie klimatologów powiedział w czwartek, że możemy się spodziewać wejścia “w dziesięcio- a może i dwudziestoletni okres postępującego ochłodzenia.

“Ludzie będą mówili, że to znika globalne ocieplenie” – powiedział do ponad 1500 czołowych światowych klimatologów, uczestniczących w Światowej Konferencji Klimatycznej ONZ zebranie w Genewie.

Czytelnicy SOTT natomiast powiedzą, że globalne ocieplenie nigdy nie istniało! My wiemy, że ta kaczka o spowodowanej działalnością człowieka zmianie klimatu jest kluczowa dla światowych przywodców – jej zadaniem jest odwrócenie powszechnej uwagi i wprowadzenie swoich planów globalnego opodatkowania:

Francja – Sarkozy ujawnia “zielony podatek”
Podatek węglowy dla chwiejącej się gospodarki Irlandii
Zgodnie z ustawą o globalnym ociepleniu agencje rządowe będą musiały ściągnąć dodatkowych 16,6 miliardów dolarów podatków, żeby wykupić zezwolenia na emisję CO2

Przeciąga się brak aktywności Słońca, co wskazuje na znacznie większy jej związek z globalną temperaturą niż ma dwutlenek węgla:

Najnowsze badania zdają się wykazywać, że za zmianą klimatu kryje się coś więcej, niż na ten temat wiemy.

Zakładając, że dziś nie pojawią się żadne plamy, pobity zostanie 96-letni rekord: 53 dni bez plam słonecznych – gigantycznych magnetycznych zakłóceń na powierzchni Słońca, powodujących słoneczne rozbłyski. Byłby to czwarty na liście najdłuższych okresów gwiezdnej doskonałości Słońca od 1849 roku. Czekajcie, to staje się jeszcze bardziej ekscytujące.

W okresie nazywanym przez naukowców Minimum Maundera (okres braku aktywności słonecznej w latach 1645-1715) świat doświadczył najgorszego pasma niskich temperatur w tej tak zwanej Małej Epoce Lodowej. W okresie Bożego Narodzenia londyńscy łyżwiarze śmigali po Tamizie, a mieszkańcy Nowego Jorku (wtedy New Amsterdam) przechodzili czasami przez rzekę Hudson idąc z Manhattanu na Staten Island.

Ta bezczynność zalicza się teraz do 5 najdłuższych w historii, a około roku 2015 plamy słoneczne mogą całkowicie zniknąć.

Będziemy zatem zalecać zignorowanie muzyków i “osobistości” podczepiające się pod ten piorący mózg intrantny interes i zamiast tego zainwestowanie w parę solidnych mukluków…. [mukluk - na Alasce tradycyjne obuwie but zimowy z foczej lub reniferowej skóry]

Obłęd S.A.

Dzieci, kobiety i w zasadzie wszyscy uważani za wrażliwych, zdają się być głównym celem patologicznych jednostek i obiektem wykorzystania, upokorzenia, a newet zgładzenia. Jak patokracja zabija miliony w skali makrospołecznej, tak osobnik patologiczny daje upust brutalności i sieje destrukcyjne spustoszenie w skali indywidualnej. No bo co ich powstrzyma? Zachowują się dokładnie tak samo jak nasi patologiczni przywódcy. Widzieliśmy już wiele podobnych przypadków, ale psychopatyczne brednie Petera Braunsteina i jego zimna obojętność w stosunku do ofiar jego sadystycznego okrucieństwa wciąż nas szokuje. Poniżej przykładowe historie z minionego miesiąca [września], które dotarły do mediów i wstrząsnęły opinią publiczną.

USA

Końcówka sierpnia: Potwór oskarżony o porwanie Jaycee Lee Dugard i trzymanie jej przez 18 lat w niewoli na swoim przydomowym podwórku, od kilkudziesięciu już lat miał chore “fantazje seksualne” o małych dziewczynkach.

Phillip Garrido przyznał, że począwszy od 1968 roku kręcił się w pobliżu szkół i robił sobie dobrze “przyglądając się młodym kobietom”.

“Robiłem to w samochodzie zaparkowanym przy szkołach, podstawówkach i liceach” – powiedział w sądzie w zeznaniu uzyskanym we wtorek przez Daily News.

Na pytanie o wiek tych dziewcząt, Garrido odpowiedział: “Od 7 do 10 lat”.

Dugard miała zaledwie 11 lat, kiedy w 1991 roku – według prokuratorów – Garrido i jego żona, Nancy, uprowadzili ją, gdy szła na przystanek autobusu szkolnego w South Lake Tahoe, Kalifornia.

[...] przypuszczalnie zrobił z Dugard swoją nałożnicę i spłodził z nią 2 córki – tuż pod nosem kuratorów, którzy mieli monitorować każdy jego ruch podczas zwolnienia warunkowego.

2 września: “Pied Piper pedofili” aresztowany w międzynarodowej akcji polowania na seks-turystów

3 września, Atlanta – Policja donosi, że 61 letni mężczyzna, zdenerwowany płaczem 2 letniej dziewczynki w podmiejskim centrum hadlowym Atlanty, uderzył kilkukrotnie dziecko, ostrzegłszy wcześniej matkę, by je uciszyła.

5 września, Iowa – władze szkolne w Atlantic zmusiły pięć nastolatek do rozebrania się w celu przeprowadzenia im rewizji osobistej, po tym, jak koleżanka z klasy zgłosiła, że zniknęło jej z tobki 100 dolarów – mówi dwóch adwokatów oraz rodziny dziewcząt.

6 września, Luizjana – Mężczyzna zastrzelił swoją żonę, z którą był w separacji, i 2-letniego wnuka oraz ciężko zranił swoją ciężarną synową w ich wiejskim domu w Luizjanie, a następnie popełnił samobójstwo, gdy 20 minut później policja próbowała zmusić go do zjechania na pobocze.

6 września, Illinois – po prawie dwóch latach znaleziono chłopca ukrytego za ścianą w domu babci. Policja aresztowała matkę i babcię chłopca.

14 września, Connecticut – Annie Le, doktorantka wydziału farmakologii na Uniwersytecie Yale, zaginęła 8 września. Jej ciało znaleziono 13 września, w dniu, kiedy ta 24 letnia kobieta miała wziąć ślub, “za ścianą w doskonale strzeżonym budynku laboratorium, gdzie pracowała”.

12 września, Michigan – 35-letnia matka za pośrednictwem Internetu śledziła syna, którego oddała do adopcji dziesięć lat wcześniej, a następnie uwiodła i zgwałciła nastolestetniego chłopca, którego znalazła przeszukując sieć.

18 września, Pennsylwania – wegług policji z Filadelfii 5 tygodniowy chłopiec był tak strasznie maltretowany, że może nie przeżyć z powodu odniesionych obrażeń.

21 września, Kalifornia – policjant użył tasera w stosunku do beznogiego mężczyzny przykutego do wózka inwalidzkiego. W kolejnej historii o policji nadużywającej władzy słyszymy o kobiecie, która zadzwoniła pod 911 wzywając pomoc, co skończyło się podwójnym poniżeniem, kiedy oficerowie potraktowali ją jak kogoś sprawiającego kłopot, pobili ją i rozebrali do naga.

Brytania i Irlandia

30 sierpnia – najpierw w kabinie ciężarówki znaleziono uduszoną 9 letnią dziewczynkę, a wkrótce potem mężczyznę powieszonego w pobliskim lesie.

1września – Kobieta osadzona w więzieniu za zabicie swojej 51 letniej matki i pozbycie się jej ciała.

3 września – Dwaj bracia, którzy torturowali chłopców (9 i 11 lat), warczeli do swoich krwiawiących ofiar: “Nie możemy was zostawić – jeszcze nie umarliście”. Tę mrożącą krew w żyłach pogróżkę rzucili podczas ataku ci z piekła rodem bracia w wieku 10 i 11 lat.

4września – Patologiczna nastoletnia kusicielka aresztowana za współudział w zabójstwie 16 letniego chłopca

4 września, Dublin – Do szpitala trafiła kobieta, której twarz pocięto nożem, kiedy odprowadzała do szkoły swojego 5letniego syna. Kilka godzin wcześniej w pobliżu (ale bez związku z powyższym przypadkiem) inna kobieta straciła dwa palce, próbując obronić się przed atakującym ją nożem włamywaczem.

13 września, Nottinghamshire – Ośmioletnia dziewczynka powieszona w swojej sypialni.

17 września – Matka z córką doprowadone do zabójstwa z samobójstwem w efekcie wieloletniego terroryzowania ich przez gang młodocianych.

Dochodzenie wykazało, że Fiona Pilkington, matka znaleziona martwa w swoim palącym się samochodzie ze swoją upośledzoną córką, w ciągu ostatnich siedmiu lat kontaktowała się z policją 21 razy, skarżąc się na terroryzujący jej rodzinę gang młodocianych.

W październiku 2007 roku 38 letnia pani Pilkington prawdopodobnie zamordowała swoją 18 letnią córkę Franceccę Hardwick, podpalając samochód na parkingu przy drodze A47 w pobliżu Earl Shilton w hrabstwie Leicestershire.

Dochodzenie ujawniło, że pani Pilkington oraz Francecca (Frankie) i jej obecnie 19letni brat Anthony Hardwick przez 15 lat przechodzili męki w swoim domu przy Bardon Road w pobliskim miasteczku Barwell.

20 września – 3 letni chłopiec jest najmłodzszym podejrzanym w UK. Zgodnie z raportem, “ten maluch znajduje się wśród 10 pięcioletnich i młodszych dzieciaków, przeciwko którym od maja prowadzone jest dochodzenie w sprawie popełnionych przestępstw, w tym seksualnych!

21września – Kobieta uznana winną zamordowania w 2003 roku swoich dwóch córek (13 i 16 lat) nożem kuchennym.

Francja

13 września – Rodzice 8 letniej dziewczynki, której ciało znaleziono zabetonowane, podejrzani o [nieumyślne] zabójstwo.

Niemcy

17 września – Niemiecki student atakuje szolnych kolegów przy użyciu siekiery i bomb.

Europa Wschodnia

3 września – Fala przemocy dotyka wschodnioeuropejskich Cyganów

Turcja

10 września – 9 kobiet uratowano z fałszywego reality show. Przypomina nam to o międzynarodowych rozmowach o Turcji nie zeuropeanizowanej w wystarczającym stopniu i nie asymilującej zachodniej kultury. Jak to nie? Swoje kobiety Turcy traktują dokładnie tak samo!

Chiny

8 września – We wschodnich Chinach kobieta została pobita na śmierć przez pięciu pracowników centrum handlowego, którzy oskarżyli ją o kradzież towaru.

Indie

Lipiec – Indyjscy aktywiści krytykują rutuał zrzucania niemowlaków z dachu meczetu

Amerykański raport łączy Indie z “największą liczbą produktów wytworzonych z wykorzystaniem pracy dzieci albo przymusu pracy, produktów takich jak choćby piłki futbolowe i ubrania. [...] Brazylia, Bangladesz, Chiny i Filipiny również znalazy się na czołowych pozycjach listy sześciu państw powiązanych z produkcją dóbr z wykorzystaniem pracy dzieci lub pracy przymusowej”. Większość tych produktów trafia na rynki zachodnie.

Dotknięci suszą indyjscy rolnicy sprzedają żony, żeby spłacać długi

Australia

17 września – Australijczyk aresztowany pod zarzutem gwałcenia przez 30 lat swojej córki i spłodzenia z nią czwórki dzieci. Ten sześćdziesięcioletni mężczyzna oskarżony jest o więzienie córki i niemal codzienne dopuszczanie się na niej gwałtu, od kiedy miała 11 lat.

Afganistan

27 września – 30 letni mężczyzna zastrzelił 15 członków swojej rodziny, w tym żonę i dzieci, poczym sam się zastrzelił.

Przeklęte dane z nieziemskiego katalogu

UFO w Ameryce

1 września: Świadek z Kolorado cierpi na chwilową utratę pamięci po zobaczeniu UFO

2 września: Dwóch świadków z Michigan donosi o flocie obiektów UFO nad Górnym Półwyspem Michigan

Sześć statków określono jako „duże”, a cztery inne jako mniejsze; ”niebieskie i białe, pozostawały w stałej formacji, jakby w eskorcie większych statków”. [...] Obiekty te w jednej sekundzie znalazły się po drugiej stronie horyzontu. [...] Trzy statki zostały opisane jako „podobne kształtem do spodka” i jakby lądowały na Jeziorze Michigan. Statki zbliżyły się do świadków na odległość 250 do 300 metrów.

2 września: Niezwykłe zachowanie 4 różnokolorowych świateł na nocnym niebie

2 września: Na Florydzie UFO ścigają sportowe samochody, a z Kaliforni napływają doniesienia o ogromnym UFO

Świadek określił rozmiary obiektu stwierdzając, że był on dwukrotnie dłuższy i wyższy od samolotu B-52. Całe wydarzenie trwało w przybliżeniu dwie minuty. Zaraz potem dało się słyszeć odgłosy myśliwców F-18 startujących z pobliskiego Los Alamitos.

5 września: Ludność stanu Utah przerażona widokiem jasnych rozbłysków na nocnym niebie

7 września: Latający kwadrat nad Północną Karoliną

8 września: Świadkowie ze stanu Oregon oglądają nisko przelatującą niezidentyfikowaną „szarą bryłę”

9 września: Dwa obiekty UFO nad Jeziorem Michigan

Dwóch świadków z Michigan widziało niezwykle jasne światło nad Jeziorem Michigan. Zauważyli oni również, że obiekt był otoczony poświatą, poruszał się w lini prostej, a od czasu do czasu przyspieszał i zwalniał. Drugi z obiektów podążał za nim z 10–15 sekundowym opóźnieniem, ale ten nie miał poświaty. Obydwa poruszały sie bezgłośnie.

9 września: Podniebne światła w trójkątnej formacji sfilmowane nad Waszyngtonem

10 września: W Waszyngtonie były pilot helikoptera przygląda się UFO przelatującemu nisko nad domem

10 września: Prostokątny obiekt UFO widziany w pobliżu Międzynarodowego Lotniska w Denwer

09.10.2009 przyjaciółka odwoziła mnie na lotnisko. Byliśmy na Pena Blvd, kiedy obróciłem się w jej stronę i zauważyłem bardzo duży, ciemny prostokątny kształt na niebie, na północny-północny-zachód od lotniska w Denwer. Tkwił zupełnie nieruchomo i pierwsze co pomyślałem, to że Dorotki już nie ma w jej rodzinnym Kansas. Kiedy przyjaciółka go zobaczyła, wypowiedziała dokładnie tę samą myśl. Wyglądał jak ogromny dom – bez dachu.

11 września: UFO nad Arizoną zmienia kolory i znika

MUFON

© MUFON

12 września: Para z Zachodniej Wirginii fotografuje UFO „zataczające małe kółka na niebie”

Para z Zachodniej Wirginii zauważyła jasny obiekt, który wydawał się „zataczać na niebie małe kółka”. Umocowali aparat fotograficzny na statywie i zdołali zrobić jedno zdjęcie – tyle że wtedy obiekt poruszał się już po „zygzakowatym” torze.

Obiekty UFO w Wielkiej Brytanii

5 września: Jasne, błyszczące pomarańczowe kule nad Suffolk

11 września: Ogromny trójkątny statek z niezwykle jasnymi światłami nad Manchesterem

12 września: Walijska para przygląda się rzędowi unoszących się w powietrzu pomarańczowych świateł

12 września: 8-10 okrągłych białych świateł manewruje po niebie nad Manchesterem

12 września: Jasne pomarańczowe światła unoszą się nad głowami przerażonych mieszkańców wsi w hrabstwie Durham

„Zawróciłem samochód i wraz z trzema pasażerami zobaczyliśmy trzy albo cztery pomarańczowe światła unoszące się na niebie w zupełnej ciszy, jakieś sto metrów nad ziemią. Kiedy podjechaliśmy bliżej, jedno ze świateł wisiało tuż nad nami. Później zaczęło powoli się oddalać, aż zniknęło. Zauważyłem również coś, co wyglądało jak helikopter obserwujący z daleka to zdarzenie”.

© Lee Betts/APEX

21 września: UFO sfotografowane nad Devon

„Na początku nie mogłem uwierzyć. Ten kształt był długi na jakieś 30 metrów i początkowo miał na przedzie cztery światła. [...] Obiekt ruszył powoli i wydawał się obracać wokół własnej osi. Wtedy, bez ostrzeżenia, niebo przeciął nagły błysk światła, coś w rodzaju spadającej gwiazdy”.

26 września: Dziwna ognista kula w hrabstwie Herefordshire

Inne miejsca

31 sierpnia: Zbiorowa obserwacja UFO w stanie Pendżab w Indiach

Minionej niedzieli od godziny 20:00 tłum ludzi przyglądał się ogromnemu jasnemu światłu, które przez dwie godziny kręciło się nad miastem, poczym zniknęło. Niektórzy wspięli się nawet na dachy domów, żeby mieć lepszy widok.

1 września: UFO krąży nad miastem na Białorusi emitując jasny snop światła

© Unknown - Część z tych przezroczystych kulek, które w weekend spadły podobno na dom w prowincji Phuket.

6 września: Na dom w prowincji Phuket w Tajlandii spada deszcz niezidentyfikowanych obiektów

Rodzina z Phuket miała w weekend bliskie spotkanie z niezidentyfikowanymi spadającymi przedmiotami, kiedy to na ich dach i ogród „spadło z nieba” około sto małych kulek.

Sześcioosobowa rodzina oznajmiła, że przezroczyste kulki spadły na ich dom w Wichit około 9 rano w niedzielę, zaraz po opadach deszczu.

„Kiedy deszcz przestał padać, usłyszeliśmu odgłos spadających na nasz dach przedmiotów” – powiedziała 52-letnia właścicielka, Paweenarak Boonsiew.

Jej syn wyszedł na zewnątrz i znalazł na ziemi ponad setkę małych, przezroczystych kulek.

Żona premiera Japoni jest jakby troszkę „wyobcowana”

Twierdzi, że znała aktora Toma Cruisa w poprzednim wcieleniu i że na pokładzie trójkątnego statku kosmicznego odbyła kiedyś podróż na Wenus. [...] „Kiedy moje ciało spało, mój duch chyba poleciał na Wenus na pokładzie UFO w kształcie trójkąta” – powiedziała. „To było niesamowicie piękne i bardzo zielone miejsce”.

Kosmiczne fajerwerki

3 września: Potężna eksplozja na niebie nad Irlandią

12 września: Żółto-biały bolid z długim czerwonym ogonem zadziwia mieszkańców Vancouver

„Był bardzo duży i leciał bardzo nisko, w porównaniu ze spadającymi gwiazdami i innymi deszczami meteorów. Był znacznie bliżej niż cokolwiek co do tej pory widziałem. [...] po prostu zapierało dech w piersiach. [...] Trzeba czasu, żeby umysł sobie z tym poradził… to było niesamowite”.

28 września: Kosmiczny szok i przerażenie: Nad Argentyną eksploduje bolid

Mieszkańcy Mendozy, La Pampy, San Luis i Cordoby widzieli spadający z nieba meteor. Zanim uderzył w ziemię, rozpadł się z wielkim hukiem.

Dziwne stworzenia

© Unknown

W Chinach sfotografowano węża, który najwyraźniej przyszedł na świat z jedną łapą. Przypomina to pewną historię z Chin z maja – urodził się kot ze skrzydłami! Nie po raz pierwszy w tym kraju można było oglądać ptakopodobnego kociaka. W sierpniu 2008 roku otrzymaliśmy wiadomość, że uskrzydlony kot wywołuje sensację w Chinach. Wszystko to zmusza nas do zastanowienia się, co dzieje się w tym kraju?

Tymczasem w jeziorze w Vancouver w Kanadzie grasuje tajemnicze stworzenie. A co zrobić z tym dziwacznym stworem, który rzekomo zginął gwałtowną śmiercią z rąk przerażonych nastolatków z Panamy?

© Telemetro - - Haczykowaty pazur stwora może wskazywać na to, że był to leniwiec. Ale co zatem stało się z jego włosiastym odzieniem?

Bezwłose, gumowate ciało zwierzęcia i odrażające rysy przywołują na myśl przypadek Potwora z Montauk z ubiegłego roku, nadal niezidentyfikowanego zwierzęcia sfotografowanego na nowojorskiej plaży.

Według doniesień z Panamy, nastolatkowie zauważyli wspinające się na skałę stworzenie podczas zabawy w pobliżu miasta Cerro Azaur na północ od Panama City.

Kiedy zwierzę ruszyło w ich stronę, młodzieńcy obawiając się o swoje bezpieczeństwo zaatakowali je kijami, po czym wrzucili martwe ciałko do sadzawki.

Nauka dla Nowego Świata

Scenariusze pukające do drzwi ludzkości nie są sympatyczne. Przy ewentualności super-rozbudowanej wersji wojny w Iraku – tym razem przeciwko Iranowi i z zaangażowaniem jeszcze większej ilości stron chętnie sięgających po broń – po groźbę przymusowych szczepień oraz wzrastające wykorzystywanie coraz doskonalszych technik represyjnych wobec ludzi, aż kusi, żeby się zastanowić, czy samo życie nie prowokuje nas do zajęcia jakiegoś stanowiska. Ignorowanie tych znaków oznacza bierną akceptację kolejnej rundy tragedii.

Żeby jednak zająć stanowisko szczerze i skutecznie, trzeba uczyć się na błędach poprzednich pokoleń oraz znaleźć nowe, realistyczne, twórcze i inteligentne sposoby przeciwstawiania się działaniom psychopatów, by w ten sposób ocalić nasze szanse na przyszłość. Odpowiedzialność spoczywa na tych, którzy bacznie zwracają uwagę na obiektywną rzeczywistość, poszukując w ten sposób rozwiązań będących owocem wiedzy, świadomości, współczucia i wzajemnej współpracy. W takim działaniu leży możliwość zasiania ziaren Nowego Świata, który narodzi się z chaosu dzisiejszych czasów.

© Nela Dunato

Ze sprawozdania z misji do Izraela wynika, że urzędnicy pojechali na wycieczkę

- To był wyjątkowo pracowity wyjazd – mówił o niedawnej misji gospodarczo-kulturalnej do Izraela prezydent Jerzy Kropiwnicki na konferencji prasowej tuż po powrocie.

- Kiedy na moje biurko trafiło sprawozdanie z misji, zastanawiałem się nawet, jak w tak krótkim czasie udało się pomieścić tyle rzeczy – powiedział.

“Polska Dziennik Łódzki” dotarł do tego sprawozdania. Dokument liczy 16 stron. Wynika z niego głównie to, że świta prezydenta rozmawiała o konieczności zacieśniania wzajemnej współpracy i podziwiała osiągnięcia Izraela w budowaniu demokracji.

Misja kosztowała podatnika około 100 tys. zł. Trwała od soboty 17 października do soboty 24 października. Pojechało na nią między innymi 12 urzędników, 6 radnych oraz kilku pracowników magistratu. Koszt pobytu jednej osoby to 4 tys. zł.

Na początek prezydent Łodzi spotkał się burmistrzem Tel Awiwu Ronem Huldai. Co dobrego dla Łodzi wynika z tego spotkania? “Szefowie obu metropolii dali zielone światło partnerom biznesowym, kulturalnym i naukowym” – czytamy w sprawozdaniu z półtoragodzinnej rozmowy. W tym samym czasie magistraccy urzędnicy odwiedzili Instytut Edukacji Demokratycznej, gdzie spotkali się z Yaacovem Hechtem, twórcą metody edukacji demokratycznej. “Pan Hecht przedstawił założenia metody i rozumienie edukacji demokratycznej” – czytamy w sprawozdaniu i dowiadujemy się, że dyrektor wydziału edukacji Jacek Człapiński zadeklarował chęć głębszego poznania tej metody.

Tego dnia odbyło się też spotkanie z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Policji (IPA) w Tel Awiwie. Z Łodzi na misję nie pojechał ani jeden policjant, ale nie przeszkadzało to uczestnikom spotkania porozmawiać na ważkie tematy. Spotkanie dotyczyło bowiem m.in. “podtrzymywania pokojowego współistnienia na świecie”.

Ciekawe rozmowy odbyły się też w parlamencie izraelskim. Lidia Fido, pełnomocnik prezydenta do spraw osób niepełnosprawnych i seniorów, spotkała się z dyrektorem fundacji Yad Sarah, pomagającej osobom niepełnosprawnym w Izraelu. Efektem tego spotkania ma być program współpracy. Pani pełnomocnik dowiedziała się, że w Izraelu “odchodzi się od systemów domów pomocy społecznej”. Dyrektor Yad Sarah wyraził chęć pomocy w rozwiązywaniu problemów osób starszych i niepełnosprawnych w Łodzi. Warto dodać, że 3 proc. środków fundacji pochodzi od państwa, a 97 proc. od sponsorów.

Interesujące rozmowy odbyły się w czwartek. Prezydent, urzędnicy i radni spotkali się z gubernatorem Betlejem i “delegacja zapoznała się z sytuacją polityczną i gospodarczą Autonomii Palestyńskiej”. W urzędzie miasta zapoznano się z systemem edukacji i “zaakcentowany został aspekt pokojowego współistnienia różnych społeczności”. Do Teatru Narodowego Habima w Tel Awiwie Jerzy Kropiwnicki wysłał grupę “kulturalno-oświatową”. “Podczas spotkania zaprezentowano zasady funkcjonowania tego typu instytucji w Izraelu”, padła też propozycja wystawienia wspólnego przedstawienia w Łodzi.

W sprawozdaniu prezydent chwali się jeszcze prezentami dla sióstr elżbietanek w Izraelu, które dostały od Łodzi baterie prysznicowe i umywalkowe “jako akt wsparcia przez łódzki biznes domu pielgrzymkowego”.

Artykuł zaczerpnięty stąd

We wtorek w nocy, w przeddzień debaty Zgromadzenia Ogólnego ONZ nad Raportem Goldstone’a, sprawozdaniem misji informacyjnej Narodów Zjednoczonych zarzucającym armii izraelskiej popełnienie zbrodni wojennych podczas napaści na Strefę Gazy w grudniu 2008, Kongres Stanów Zjednoczonych odrzucił raport stosunkiem głosów 344 do 36. Wczoraj przeciwko przyjęciu raportu przez Zgromadzenie Ogólne ONZ zagłosowała Polska, jak zwykle opowiadając się po stronie USA i Izraela w sprawach dotyczących tego ostatniego.

Ogółem za przyjęciem raportu opowiedziało się 114 państw, 18 było przeciw, a 44 wstrzymały się od głosu. USA oraz 7 państw Unii Europejskiej – Czechy, Niemcy, Węgry, Włochy, Hiszpania i Słowacja – głosowały przeciw przyjęciu raportu, opowiadając się tym samym przeciwko sprawiedliwości i prawom człowieka. Przeciw była również Ukraina, Rosja wstrzymała się od głosu.

Ubolewa nad tym Amnesty International. Yvonne Terlingen, przedstawicielka AI przy ONZ powiedziała:

“We deeply regret that the USA and the Czech Republic, Germany, Hungary, Italy, the Netherlands, Poland and Slovakia voted against the resolution and failed to support the need for accountability, justice and human rights that are so vital for victims of abuses in this conflict.”

Wstyd i hańba. Słów brakuje. Jak można być tak zakłamanym albo tak ślepym na najoczywistszą masakrę odbywającą się na oczach całego świata?

Na szczęście w tym nieszczęściu, Polska znalazła się w mniejszości. W sukurs za to przychodzą europejscy prawnicy zajmujący się prawami człowieka, którzy zamierzają wytoczyć indywidualne procesy przeciwko konkretnym zbrodniarzom wojennym, a raport Goldstone’a będzie im pomocny:

European Human Rights Lawyers To Sue Israeli Officers For War Crimes

A number of European lawyers and human rights activities stated that they obtained names of Israeli army officers suspected of committing war crimes during the war against the Gaza Strip earlier this year.

The lawyers said they would be filing lawsuits against the officers for committing war crimes against the Palestinian people. Israeli paper Haaretz said that the lawyers collected testimonies from residents of the Gaza Strip in preparation to file the lawsuits.

The lists are being filed in Britain, Spain, Norway, Belgium and Holland as the legislation in these countries allow arrest warrants against war crimes suspects.

Haaretz added that attorney Daniel Makeover, from London, told its reporter that the report of Judge Richard Goldstone will be helpful in the lawsuits.

O samym raporcie i jego kontekście tak pisze mr off [wytłuszczenia nie całkiem zgodne z oryginałem]:

Kiedy ostatnie bomby izraelskiej Operacji “Płynny Ołów” (27 grudzień 2008 – 18 styczeń 2009) spadały na Gazę świat wiedział już z napływających informacji, że na tym maleńkim skrawku ziemi będącym izraelskim więzieniem pod chmurami dla 1.5 mln Palestyńczyków doszło do masakry ludności cywilnej.

Kiedy 9 sierpnia br. izraelska organizacja praw człowieka B’Tselem ogłosiła wyniki swojego trwającego 8 miesięcy dochodzenia informując, iż armia Izraela zabiła w Gazie 1387 osob, w tym 773 cywili, 320 dzieci i 109 kobiet i wiadomość ta pojawiła się na czołówkach światowych mediów wywołało to lawinę potępiających Izrael komentarzy podkreślających ilość poległych cywili, a szczególnie dzieci. Fakt, iż większość zabitych nie brała udziału w walkach dowodzi, iż atak Izraela był napaścią na Palestyńczyków jako naród, a nie “wojną z Hamasem”.

Kiedy 15 sierpnia br. ONZowska Fact Finding Mission Richarda Goldstone’a ogłosiła wyniki swego kilkumiesięczngo śledztwa w liczącym 575 stron raporcie świat otworzył oczy ze zdumienia: Goldstone oskarżył Izrael o popełnienie w Gazie zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości dodając w licznych wywiadach prasowych (“Justice in Gaza”, The New York Times, September 17, 2009), iż armia Izraela wielokrotnie z premedytacją atakowała obiekty cywilne oraz ludność cywilną, a polityka Izraela wobec mieszkańców Gazy oraz Zachodniego Brzegu sprzed napaści była polityką prześladowań i zbiorowej odpowiedzialności pozbawiającą Palestyńczyków elementarnych praw człowieka i wolności gwarantowanych konwencjami międzynarodowymi.

Domagając się od rządu Izraela przeprowadzenia uczciwego śledztwa w ciągu 6 miesięcy i ukarania winnych.

O to samo Goldstone oskarżył Hamas sprawujący władze w Gazie (któremu B’Tselem przypisuje 9 ofiar: 5 żolnierzy IDF, 1 członka obrony cywilnej oraz 3 cywili) powiadając o jego atakach rakietowych na Południowy Izrael. Apelując jednocześnie do rządów państw świata, by winnych zbrodni postawiły przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości w Hadze jeśli rząd Izraela i Hamas tego nie uczynią.

Prezentując swój raport 28 września br. ONZowskiej Komisji Praw Człowieka w Genewie R.Goldstone podkreślił w konkluzji:

“ – Kultura bezkarności w regionie trwa już zbyt długo. Brak odpowiedzialności za popełnione zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciw ludzkości osiągnął punkt krytyczny. Trwający latami brak elementarnej sprawiedliwości uniemożliwia myślenie o mogących zakończyć się sukcesem rozmowach pokojowych tworząc klimat sprzyjający niekończącej sie przemocy”.

* * *

Richard Goldstone, b.sędzia Sądu Konstytucyjnego w Południowej Afryce i działacz społeczny zaangażowany przez lata w walkę z apartheidem, jest renomowanym prawnikiem o światowej reputacji. Był m.in. prokuratorem Międzynarodowego Trybunału ds zbrodni popełnionych w Rwandzie i b.Jugosławii. Dla pełnego obrazu trzeba dodać, iż Glodstone jest Żydem mającym emocjonalne i rodzinne związki z Izraelem: przez dziesiątki lat czynnie uczestniczył w działalności wielu organizacji społecznych tego państwa pełniąc w nich prestiżowe funkcje.

Wyjaśniając dlaczego podjął sie wykonania tej trudnej misji Goldstone podkreślił, iż głównym motywem jest jego głęboka wiara w rządy prawa, co oznacza, iż także podczas wojny prawo musi być przestrzegane. Dodając, iż zgodził się również i dlatego, iż członkami jego misji byli doskonali prawnicy z wieloletnim doświadczeniem, co umożliwiało przeprowadzenie obiektywnego śledztwa, opartego wyłącznie o niepodważalne fakty: Christine Chinkin, profesor prawa międzynarodowego Londyńskiej Szkoły Ekonomii i Nauk Politycznych, Hina Ilani, adwokat Sądu Najwyższego w Pakistanie i obrońca praw człowieka z ramienia ONZ w Międzynarodowej Komisji Śledczej ds, zbrodni w Darfurze oraz Desmond Travers, b.oficer armii irlandzkiej i członek kierownictwa IICI, instytutu zajmującego sie prowadzeniem śledztw w sprawach zbrodni podobnych tym z Rwandy, Darfuru, b.Jugosławii.

Rząd Bibi Netanyahu odmówił jakiejkolwiek współpracy z komisją Goldstone’a uniemożliwiając jej wjazd do Gazy oraz Zachodniego Brzegu (wjazd do Gazy umożliwił rząd Egiptu). Komentując te decyzje znany izraelski publicysta i były członek Knesetu Uri Avnery nie owija w bawełnę: “ – Rząd Izraela zbojkotował misję, gdyż świetnie wiedział, że każda dojdzie do takich samych konkluzji: fakty są nieubłagane”.

Warto tu dodać, iż po ogłoszeniu raportu Netanyahu odrzucił jego ustalenia i konkluzje, uznając go za “stronniczy”, “legitymizujący terroryzm”, “antyizraelski”, ”antysemicki”, itd. ale RZĄD IZRAELA NIE POTRAFIŁ PODWAŻYĆ ANI JEDNEGO FAKTU PREZENTOWANEGO W RAPORCIE GOLDSTONE’A.

Hamas oraz wszystkie podległe mu instytucje w Gazie oraz władze Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu ściśle współpracowały z misją Goldstone’a.

* * *

Raport Goldstone’a w sumie nie powiedział na temat bestialskiej pacyfikacji getta Gaza niczego, czego nie mówiły wcześniej dziesiątki cząstkowych doniesień wielu palestyńskich, izraelskich i międzynarodowych organizacji praw człowieka (np. Amnesty International, Human Right Watch). Także wielu dziennikarzy oraz pracowników agend ONZ pracujących w Gazie i na zachodnim Brzegu wcześniej prezentowało podobne opinie. Bodaj najważniejszy był dokument zatytułowany “Breaking the Silence” zawierający zeznania 30 żołnierzy armii izraelskiej biorących udział w inwazji Gazy. Potwierdziły one ostrzeliwanie przez armię izraelską domów w których schronili się cywile (np. Samouni, Zeitoun w Płd Gazie), a także 7 przypadków ostrzeliwania cywili próbujących schronić się w bezpieczniejszych miejscach i sygnalizujących te zamiary wymachiwaniem białymi flagami (raport Goldstone’a opisuje 37 przypadków działania armii Izraela mających znamiona zbrodni wojennej lub zbrodni przeciw ludzkości).

Te oraz wiele innych podobnych zeznań były dowodem, iż celem Izraela podczas Operacji “Płynny Ołów” było “danie nauczki” mieszkańcom Gazy i ukaranie ich za polityczne poparcie dla Hamasu w wyborach parlamentarnych (2007), które dało mu władzę. I sterroryzowanie ich. Temu celowi służyło prowadzenie walki przez armię Izraela w taki sposób, by ograniczyć do minimum straty własne, co oznaczało użycie potężnej siły ognia, czego konsekwencją była śmierć setek cywili.

Raport Goldstone’a gromadząc wszystkie znane fakty w jednym dokumencie stworzył nową jakość: odsłonił polityczne motywy Izraela ujawniając jego prawdziwe cele strategiczne. Dowodząc, iż atak na Gazę był atakiem na Palestyńczyków jako naród, a jego głównym celem było sterroryzowanie ich poprzez brutalną masakrę oraz złamanie ich woli walki o wolność.

Team Goldstone’a pokazał również, iż masakra ludności cywilnej Gazy nie była aktem samoobrony i nie miała racjonalnego uzasadnienia, gdyż Hamas przestrzegał umowy o zawieszeniu broni. Złamał je Izrael, bombardując terytorium Gazy na kilka tygodni przed atakiem. Raport dowiódł też, iż Izrael po dojściu Hamasu do władzy – droga demokratycznych wyborów – wprowadził politykę drastycznego ograniczania dostaw wszystkiego, co potrzebne jest ludziom (których wcześniej zamknął w więzieniu) do życia: wody, elektryczności, żywności, lekarstw, opału, książek, zeszytów, nawet zabawek czy papieru i kredek do rysowania dla dzieci.

Wszystkie te akty prześladowań Palestyńczyków były obliczone na doprowadzenie do wybuchu społecznego przeciw Hamasowi. Ta polityka syjonistów prowokowała symboliczne akcje odwetowe Hamasu, czyniąc politykom z Tel Avivu pretekst do napaści na Gazę. Napaści, której jednym z celów było także poprawienie samopoczucia armii i społeczeństwa Izraela po sromotnie przegranej z Libańczykami w 2006, kiedy to bojownicy Hezbollahu pokazali armii izraelskiej, co potrafi jak ma naprzeciw sobie jako tako uzbrojonych przeciwników. Innym motywem były wybory parlamentarne: będący u władzy politycy Partii Pracy i Kadimy chcieli przy pomocy bomb zrzuconych na Gazę je wygrać pozostając przy władzy.

Raport Goldstone’a pokazał też, że celem armii Izraela – oprócz ludności – była cała infrastruktura techniczna oraz przemysłowa Gazy: szkoły, szpitale, urzędy, fabryki, wodociągi, kanalizacja, linie przesyłowe energii elektrycznej. Jednym z bardziej groteskowych aktów agresji – wiele mówiącym o prawdziwych intencjach Izraelczyków – jest opisane w raporcie zrównanie z ziemią przez czołgi i buldożery armii izraelskiej fermy kurzej wraz z 31.000 kur, która dostarczała Gazie 10% jaj. Innym jest zbombardowanie 9 stycznia br. młyna braci Hamada, zaopatrującego całą Gazę w mąkę (po 9 miesiącach od ataku młyn jest nieczynny). Inny przykład niszczenia infrastruktury przemysłowej to (trwające praktycznie codziennie, do dziś) ostrzeliwanie przez Izrael statków rybackich i urządzeń portowych, czego skutkiem jest spadek o 2/3 dostaw ryb (protein zwierzęcych) w porównaniu z rokiem 2007.

Jednym z najbardziej odrażających aktów bestialstwa Izraela wobec Palestyńczyków jest trwające do dziś wstrzymywanie wypłat rent inwalidom, które otrzymywali od firm ubezpieczeniowych w Izraelu. Kiedy pozbawieni środków do życia zdesperowani ludzie dzwonią z pytaniem dlaczego nie dostają pieniędzy otrzymują lakoniczną odpowiedź: “decyzja polityczna władz”.

Zniszczenia w Gazie po Operacji “Płynny Ołów” (m.in. 5000 domów, 200 fabryk) i ścisła jej blokada uniemożliwiająca jakąkolwiek odbudowę spowodowały, iż 90% Palestyńczyków żyje w nędzy. Cała strefa jest zaś dziś na poziomie rozwoju z roku 1967.

* * *

Raport misji R.Goldstone’a nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co i dlaczego zdarzyło się w Gazie na przełomie grudnia 2008 – stycznia 2009: dokumentując masakrę Palestyńczyków, z których większość stanowili cywile, raport pozbawił Izrael już na zawsze statusu ofiary, dającego mu wcześniej rodzaj immunitetu wzmocnionego wspomnieniem Holocaustu.

To już przeszłość.

Syjonistyczne państwo Izrael przegrało w Gazie w oczach świata wojnę o słuszność, o rację, o polityczną, prawną i moralną legitymację. Przegrało walcząc z najsłabszym ze swoich dotychczasowych przeciwników. Przegrało, gdyż zmasakrowało go za to, że chce być wolny…

Pokazując prawdziwą twarz syjonizmu AD 2009: twarz oprawcy i kata.

Te twarz było już widać podczas wojny w Libanie trzy lata temu, gdy izraelskie lotnictwo dewastowało Bejrut zabijając cywili setkami, jak w Gazie. Ale nie było widać aż tak wyraźnie.

W Gazie spadła maska stworzona przez lata propagandy kreującej Izrael na ofiarę…

Zachęcam do przeczytania całości na salonie24, wraz z artykułami przytoczonymi w komentarzach.

Pewnie nikt nie ogłosi 6 listopada dniem żałoby narodowej, a szkoda.

DAJ IM 5 LISTOPADA, KTÓREGO NIGDY NIE ZAPOMNĄ !

Żadnej muzyki, żadnych wybuchów, żadnej przemocy – po prostu jedna ogromna masa ludzi stojąca razem i jednym grzmiącym głosem krzycząca: DOŚĆ!

Jak do tego doszło? Kto jest winny? Jedni mniej, inni bardziej. Oby odpowiedzieli ci bardziej winni. Ale prawdę mówiąc, jeśli szukacie winnych… musicie tylko spojrzeć w lustro. Wiemy, dlaczego to robiliście. Wiemy, że byliście przerażeni. Kto by nie był? Wojna, terror, choroby. Był milion powodów, które pomieszały wam rozum i odebrały zdrowy rozsądek. Strach wziął górę.

Czy pamiętacie, jak zaczęło się zmieniać znaczenie słów? Jak rzadkie słowa typu “poręczenie” czy “przedłożenie” zaczęły wzbudzać strach, podczas gdy sprawy takie jak “wojna prewencyjna” i Bezpieczeństwo Narodowe zyskały na potędze? Spójrzmy prawdzie w oczy: mainstreamowe media i ich najlepsi kumple ze świata polityki mają MNÓSTWO pieniędzy na reklamę. Przywódcy coś mówią, media to nagłaśniają i zanim się zorientujesz, wszyscy wokół wierzą, że Saddam jest powiązany z 9/11, a Osama schował się pod twoim łóżkiem.

To działa jak magia.

My też mamy odrobinę własnej magii. Słowa zachowują swoje znaczenie, a tym, którzy będą słuchać – przyniosą prawdę. Prawdę oferujemy Wam dzień po dniu na stronach Signs of the Times. My, w SoTT.net polegamy na WAS. Jeżeli jesteście zainteresowani tym co prezentujemy, jeśli jesteście zmęczeni kłamstwami i stekami bzdur napływającymi ze stolic całego świata, jeśli jesteście zmęczeni życiem w ciągłym strachu, MOŻECIE coś z tym ZROBIĆ – Rozpowszechniajcie!

Zachęcamy Was do skopiowania poniższych ulotek i rozesłania ich, gdzie tylko się da:

• Wyślijcie je mailem do znajomych i do rodziny!
• Drukujcie je i rozwieszajcie!
• Wytapetujcie nimi biura swoich “przedstawicieli” w rządzie!
• Zrzucajcie je z dachów!
• Wykorzystajcie jako tapety na swoim komputerze w biurze i w domu!
• Zaproście przyjaciół na wspólne obejrzenie V jak Vendetta i wtedy pokażcie im tę stronę!

Załóżcie swoje symboliczne maski i peleryny, a wraz z nadejściem 5 listopada, Signs of the Times stanie się powszechnie rozpoznawalną nazwą, wraz ze słowami takimi jak “psychopatia” i “ponerologia”.

Wspólnie terror w ludzkich sercach możemy zastąpić NADZIEJĄ na inną przyszłość – przyszłość, w której MY WSZYSCY będziemy się liczyć!

[640x480] [800x600] [1024x768] [1600x1200]

[640x480] [800x600] [1024x768] [1600x1200]

[640x480] [800x600] [1024x768] [1600x1200]

[640x480] [800x600] [1024x768] [1600x1200]

[640x480] [800x600] [1024x768] [1600x1200]

(O nowych plakatach poinformujemy w zakładce “aktualizacje”)

RICHARD DOLAN mówi o swojej najnowszej książce, drugim tomie trylogii “UFOs and The National Security State”.

Dlaczego tak wielu ludzi nie ma świadomości istnienia zjawisk hiperwymiarowych stojących za globalną polityką, nieprzyjaznych technologii ani nie zdaje sobie sprawy z prawdopodobnej przyszłości naszej planety i rodzaju ludzkiego?

Dolan wnikliwie tłumaczy, jak niezmiernej wagi jest, abyśmy wszyscy aktywnie  poszukiwali informacji na ten temat.

Wszystkich Czytelników, rozumiejących j. angielski, gorąco zachęcam do wysłuchania tego ponad godzinnego wykładu.

Tutaj obejrzysz video bezpośrednio na YouTube

Stąd możesz ściągnąć wideo w formacie MP4

Stąd ściągniesz plik dźwiękowy w formacie MP3

]]> http://pracownia4.wordpress.com/2009/10/13/wyklad-richarda-dolana-musimy-zrobic-wszystko-zeby-prawda-zostala-ujawniona/feed/ 2 motmot77 UFO-V2-COVER-FRONT-small http://pracownia4.wordpress.com/2009/10/05/laczenie-punktow-masowa-depopulacja-jest-tuz-tuz-a-tajny-oddzial-urzadza-swiat-po-swojemu/ http://pracownia4.wordpress.com/2009/10/05/laczenie-punktow-masowa-depopulacja-jest-tuz-tuz-a-tajny-oddzial-urzadza-swiat-po-swojemu/#comments Mon, 05 Oct 2009 21:59:54 +0000 iza http://pracownia4.wordpress.com/?p=1280 ]]>

[oryg.: Connecting the Dots: Mass depopulation on its way and the Secret Team's management of the world, tłum.: PRACowniA]

SOTT Editors
SOTT.net
07 września 2009 17:33 UTC

‘Lonnie Wolfe’ napisał w 1981 roku artykuł Plan depopulacji wg Haiga-Kissingera, w którym stwierdza:

© Unknown -- Toksyny są „prezentem” serwowanym ludzkości przez psychopatów i ich stronników

Śledztwo tygodnika EIR [Executive Intelligence Review] ujawniło istnienie organu działającego poza kontrolą Białego Domu, a stworzonego jedynie po to, by zredukować światową populację o dwa miliardy ludzi za pomocą wojen, głodu, chorób czy innych koniecznych środków. Ów instrument, na który składają się różne szczeble rządowe, nadaje kurs amerykańskiej polityce zagranicznej. W każdym punkcie zapalnym na świecie – czy to na Salwadorze, czy w tak zwanym sektorze kryzysu w Zatoce Perskiej, Ameryce Łacińskiej, południowo-wschodniej Azji czy też w Afryce – celem amerykańskiej polityki zagranicznej jest redukcja populacji. Kierowanie operacją Rada Bezpieczeństwa Narodowego USA (National Security Council) wyznaczyła Grupie Roboczej ds. Polityki Ludnościowej. Grupa ta wchodzi w skład Biura ds. Ludności (Office of Population Affairs, OPA) Departamentu Stanu USA, utworzonego przez Henry’ego Kissingera w 1975 roku. To samo Biuro nakreśliło administracji Cartera raport Global 2000, w którym apelowano o redukcję populacji. Poza raportem ten sam organ podtrzymywał wojnę domową na Salwadorze jako zamierzony projekt depopulacji.

“Naszym działaniem kieruje jeden motyw – jest nim redukcja populacji” – powiedział Thomas Ferguson, przedstawiciel Biura (OPA) na Amerykę Łacińską. „Albo [obce rządy] będą z nami współpracować, albo urządzimy im taki bajzel, jak na Salwadorze, w Iranie lub Bejrucie. Populacja stanowi problem polityczny. Kiedy wymknie się spod kontroli, potrzeba będzie autorytarnych rządów, nawet faszyzmu, aby ją zredukować. Profesjonaliści nie zamierzają redukować populacji z humanitarnych pobudek. Jedynie ładnie to brzmi. Kierujemy się myślą o surowcach i środowiskowych ograniczeniach. Patrzymy pod kątem strategicznych potrzeb i w związku z tym stwierdzamy, że ten kraj musi obniżyć liczbę ludności – w przeciwnym razie będziemy mieć problem.”

© Joel Caheiro

Zrozumiałe jest, że w 1981 roku każdy mógł uznać ten dokument za niestworzoną teorię spiskową, zważywszy na niewielką ilość dowodów dostępnych w tamtych czasach. W 1981 roku my sami pewnie byśmy zareagowali właśnie w ten sposób. Jednak w sierpniu 2009 roku zaprzeczanie otaczającej nas rzeczywistości nie wchodzi już w grę, może z wyjątkiem największych ofiar tej iluzji. Polityka depopulacji ruszyła, to kulminacja długo przygotowanego planu psychopatycznej elity. Redaktorzy i czytelnicy SOTT widzą jego oznaki od lat, a wydarzenia z tego miesiąca, wraz z otwarciem na wszystkich frontach wojny przeciw ludziom, o kolejny krok przybliżyły spełnienie się tej przerażającej wizji świata. Wszystko co może nas fizycznie, mentalnie, psychicznie i duchowo zniszczyć, zostało spuszczone z łańcucha. Poprzez brutalną siłę wojskową, programy eugeniczne pod maską lekarskich zabiegów, modyfikowaną żywność, grabieże i niszczenie surowców, rozprzestrzenianie toksyn oraz wojnę psychologiczną objawia się wyraźna groźba brutalnego i wszechobecnego ucisku.

Jest jednak nadzieja, a bierze ona swój początek w świadomości tych zjawisk. Zatem kontynuujmy…

Techniki depopulacji, metoda I: Sprowadzić głód

Dwie trzecie spośród miliarda głodujących ludzi na świecie mieszka w Azji, gdzie niedobór wody doprowadził do niespotykanych wcześniej braków żywności, które zagroziły zdolności wyżywienia rosnącej populacji kontynentu. Zaś dziwna pogoda w innych rejonach świata – nieustanne powodzie w Australii, Argentynie i Kenii, nadmierne opady deszczu nad północno-wschodnimi USA, zaskakująco niskie letnie temperatury w Kanadzie – jest idealnym bodźcem dla windowania cen żywności i zwiększania jej niedoboru, a tym samym dla zaistnienia katastrofy na miarę pandemii.

W 2003 roku Pentagon wydał raport zatytułowany Gwałtowne zmiany klimatyczne oraz ich implikacje dla bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych, opisując rozwój wydarzeń w XXI wieku:

Nagłe zmiany klimatu mogą znacznie nadwyrężyć pojemność środowiska*, która już obecnie znajduje się na niebezpiecznym poziomie. Naturalną tendencją czy też potrzebą jest przywrócenie jej stanu optymalnego. Kiedy nagłe zmiany klimatu zmniejszają światową pojemność środowiska, dojść może do zaciekłych wojen o żywność, wodę oraz energię. Zarówno w wyniku wojen jak i głodu oraz chorób liczba ludności ulegnie redukcji, by po jakimś czasie dojść do stanu równowagi z aktualną pojemnością środowiska.

[*pojemność środowiska - największa liczba osobników, jaką środowisko jest w stanie utrzymać przez (nieskończenie) długi czas (Biologia, Solomon, Berg, Martin, Villee; W-wa 1998)]

Pentagon stanowi centrum amerykańskiego kompleksu militarno-przemysłowego i jako takie jest jednym z największych na świecie konsumentów dostępnych środków. Fakt ten nie czyni raczej Pentagonu bezstronnym źródłem informacji o „pojemności środowiska” dla zasobów naturalnych Ziemi. Co więcej, ów raport napisano zaraz po rozpoczęciu przez USA drugiej wojny o surowce XXI wieku (inwazji na Irak). Nie dziwi więc, że ten plan „redukcji populacji”, przedstawiony jako przywracający równowagę światu pogrążonemu w nieustannych wojnach o kurczące się zasoby ropy, żywności czy wody – stał się politycznym credo tych, którzy chcą się utrzymać u władzy. Poniższy truizm przypisuje się Henry’emu Kissingerowi: „Kto kontroluje zasoby żywności, kontroluje i ludzi. Kto kontroluje energię, włada całymi kontynentami. Kto kontroluje pieniądze – rządzi światem.” Ażeby wyzbyć się wszelkich wątpliwości co do znaczenia terminu „pojemność środowiska”, tu oto dr Hans Joachim Schellnhuber, doradca niemieckiej kanclerz Angeli Merkel oraz profesor wizytujący na Oxford University, tłumaczy, że masowa redukcja liczby ludności byłaby pozytywnym aspektem „globalnego ocieplenia”, kiedy to ludzie zaczną umierać z głodu z powodu katastrofalnych skutków zmian klimatycznych.

© Kevin Carter - - Tryumf psychopatów

“Choć w bardzo cyniczny sposób, jest to tryumf nauki, ponieważ w końcu coś ustabilizowaliśmy – a mianowicie oszacowanie pojemności środowiska tej planety, to znaczy poniżej miliarda ludzi [...] To w istocie tryumf.”

Tym, co naprawdę miał na myśli, rzecz jasna, jest to, że ów „cyniczny tryumf” stanowi jeden z głównych celów propagandy o globalnym ociepleniu z winy człowieka. Fakt, że niezbędnej do życia żywności można użyć jako narzędzia kontroli, ukazał wyraźnie przedstawiciel koreańskiego przedsiębiorstwa Daewoo, uzasadniając chęć zakupu praw do rozległych obszarów pól uprawnych na Madagaskarze:

“Zamierzamy zasiać tam kukurydzę celem zabezpieczenia naszego kraju. Na tym świecie również i żywność może być bronią” – powiedział Hong Jong-wan, menedżer Daewoo. „Będziemy mogli eksportować zbiory lub też przywieźć je do Korei w przypadku kryzysu żywnościowego.”

Dodatkowo, zamiast przekazać je stronie trzeciej (na przykład koreańskiemu społeczeństwu lub innemu krajowi) zbiory te można będzie przechować do czasu, gdy zapasy żywności staną się kartą przetargową w przyszłych zagrywkach psychopatów. Plan eksportu żywności do odległego kraju, który będzie mógł użyć jej jako broni niszczącej gospodarkę innych państw, z pewnością nasila już i tak wielki gniew mieszkańców Madagaskaru, których rząd został w tym roku obalony w wyniku popartego przez wojsko zamachu stanu. Mimo że wspomniana transakcja może nie dojść do skutku, podobne sytuacje mają miejsce na całym świecie, gdzie duże korporacje wykupują pozostałe ziemie uprawne. Pod płaszczykiem politycznie poprawnej mowy o wspieraniu krajów rozwijających się oraz inwestowaniu w ich rolnictwo, w rzeczywistości kryje się proces grabienia ziem, który tym samym napędza wizję przyszłego braku żywności, zachęcając do gromadzenia zapasów. Scott Thill dokładnie wyjaśnia całe to szaleństwo:

Bańka finansowa obecnie przeniosła się z rynku mieszkań na towary, a w szczególności na światową produkcję żywności. Biorąc pod uwagę, co fikcyjne pieniądze zrobiły z rynkiem mieszkaniowym, nie wróży się nic dobrego lokalnym społecznościom, których ziemię zakupują rządy, posiadacze prywatnych majątków, fundusze hedgingowe czy inni inwestorzy w pogoni za wartością rzeczywistą w nadzwyczaj nierealnej gospodarce.

Obopólna korzyść w żadnej mierze nie wchodzi w rachubę, gdyż jedynym pożądanym interesem jest dalsze wzbogacenie się już i tak bogatych krajów oraz inwestorów, zatraconych w marnotrawnej konsumpcji oraz gospodarczej i politycznej korupcji, oblatujących świat w poszukiwaniu naiwnych gospodarzy, na których mogliby się napaść. Nieważne, czy chodzi o ryż, trzcinę cukrową, olej palmowy czy inne paliwa dla ich opasłych cielsk lub odstawionych aut, za nic mają zdrowie i dobrobyt swoich gospodarzy. Tacy ludzie hołdują filozofii przetrwania w najczystszym znaczeniu tego słowa, a jej zwolennicy nigdy nie dzielą się gromadzonymi dobrami.

“Inwestorzy postrzegają te ziemie jako kurczące się zasoby w świecie rosnących niedoborów, co stanowi jedną z przyczyn, dla których tak żywo ich poszukują” – wskazuje Woodall. „Przenoszą mentalność plantacyjną w XXI wiek i pozbawiają ludzi ich ziemi. To obłęd.”

W krajach, gdzie nie istnieje publiczny dostęp do informacji dotyczących sprzedaży własnych ziem, praktyki takich plądrowań i zawłaszczania rodzimej produkcji żywności dokonują się za pomocą tajnych umów. Grunty trafiają w ręce międzynarodowej finansjery, wielkich przedsiębiorstw oraz agencji rządowych. Owe sępy finansowe pogłębiają następnie niedobór żywności, dokonując krótkiej sprzedaży* podstawowych towarów i bogacąc się wraz z pogłębianiem się kryzysu żywnościowego. W ciągu tylko sześciu ostatnich miesięcy zakupiono w Afryce i Azji Południowo-Wschodniej ziemie uprawne odpowiadające „połowie obszaru wszystkich pól w Europie”. W zeszłym roku byliśmy świadkami wybuchu zamieszek związanych ze wzrostem cen żywności. W międzyczasie nastał kryzys finansowy, rzucając na dno rozpaczy kolejnych sto milionów ludzi. W oczach elity ci ludzie to „bezużyteczne darmozjady”, w rzeczywistości zaś są to przeważnie głodujący rolnicy lub pracownicy gospodarstw. Właśnie tak – większość naszego jedzenia (i to w tzw. „rozwiniętych państwach”) wytwarzają ci, którzy są najbardziej narażeni na nieustanne przejawy chciwości ze strony elity i których ograniczona zdolność umysłowa oraz myślenie życzeniowe nie dopuszczają ich do świadomości, że ich także pochłonie tsunami niepokojów społecznych, do jakiego z pewnością dojdzie w niedalekiej przyszłości.

[*Krótka sprzedaż - w terminologii giełdowej, pożyczanie papierów wartościowych (głównie akcji) od biura maklerskiego, w celu ich sprzedaży.Inwestor może dokonać krótkiej sprzedaży (zająć krótką pozycję) jeśli przewiduje, że kurs danego instrumentu finansowego będzie spadać. W przypadku rzeczywistego spadku jego wartości zyskiem brutto jest różnica między kwotą uzyskaną ze sprzedaży pożyczonych akcji, a kwotą zapłaconą za ich wykup. Natomiast zyskiem netto na rachunku inwestycyjnym jest zysk brutto po odjęciu wynagrodzenia dla pożyczkodawcy za udzielenie pożyczki oraz prowizji biura maklerskiego od kupna i sprzedaży akcji. W przypadku wzrostu wartości akcji powyżej ceny sprzedaży – inwestor straci. W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.org]

I nie myślcie, że dotknie to jedynie trzeci świat. Spis ludności na 2008 rok ujawnił znaczący wzrost ubóstwa w Stanach Zjednoczonych. Następnie weźmy pod uwagę, że prawdziwe skutki zmian klimatu – coraz niższe temperatury – przejawiają się krótszym okresem wegetacji w Ameryce Północnej. Niedawno pojawiły się też ostrzeżenia o możliwym niedoborze cukru – co nie jest do końca złą wiadomością, zważywszy na jego niszczący wpływ na zdrowie – nas jednak najbardziej interesuje tu wskazanie na malejącą produkcję żywności. Gdy wziąć jeszcze pod uwagę fakt, że jeden na dziewięciu Amerykanów korzysta z przydziałów na żywność, że prawdziwe koszty taniego amerykańskiego jedzenia ukazują nieproporcjonalnie duże straty finansowe i środowiskowe, oraz że wizja braków żywności powodowanych skróconymi okresami wegetacji nabiera realizmu, staje się oczywiste, że trzeba temu jedynie odrobinę…. pomóc.

© Unknown -- Słońce bez plam

A całość wydarzeń spotyka się z beznamiętną reakcją Słońca, na którym od 53 dni nie pojawiła się żadna plama, rekord porównywalny z sytuacją sprzed 96 lat [ten rekord został przerwany 1 września wraz z pojawieniem się jednej plamy. Była jednak wątpliwa i nie „pożyła” długo, bowiem zniknęła już następnego dnia; więcej na Spaceweather.com – przyp.]. Rosnąca liczba dowodów wskazuje na dalszy trend obniżania się temperatur. Możliwość zaistnienia minimum słonecznego podobnego do minimum Daltona, powodując wydłużenie i nasilenie się chłodnych pór roku, tylko pogorszy katastrofalne następstwa braków żywności i paliw. Zawsze gotowe do większej grabieży, Monsanto skorzysta z tej sytuacji i z pewnością wynajdzie nasiona GMO odporne na zimno, które ocalą nas wszystkich.

Nie trzeba nawet działań ‘na wielką skalę’, by przechylić szalę – Amerykańskiej Federalnej Agencji Ubezpieczeń Depozytów Bankowych (FDIC) brakuje funduszy w związku z ogromną liczbą upadających banków:

Nawet jeśli niewielu depozytorów amerykańskich banków dowie się, że FDIC musiała poprosić o fundusze Departament Skarbu, i gdy ci sami depozytorzy uznają, że ich bankowe pieniądze są zagrożone i postanowią część z nich wybrać, cała reszta może ruszyć w ślad za nimi. To z kolei może okazać się tym sądnym dniem, o którym wielu prorokowało. Będzie trzeba wtedy ogłosić przerwę w pracy banków i kto wie, co się wydarzy potem – żołnierze na ulicach, emisja nowej waluty, stan wojenny? I nie łudźcie się, że ci w rządzie federalnym nie mają już gotowego planu na taką okoliczność.

Skutkiem starannie opracowanego planu rząd USA zamierza także podjąć decyzję o narzuceniu diety opartej o GMO. W przeważającej mierze dzięki lobbowaniu przez takie kolosy jak Monsanto – którym zadanie niewątpliwie ułatwił ich człowiek obsadzony na samym szczycie FDA – już dawno temu przyjęta ustawa wyznaczać będzie standardy jakości żywności, dyskryminując żywność organiczną produkowaną w małych gospodarstwach na rzecz upraw GMO mających być ratunkiem w niepewnej sytuacji (coś jak Glass-Steagall Act, tyle że w rolnictwie). Stephen Lendman ostrzega:

Koncentracja władzy w rękach kilku agrobiznesowych gigantów naraża wszystkich na niebezpieczeństwo, gdyż [przedsiębiorstwa te] planują osiągnąć globalną dominację za pomocą opatentowania wszystkich form organicznych w celu powszechnego narzucenia żywności GMO – nawet pomimo faktu, że spożywanie jej zagraża ludzkiemu zdrowiu.

By nie być gorszym, rząd brytyjski również zamierza zrobić interes na śmierci obywateli, przygotowując ich do nowej diety:

Kryzys żywnościowy w UK może doprowadzić do racjonowania żywności i upowszechnienia GMO

Żywność GMO przyczynia się do światowego głodu. Czysta patologia kryjąca się za owymi metodami redukcji populacji jest ewidentna we wszystkich działaniach Monsanto.

Dziesiątki tysięcy indyjskich rolników zobowiązanych do jego terminatoracyjnego cyklu śmierci popełnia samobójstwo. A jaka jest odpowiedź Monsanto? Zwiększyć wieśniakom o 42 procent koszt zakupu nowych „inteligentnych” roślin, liczy bowiem na to, że w ten sposób osiągnie oczekiwany zysk obok tego z transakcji terminowych na rynku towarów. Oto destrukcyjny kapitalizm w pełnej krasie – mniej ludzi, większy zysk i przywrócenie idealnej „pojemności środowiska”. Istne „win-win” dla wszystkich (psychopatów)!

Techniki depopulacji, metoda II: Wyobraź sobie, że świnie fluwają

Oczywiście nie można mieć należytej “wojny z ludźmi” bez przebiegłej strategii – takiej jak atakowanie na wielu frontach przy jednoczesnym skrywaniu samej wojny za osłoną dymu i luster.

Wśród taktyk zastraszania (które mogą być także próbami uwarunkowania nas na to, co nas czeka) rząd brytyjski przygotowuje zbiorowe groby, aby poradzić sobie z drugim wybuchem świńskiej grypy w okresie jesiennym. Scenariusz ten wybitnie przypomina inny, rozgrywający się w średniowieczu, kiedy ludzie masowo umierali od “Czarnej Śmierci” (której przyczyna została prawdopodobnie utajniona [pl.], ale to już inna historia). Powinno to mówić samo za siebie, ale czy ludzie to usłyszą?

Przygotowania do katastrofy stanowią powtarzający się w USA schemat – szkoły w stolicy przygotowują się do szczepień przeciwko świńskiej grypie, a Gwardia Narodowa przeprowadza w szkole w Maine swój “trening gotowości”, żeby przygotować się na możliwość zamieszek wywołanych dostarczeniem do szkoły szczepionek – włącznie z ćwiczeniem użycia gazu łzawiącego.

Wszystkie te środki są rozważane pomimo ogłoszenia przez WHO, że świńska grypa wydaje się ogniskować głównie na półkuli południowej – gdzie, jak wiadomo, jest teraz zima – i że u “zdecydowanej większości” pacjentów choroba nadal przebiega łagodnie. Można by niemal pomyśleć, że nasze łaskawe rządy chcą mieć pandemię obejmującą jakąś formę masowej śmierci, bądź też wiedzą, że takie wydarzenie nadciąga i świńska grypa jest tylko przykrywką mającą przekonać nas, że jest to “zjawisko nieszczęśliwe, ale naturalne”.

Ale skoro zadaniem WHO jest wprowadzanie w błąd, a nie informowanie, to  organizacja ta musi cierpieć na jakiś dziwny przypadek osobowości wielorakiej. Powyższe doniesienie zdaje się zapewniać nas, że sprawy nie mają się tak źle, jednak dalej dodaje się, że lekarze z półkuli południowej zgłaszają przypadki ciężkich postaci świńskiej grypy, która atakuje płuca skądinąd zdrowych, młodych osób, a aż 15 procent zakażonych pacjentów wymaga intensywnej opieki szpitalnej. Przynajmniej niektórzy eksperci ostrożnie przyjmują bardziej umiarkowany ton:

“Tego typu wypowiedzią WHO z pewnością sprowadza na ludzi strach [przed Bogiem]” – powiedział William Muraskin, profesor Urban Studies w Queens College w Nowym Jorku, który jest specjalistą w dziedzinie międzynarodowego zdrowia. – “Opis podany przez WHO przypomina infekcję płuc, która pochłonęła tak wiele ofiar wśród młodych ludzi podczas pandemii w roku 1918.

Dr Julie Gerberding, była dyrektor US Centers for Disease Control and Prevention zauważyła, że “ciężkie zapalenie płuc także wystąpiło w 1918 roku, ale nie możemy potwierdzić, że patofizjologia jest dokładnie taka sama.”

Natomiast dr Anthony Fauci z National Institutes of Health – jeden z rządowych autorytetów w kwestii świńskiej grypy – powiedział Brianowi Hartmanowi z ABC News: „Nasilenie nie powinno być bliskie temu z 1918 roku” – po raz kolejny podkreślając, że może się to zmienić.

“Ale jeśli to, co obserwujemy teraz, jest miarodajną przesłanką dla tego, co zobaczymy jesienią i zimą, to wygląda to na łagodną lub umiarkowaną pandemię, a nie na bardzo ciężką”.

Ponadto, tego samego dnia dyrektor organizacji, Margaret Chan udzieliła  wywiadu “Le Monde” i oświadczyła, że “ten wirus przemieszcza się z niewiarygodną, niemal niespotykaną prędkością” – to znaczy cztery razy szybciej niż zazwyczaj. – “Wszystkie rządy muszą przygotować się na najgorsze“. Innymi słowy, bój się i daj się zaszczepić. Ktoś musi odnosić z takich słów korzyści.

Rząd Stanów Zjednoczonych podejmuje kroki w celu przeciwdziałania opóźnieniu w dostarczeniu szczepionki przeciw świńskiej grypie, szukając fabryk, które mogą szybciej uzyskać więcej tego płynu do strzykawek, pomimo faktu, że załatwiana na szybko szczepionka jest jeszcze gorsza niż ta ’starannie przygotowana’, i tak już niebezpieczna. Pamiętaj, na wszystkim można zrobić interes. Kto zyskuje na szczepionce przeciw świńskiej grypie?

Firmy farmaceutyczne zaangażowane w produkcję szczepionek przeciwko świńskiej grypie to m.in. Baxter International, Sanofi-Aventis SA, Novartis i GlaxoSmithKline. Jefferson zauważa, że Glaxo będzie brało około 6 dolarów za dawkę, podczas gdy koszt produkcji szczepionki to 1 dolar za dawkę. To niezły dochód dla giganta farmaceutycznego. Poproszony o komentarz na temat swojej marży, przedstawiciel Glaxco zauważył, że firma “nie potwierdza tych liczb”.

Czy nie byłoby ironią, gdyby szczepionka mająca za zadanie chronić nas, w efekcie nas zabiła? Może to jest ten pomysł? Może ci, którzy są w stanie wiedzieć więcej, rozumieją, że “rozwiązanie” jest gorsze niż sam problem, w końcu tylko jedna trzecia pielęgniarek w Wielkiej Brytanii jest gotowa poddać się szczepieniu przeciwko świńskiej grypie, podczas gdy brytyjscy lekarze obawiają się, że szczepionka ma związek ze śmiertelną chorobą nerwową [pl] zwaną zespołem Guillain-Barré (GBS) [ostra, zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna], który atakuje osłonki nerwów, powodując paraliż i niemożność oddychania.

Kilka miesięcy temu odosobniony głos na naukowej pustyni starał się podkreślić dowody wskazujące, że według wszelkich oznak “świńska grypa” została sztucznie opracowana w laboratorium. WHO szybko go uciszyła i oddaliła.

Wojna z ludźmi i Taserowi złośliwcy

Istnieją także plany wobec tych z nas, którzy przetrwają to, co ma się wkrótce wydarzyć, czymkolwiek to będzie. Oto kilka przypomnień, że wojna ze społeczeństwem – niegdyś sprzedawana jako ‘wojna z terrorem’, niezbędna dla naszego bezpieczeństwa – wciąż trwa.

Australijski rząd planuje zwiększyć przywileje policji, która niczym Sędzia Dredd będzie mogła wkraczać do mieszkań osób podejrzanych mając tylko wstępną zgodę sędziego, a samym podejrzanym trudniej będzie starać się o kaucję, a wszystko to w imię świętej krucjaty przeciwko terroryzmowi, rzecz jasna. W innych krajach jest jeszcze więcej oznak chorego systemu sądowniczego. Weźmy amerykańskiego sędziego Antonina Scalię, który stwierdza:

Sądy [w USA] nigdy nie twierdziły, że konstytucja zakazuje egzekucji skazanego, który miał pełny i sprawiedliwy proces, a który potem dzięki zasadzie habeas corpus zdołał przekonać sąd o tym, że jest „naprawdę” niewinny. Wręcz przeciwnie, wielokrotnie pozostawialiśmy tę kwestią nierozstrzygniętą, wyrażając poważne wątpliwości co do twierdzeń, jakoby „prawdziwa niewinność” była konstytucyjnie poznawalna.

Wiadomo, że system prawny i sądowniczy pada ofiarą poneryzacji, gdy zgodnych z prawem argumentów używa się do tworzenia doktryn będących zupełną odwrotnością istoty tego prawa. Nie trzeba zresztą daleko szukać, by ujrzeć przykłady tak powstałych rażących nadużyć prawa. Raport generalnego inspektora CIA z 2004 roku ujawnia, że agenci przesłuchujący więźniów podejrzanych o terroryzm dokonywali na nich pozorowanych egzekucji. Czy nadal będą nazywać to ‘surowymi technikami przesłuchań’, kiedy grożenie więźniowi śmiercią stanowi pogwałcenie amerykańskiego prawa o niestosowaniu tortur? Być może przyczyną rosnącej potrzeby obejścia prawa przez CIA jest jej tajna umowa z firmami podobnymi Blackwater, by te odwalały za nią najbrudniejszą robotę.

Systemy polityczne, które głoszą hasła praw człowieka a jednocześnie stosują tortury, muszą posuwać się do oszustwa, aby ujść z tego na sucho. W godnym pożałowania incydencie z 2007 roku, niemiecka policja zatrzymała w pewnym miasteczku trzech młodych muzułmanów będących w posiadaniu 730 kg nadtlenku wodoru, z którego mieli otrzymać 550 kg materiałów wybuchowych. Oficjalnie podano, że trójka tych ‘terrorystów’ – plus jeden złapany rok później w Turcji – zamierzała dokonać zamachu na amerykańskie bazy i inne placówki w Niemczech pod szyldem ‘Unii Islamskiego Dżihadu’, rzekomej grupy terrorystycznej z siedzibą w Uzbekistanie. Ale wiecie co?

Ci rzekomo niebezpieczni członkowie grupy okazali się zwykłymi fajtłapami. Nie mieli żadnych powiązań z jakąkolwiek islamską organizacją terrorystyczną.

“Nie kierował tą grupą żaden znany islamski przywódca… w Pakistanie czy gdziekolwiek indziej” – stwierdził Hans Leyendecker, jeden z czołowych niemieckich dziennikarzy śledczych. „Członkowie tej grupki są bezmyślnymi, gamoniowatymi młodzieniaszkami, którzy nienawidzą USA.”

Co więcej, piątego członka grupy, którego nie udało się dotąd zatrzymać, opisano jako pochodzącego z Turcji Mevluta K. Okazuje się on być informatorem tureckiego wywiadu (MIT, Milli Istihbarat Teskilati). Według zeznań członków grupy był on czołową postacią w spisku.

To żadne zaskoczenie. Podobne incydenty miały już miejsce wcześniej. Pamiętacie ‘spisek terrorystyczny’ w Miami z 2006 roku? Został on całkowicie sfabrykowany przez tajnych agentów FBI, którzy wrobili grupkę drobnych przestępców ukazując ich jako ‘niebezpieczną terrorystyczną komórkę’, którą następnie skutecznie unieszkodliwiono. Jeżeli nigdy nie słyszeliście o tej sprawie, zadziwi was, jaką farsą się okazała.

Chociaż oczywista dla wszystkich z otwartymi oczami, prowokacja poprzez oszustwo jest sztandarowym narzędziem władzy. Być może surfując po sieci zdarzyło się wam kiedyś odwiedzić blog rasistowskiego łowcy konspiracji i nadawcy radiowego, Hala Turnera. Otóż niedawno został aresztowany, a z oświadczenia jego prawnika dowiadujemy się, że ów zwolennik supremacji białych był szkolony przez FBI na agenta prowokatora. Możemy też zastanawiać się, czy republikański członek Izby Reprezentantów Paul Broun (stan Georgia) nie odgrywa podobnej roli, świadomie lub nie, sugerując, że ‘socjalistyczna elita’ Obamy „może wykorzystać dowolną pandemię lub katastrofę naturalną do zaprowadzenia stanu wojennego” w celu „przejęcia władzy” – co nie oznacza bynajmniej, że katastrofy naturalne i stan wojenny nie są przewidziane w programie, jednak nie w taki sposób, jak sobie to wyobraża Broun.

Czy można zarzucić nam cynizm w kwestii prawdziwych intencji naszych przywódców, gdy tyle jest wokół oszustw i dezinformacji? Czy można winić nowozelandzką dziennikarkę Claire Swinney za jej przekonanie – poparte silnymi argumentami – że 9/11 było wewnętrzną robotą? Rozsądni ludzie przyznaliby jej rację, jednak w jej własnym kraju nazwano to „urojeniem” i zamknięto ją w szpitalu psychiatrycznym. Sam Kafka nie wymyśliłby takiej historii.

Przejdźmy teraz do szczególnie podstępnego aspektu wojny z ludźmi, wstrząsającego jak kilkaset tysięcy woltów.

W 1776 roku Thomas Jefferson napisał te słynne słowa w swojej preambule do Deklaracji Niepodległości:

Uważamy za oczywiste te oto prawdy, że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi, obdarzeni przez swego Stwórcę niepodważalnymi prawami, a do praw tych należą: prawo do życia, wolności i dążenia do szczęścia.

Lynn Hunt, profesorka nowożytnej historii Europy na UCLA, na wykładzie z 7 marca 2008 roku pt. ‘Wymyślanie praw człowieka’ oznajmiła, że zapewnienie Jeffersona o prawach człowieka “opiera się na przekonaniu o ich oczywistości”. Wskazała następnie, że powyższe stwierdzenie “prowadzi do pewnego paradoksu. Bo jeśli równość jest tak oczywista, dlaczego zatem potrzeba było zapewnień o tym, a także, dlaczego składano je w takich a nie innych latach i miejscach [na świecie]? Jak prawa człowieka mogą być uniwersalnymi, skoro nie są powszechnie respektowane?

Żyjemy w czasach, gdzie oczywistość praw człowieka już taką oczywistością nie jest, a przynajmniej w rozumowaniu “władzy realnej”. Dowodem tego jest rosnąca liczba użytych przez służby porządkowe taserów.

Choć wydaje się oczywiste, że użycie tasera na niespokojnym i chorym na umyśle mężczyźnie w sali sądowej za to, że podniósł głos domagając się prawa do uczciwego procesu, stanowi okrutną i nietypową karę, dla funkcjonariuszy, którzy go tak potraktowali, wydaje się to dość normalne.

W równie oczywisty sposób okrutną i nietypową karą może wydawać się fakt obezwładnienia taserem 14-letniej dziewczynki, której jedyną zbrodnią była ucieczka po szarpaninie z matką przed posterunkiem policji – choć nie tak okrutną i nietypową w oczach policjanta, który użył tasera.

Mimo że większość uzna za okrutną i nietypową karę postrzelenie taserem na oczach dzieci matki zatrzymanej za jakieś wykroczenie drogowe, nie można powiedzieć tego o funkcjonariuszu odpowiedzialnym za incydent.

I ponownie, choć powszechnie może wydać się okrutną i nietypową karą użycie taserów na podejrzanych, skutych uprzednio w kajdanki, tamci policjanci najwyraźniej tak nie uważają. A być może to ci w rządzie USA kreują taką postawę.

Jeżeli tasery są tak bezpieczną alternatywą dla broni palnej, jak zapewnia o tym ich producent, dlaczego ich użycie stwarza następujące zagrożenia dla zdrowia?

• Pacjent szpitala psychiatrycznego wyjął igłę ze skóry i połknął ją.
• Ciężarna kobieta poroniła, kiedy igła tasera trafiła ją w brzuch.
• Igła tasera zdołała przebić czaszkę 16-letniego chłopca.
• Trafienie tasera przebiło płuco mężczyźnie.
• Dwaj policjanci doznali złamania kompresyjnego kręgosłupa wskutek skurczów mięśni.
• Mężczyzna doznał skrętu jądra.

I jeśli tasery są bezpieczne, jak wytłumaczyć raport Amnesty International z 2008 roku, Tasers – potentially lethal and easy to abuse (Tasery – potencjalnie śmiertelne i łatwe do nadużyć), który stwierdza:

Liczba ofiar śmiertelnych użycia Taserów w USA od 2001 roku do sierpnia 2008 roku wyniosła 334 osoby.

“Tasery wbrew zapewnieniom są śmiertelnie niebezpieczne” – powiedziała Angela Wright, amerykańska badaczka pracująca dla Amnesty International i autorka raportu. „Mogą one zabić w związku z czym powinny być używane wyłącznie w ostateczności.”

“Problem z Taserami polega na tym, że sprzyjają one nadużyciom z racji łatwości ich noszenia i sposobu użycia – wystarczy nacisnąć przycisk, aby spowodować dotkliwy ból, nie pozostawiając przy tym śladów po jego użyciu.

Badanie Amnesty International, zawierające informacje z 98 sekcji zwłok, wykazało że 90 procent osób zmarłych wskutek postrzelenia Taserem było nieuzbrojonych i nie stwarzało poważnego zagrożenia.

Wiele z tych ofiar poddano kilkukrotnym lub wydłużonym wstrząsom – zdecydowanie dłuższym niż “standardowe” pięciosekundowe rażenia – albo zostały trafione przez więcej niż jednego policjanta. Zdarzało się także, że osoby już obezwładnione pierwszym trafieniem poddano kolejnym wstrząsom za nie dostosowanie się do poleceń policjanta.

W co najmniej sześciu przypadkach śmiertelnych Taserów użyto na osobach z takimi dolegliwościami jak epilepsja. Przykładem jest pewien lekarz, który na skutek ataku padaczki spowodował wypadek samochodowy. Zmarł jednak na poboczu autostrady w wyniku wielokrotnych wstrząsów zaaplikowanych mu za to, że będąc w stanie oszołomienia nie wykonał poleceń funkcjonariusza. Możliwe, że niedługo usłyszymy o kimś, kto został ponownie trafiony Taserem za nie dostosowanie się do polecenia by „przestał się trząść” po pierwszym strzale.

Najwyraźniej podstawowy model tasera nie był wystarczająco zabójczy, bowiem jego nowa wersja umożliwia wystrzelenie trzech igieł na raz, bez przeładowania. Ten nowy model wkrótce będzie dostępny w USA i UK:

Mimo nieustannie narastających kontrowersji wokół stosowania tej broni na ludziach, firma produkująca Tasery w Scottsdale w Arizonie stworzyła nowy model, który umożliwi policjantom jednoczesne wystrzelenie kilku igieł pod napięciem w stronę kilku osób, podobnie jak broń automatyczna. Nowy Taser będzie mógł wystrzelić trzykrotnie.

Policjanci narzekają, że starsze Tasery trzeba przeładowywać po każdym strzale, co stwarza problem w przypadku nie trafienia celu, chociaż używa się ich z bardzo bliskiej odległości. Według zapewnień producenta nowy Taser będzie mógł jednocześnie trafić więcej niż jedną osobę.

Dlaczego powyższe przypadki, wszystkie ukazujące ból i cierpienie spowodowane użyciem taserów, nie były oczywiste na tyle, by zdelegalizować te urządzenia?

Na swoim wykładzie dr Hunt stawia pytanie istotne dla naszych rozważań:

“Dlaczego zatem składano je [zapewnienia co do oczywistości istnienia praw człowieka] w takich a nie innych latach i miejscach [na świecie]?”

Być może tylko pewne konkretne uwarunkowania, jak podczas epoki oświecenia, sprzyjają wprowadzaniu zmian. Jednakże nie żyjemy w takich czasach. Podważenie istnienia empatii w dzisiejszym świecie przez konserwatywnych republikanów podczas zaprzysiężenia Sonii Sotomayor na Sędziego Najwyższego ukazuje, jak wielkiego upadku moralnego doznały Stany Zjednoczone. A bez empatii oraz warunków dla jej rozwoju nie może być mowy o oczywistości praw człowieka.

Wydzieranie narodowi serca

Niedawna afera z handlem narządami uprawianym przez rabinów z New Jersey była jedynie najśweższym przykładem procederu ciągnącego się już kilka lat. Pamiętacie ten incydent z 2003 roku? Izraelscy lekarze otrzymywali narządy „ubogich mieszkańców Brazylii oraz Izraela”. Albo ten z 2001 roku? Rumuńskie władze rozbiły wtedy szajkę handlującą ludzkimi narządami, działającą pod przykrywką agencji adopcyjnej. Albo to śledztwo BBC, również z 2001 roku, które powiązało Izrael z pozyskiwaniem narządów w Mołdawii i Turcji. Oficer armii izraelskiej, zatrzymany w aferze brazylijskiej powiedział przed brazylijskim sądem: „Izrael finansował pozyskiwanie narządów w innych krajach, głównie w Afryce Południowej, poprzez ośrodki izraelskiej służby zdrowia”. Powiedział też, że członek izraelskiego rządu, niejaki ‘Ilan’, zapewnił mu pośrednika w Brazylii.

Nancy Scheper-Hughes, antropolog medyczny na University of California w Berkeley, przeprowadziła w sprawie tego procederu gruntowne śledztwo. Odkryła, że handel ludzkimi organami obejmował wiele krajów, a jego ostatecznym beneficjentem okazał się Izrael. Próbowała następnie powiadomić o tym FBI w 2002 roku, jednak jej dowody odrzucono. Joseph Cannon pisze, że zamiast tego “Departament Stanu wydał w 2004 roku raport, w którym nazwał handel narządami «legendą miejską». Natomiast władze innych krajów potraktowały jej zarzuty poważnie i przeprowadziły odpowiednie aresztowania”.

Scheper-Hughes miała więcej szczęścia w Brazylii i Afryce Południowej, gdzie tamtejsza policja potwierdziła wyniki jej śledztwa i stanowczo zareagowała w tej sprawie.

Jednak siatka kontynuowała proceder gdzie indziej. Scheper-Hughes odwiedziła wioski w Mołdawii, gdzie „20 procent tamtejszych mężczyzn przyznało się do sprzedania nerek tym samym odbiorcom.”

W niedawnym wywiadzie dla radia NPR Scheper-Hughes stwierdziła:

Wpadłam na trop olbrzymiej siatki przestępczej, dokładnie przypominającej mafię. Biuro na szczycie tej piramidy wywodzi się z Izraela, z pośrednikami w Turcji, Nowym Jorku, Filadelfii, Durbanie, Johannesburgu, brazylijskim Recife, Mołdawii – czyli na całym świecie. Wykorzystałam swoje umiejętności z zakresu badań etnograficznych i latałam po tych krajach próbując połączyć ze sobą fakty.

Ostatecznie śledztwo zaprowadziło mnie do Izaaka Rosenbauma, głównego pośrednika Ilana Periego w Izraelu, który jest mózgiem operacji i który zresztą okazał się niezłym krętaczem.

Mamy tu więc dwie oddzielne drogi handlu narządami łączące się w Izraelu w osobie Ilana Periego, który może, ale nie musi oficjalnie pracować dla rządu, a którego makabryczne zajęcie jest jednak wspierane przez medyczny establishment i ministerstwo zdrowia Izraela. Pięciu amerykańskich rabinów zatrzymanych za handel narządami w New Jersey było amerykańskimi pośrednikami w międzynarodowej siatce z siedzibą w Izraelu. Pomimo nagłośnienia sprawy w amerykańskich mediach, proceder ukazano w możliwie jak najlepszym świetle jako niefortunne acz konieczne działanie pomagające zawiązać więzi pomiędzy ubogimi osobami, które potrzebują środków na przeżycie, a tymi zamożnymi, które nie chcą czekać w kolejkach na etyczny i oficjalny przeszczep. „Jestem kimś w rodzaju swata” – powiedział Rosenbaum agentowi FBI. Rzeczywistość jest jednak zupełnie inna:

“Jest on głównym amerykańskim pośrednikiem międzynarodowej siatki handlu narządami” – stwierdziła [Nancy Scheper-Hughes].

Jednym z jej źródeł informacji jest mężczyzna, który podjął się współpracy z Rosenbaumem wierząc, że będzie pomagał ludziom potrzebującym pilnego przeszczepu. Zaczął spotykać się z dawcami, czy raczej sprzedawcami, których przywożono z takich krajów jak Mołdawia.

“Powiedział mi, że to było okropne. Ci ludzie przylatywali tu nie wiedząc, co ich czeka, chcieli wrócić do domów i wpadali w płacz” - mówi Scheper-Hughes.

Mężczyzna nazwał Rosenbauma “bandytą”, który wyciągał pistolet – jak sam twierdził, legalny – i mówił sprzedawcom: „Jesteś tutaj, a umowa to umowa. Oddasz nam swoją nerkę albo nigdy nie wrócisz do domu”.

To, że izraelskie władze nie brały udziału w śledztwie, nie jest zaskoczeniem, a to z tej racji, że cały medyczny i prawny establishment Izraela nie widzi nic złego w tego typu praktykach i ponadto znany jest z niedbałości w nadzorowaniu zabiegów przeszczepiania organów. Wielu czołowych lekarzy w izraelskich szpitalach rutynowo kradnie narządy i dokonuje przeszczepów. Trudno nie dojść do wniosku, że sprzedawanie narządów po wyższej cenie musi być zatem ‘całkowicie koszerne’ w Izraelu, skoro od jakiegoś już czasu jest on centrum ‘organowej turystyki’:

Izrael stał się niedawno czymś w rodzaju pariasa w świecie przeszczepów. Nie posiadając dużego zaplecza dawców narządów a także w obliczu nacisków ze strony osób oczekujących na przeszczep, ministerstwo zdrowia nie przerwało wartego miliony dolarów biznesu handlu narządami obejmującego centra dializ w Jerozolimie i Tel Awiwie aż po kliniki w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Joseph Cannon jako pierwszy powiązał tę historię z doniesieniami Palestyńczyków o ich ludziach, porywanych i zabijanych przez ISO [Izraelskie Siły Obronne], których ciała następnie przekazywano do „rutynowych autopsji” na Terenach Okupowanych. Dwa tygodnie później pojawił się artykuł szwedzkiego dziennikarza Donalda Boströma, w którym opisał on relacje Palestyńczyków o zabójstwach i/lub porwaniach dokonywanych przez izraelskich żołnierzy, po czym po kilku dniach zwłoki znajdywały się pozbawione narządów:

Latem 1992 roku [...] młodzi Palestyńczycy zaczęli znikać z wiosek na Zachodnim Brzegu oraz w Gazie. Po pięciu dniach izraelscy żołnierze przynosili ich martwe ciała, wszystkie porozpruwane.

Historia tych ciał wstrząsnęła mieszkańcami Terenów Okupowanych. Krążyły pogłoski o dramatycznym wzroście zaginięć młodych mężczyzn, czemu towarzyszyły nocne pogrzeby zwłok poddanych wcześniej autopsji.

Przebywałem wówczas w tamtym rejonie pracując nad książką. Kilkakrotnie przychodzili do mnie pracownicy ONZ zaniepokojeni całą sprawą. Ludzie ci mówili, że kradzież organów rzeczywiście miała miejsce, jednak zabroniono im podejmowania w związku z tym jakichkolwiek działań. Otrzymawszy przydział od sieci radiowej jeździłem po Zachodnim Brzegu i Strefie Gazy przeprowadzając rozmowy z palestyńskimi rodzinami – spotykałem rodziców, którzy mówili, że ich synów przed zabiciem pozbawiono narządów. Jednym z rozmówców, jakich spotkałem podczas tej osobliwej podróży, był Bilal Achmed Ghanan, jeden z tych chłopców, co obrzucają kamieniami izraelskich żołnierzy.

Rodziny mieszkające na Zachodnim Brzegu i w Gazie zdawały się dokładnie wiedzieć, co się dzieje: “Naszych synów wykorzystują jako przymusowych dawców narządów” – powiedzieli mi bliscy Khaleda z Nablusu, podobnie jak matka Raeda z Dżeninu oraz wujowie Machmuda i Nafeza z Gazy, których porwano na kilka dni, by potem podrzucić ich nocą, martwych i pozbawionych narządów.

Wiadomo, że Izrael ma wielkie zapotrzebowanie na ludzkie organy i że istnieje szeroki, nielegalny handel nimi, praktykowany już od wielu lat; że tamtejsze władze są tego świadome, a lekarze, w celu utrzymanie się przy pracy w szpitalach, podobnie jak urzędnicy, biorą w tym wszystkim udział. Wiadomo też, że młodzi Palestyńczycy znikali, po czym po pięciu dniach byli przynoszeni martwi, nocą i w zupełnej tajemnicy, pozszywani od brzucha po brodę.

Histeryczna reakcja Izraela z najchłodniejszym z możliwych odzewem spotkała się ze strony szwedzkiego ministra spraw zagranicznych: „Nasz kraj nie działa w ten sposób – i nigdy nie powinien” (w odniesieniu do izraelskich żądań zakazu publikacji artykułu i odcięcia się władz Szwecji od zarzutów w nim zawartych). Do sporu wtrącił się Donald Boström:

“Ponieważ Szwecja jest państwem demokratycznym, mamy konstytucyjne prawo drukować wszystko, co nam się podoba. To nie jest sprawa dla rządu. Zasadniczo, rząd nie ma prawa zabierać głosu w tej kwestii. Zadziwiające, że izraelskie władze nie znają zasad rządzących demokracją mówiących, że jedno państwo demokratyczne nie może ingerować w sprawy drugiego. Myślę, że rząd Izraela powinien przeczytać jakąś książkę na temat demokracji.”

Włoski minister spraw zagranicznych bezwstydnie oznajmił, iż zawarł umowę ze swoim szwedzkim kolegą, w wyniku której Szwecja zgodziła się potępić “antysemicki” artykuł, chociaż do podobnego spotkania nigdy nie doszło.

Kiedy Izrael nie zdołał wymóc na Szwecji, by ta potępiła artykuł, włączono do akcji amerykańskie skrzydło establishmentu syjonistów. W manhattańskim sądzie wszczęto proces, w którym oskarżyciele domagają się 7,5 miliona dolarów za „coś, czego sam Goebbels by nie napisał”, zaś amerykański senator Ben Cardin upomniał Szwecję co do jej “obowiązku” uciszania prasy, gdy dochodzi do zaszkodzenia fałszywemu obrazowi Izraela: „Kiedy artykuły największych gazet nie potrafią sprostać odpowiedzialności i zamiast tego wzniecają ducha rasizmu i antysemityzmu, tamtejsze władze zobowiązane są głośno potępić ten rażący fałsz.” To, że szwedzka gazeta wypełniła swój obowiązek, ujawniając zbrodnie Izraela, najzupełniej umknęło senatorowi, którego pokrętne rozumowanie stanowi przykład histerycznej reakcji.

Izraelscy łowcy narządów: Nowa “legenda o krwi”?

Artykuł Mary Barrett “Autopsje i egzekucje” w Washington Report on Middle East Affairs z 1990 roku opisywał groteskowe zabójstwa młodych Palestyńczyków. Zawierał także wywiad z drem Hatemem Abu Ghazalechem, byłym przewodniczącym lekarzy na Zachodnim Brzegu pod jordańskimi rządami oraz dyrektorem medycyny sądowej wydziału autopsji.

Barrett zapytała go o „powszechne niepokoje związane z wykradaniem narządów, które opanowały Strefę Gazy i Zachodni Brzeg od czasu rozpoczęcia intifady w grudniu 1987 roku.”

Ghazalech odpowiedział:

“Istnieją pewne sygnały, że z tego czy innego powodu narządy, oczy i nerki w szczególności, były usuwane z ciał w pierwszym roku (lub w pierwszych 18 miesiącach) [intifady]. Było wtedy zbyt dużo doniesień od wiarygodnych ludzi, aby móc zignorować to zjawisko. Bo jeśli ktoś, kto otrzymał strzał w głowę, wraca do domu w plastikowym worku bez narządów wewnętrznych, co ludzie mają o tym sądzić?”

Palestyński prezydent Jaser Arafat powiedział w 2002 roku Al Jazeerze, że siły ISO nie tylko zabijały palestyńskie dzieci, ale też otwierały ich ciała w celu pozyskania ich organów: „Mordują nasze dzieci i wykorzystują ich narządy jako części zamienne. Dlaczego świat milczy w tej sprawie? Izrael wykorzystuje to milczenie i wprowadza jeszcze większy ucisk i terror wobec naszego ludu”. Irańska agencja informacyjna IRNA podała, że „w odpowiedzi na pytanie zadane w izraelskim Knessecie, Nissim Dahan – izraelski minister zdrowia oświadczył, iż nie może zaręczyć, że taki proceder [pozyskiwanie narządów] faktycznie nie miał miejsca”.

© Unknown

Jednak pewne jest to, że główny patolog w Izraelu, Jehuda Hiss, był wielokrotnie poddawany śledztwu w związku z szeregiem niegodnych praktyk, wśród których najdrobniejszą było pozyskiwanie narządów od pacjentów bez zgody ich rodzin.

Dopiero teraz zachodnie media miały odwagę przełamać cenzurę panującą w tej materii, wobec czego Izrael dał upust swemu gniewowi kierując go przeciw Szwecji za jej ‘sankcjonowanie’ takich „wstrętnych oskarżeń”. Wykradanie narządów jest cacy, dopóki nieświadomi dawcy nie dowiedzą się, co im się przytrafiło. Ośmielony wsparciem ze strony rządu, dziennik Aftonbladed opublikował kolejną historię ujawniającą dalsze szczegóły okrutnego zabójstwa i wykorzystania ciała „młodego miotacza kamieni”, Bilala Achmeda Ghanana, jednej z tysięcy ofiar Goliata, jakim jest Izrael.

Kawther Salam, palestyński dziennikarz od 22 lat, dodał do tego swoją relację o setkach anonimowych osób, których głos, podobnie jak i ich ciała, pozostaje zamknięty w izraelskim gułagu:

Wszystko czego doświadczyłem [w ciągu 22-letniej pracy dziennikarza] potwierdza to, co napisał pan Boström. Chociaż nie znam tej konkretnej sprawy, którą on opisuje, wiadomo, że to zjawisko jest w Palestynie powszechne, od kiedy we wczesnych latach siedemdziesiątych stało się „normalnym”.

Armia izraelska bez przerwy morduje ludzi, a wielu zabitych, jeśli nie wszystkich, poddaje się “sekcji zwłok”, po czym zakopuje na wojskowych cmentarzach w ponumerowanych i tajnych grobach.

Kapitan Ejal, pułkownik Fuad Halhal, pułkownik Amnon Cohen, Rafi Geoli i wielu innych, byli odpowiedzialni za informowanie w środku nocy rodzin zamordowanych Palestyńczyków o ciałach ich bliskich. Ci zbrodniarze mówili tym rodzinom, że „z wielkim trudem udało im się odzyskać ciała ich krewnych z bazy wojskowej” – zaznaczając, że to przysługa z ich strony, natomiast dowódcy Szammi, Goldstein, Nagar … nakazywali, by zwłoki chowano w ciemnościach oraz by na pogrzebie było „nie więcej niż dziesięć osób”.

Często zdarzało się, że bliscy zabitych krzyczeli z przerażenia, gdy otrzymywali wypatroszone zwłoki wypełnione watą. Wtedy oficerowie i ich żołnierze kazali im się uciszyć.

Cała ta zbrodnicza działalność nie tylko jasno ukazuje pogwałcenie praw człowieka, straszliwą zbrodnię przeciwko ludzkości, ale też brak poszanowania świętości życia, który można wyjaśnić jedynie niedorozwojem umysłowym sprawców.

Większość lub nawet cały medyczny establishment Izraela wie, co się dzieje, ale woli milczeć, ponieważ lekarze dostają za to pieniądze lub są w inny sposób nagradzani za tolerowanie tych zbrodni. Potwierdzają to wielokrotne skargi lekarzy z innych krajów, jako że Izrael jest jednym z nielicznych państw zezwalających na handel ludzkimi narządami i częściami ciała.

Warte uwagi jest to, że izraelski rząd otwarcie skrytykował rząd Szwecji nakazując, by ten publicznie potępił artykuł. Czy to brak przezorności zaślepił izraelski reżim, który nie przewidział, że taka reakcja tylko pogorszy sytuację i potwierdzi, że ma on jednak coś do ukrycia, a zarzuty artykułu mogą okazać się prawdziwe? Czy też mogą oni swobodnie narazić ‘Żydów w diasporze’ na dalszą zgryźliwość, ponieważ najgorsze co może ich spotkać to kolejna alija i powrót ich do “ziemi obiecanej”?

Zamiast zwyczajnie zaprzeczyć doniesieniom i obiecać śledztwo w tej sprawie, Netanjahu tylko sprowokował Szwecję do refleksji nad tym, jak bardzo ta prawda może zranić Żydów, kiedy porównał artykuł do „średniowiecznych oskarżeń wobec Żydów, którzy jakoby mieli zabijać chrześcijańskie dzieci dla ich krwi”, co stanowiło dość niefortunną analogię, biorąc pod uwagę, że według izraelsko-włoskiego badacza Ariela Toaffa, istnieją podstawy dla poparcia tych oskarżeń. Toaff został zmuszony do wycofania swojej książki, Pasque di Sangue (Krwawe paschy), przekazania dochodów z niej Lidze Przeciwko Zniesławieniu (Anti-Defamation League), a następnie wydania zredagowanej wersji. Zdaniem Toaffa, “krwią [dzieci] polewano ołtarze Boga, który, jak wierzono, wymagał pokierowania, a czasami wręcz gorączkowego naciskania, by sprowadził ochronę [na wyznawców] i ukarał [gojów].” Palestyńskie dzieci mogą was zapewnić, że to nic nowego pod słońcem. Z każdym kolejnym przeciekiem wątków dotyczących afery z wykradaniem narządów owe „średniowieczne legendy” zaczynają wydawać się coraz mniej oszczercze.

Obrazowo mówi się o “sercu narodu”. A jak to się ma się do Izraela? Otóż najwyraźniej Izrael serca nie posiada, a przynajmniej takiego, które mógłby nazwać własnym. Współczesne „serce Izraela” bezceremonialnie wyrwano Palestyńczykom ponad 60 lat temu. Fakt, że do dziś Izrael kontynuuje tę zbrodnię na indywidualnym i fizycznym poziomie, nie powinien więc zaskakiwać, i o dziwo w tym świetle istotnie może wydać się adekwatnym działaniem.

Gry i zabawy Tajnego Oddziału

Największą “przykrywką” CIA jest jej oficjalny status agencji “wywiadowczej”. Rzecz jasna, korzysta ona z „wywiadu” i „gromadzonych informacji”, jednakże stanowi to tylko fasadę dla jej głównego pola zainteresowań, tak zwanych „popisowych numerów”. CIA jest centralną częścią ogromnego mechanizmu, którego domeną są tajne operacje… lub, jak Allan Dulles zwykł był je nazywać, „operacje w czasie pokoju”. W tym znaczeniu CIA jest świadomym narzędziem w rękach potężniejszego Tajnego Oddziału, czy też wpływowej koterii, której członkami przeważnie są przedstawiciele CIA oraz innych agencji pod kuratelą rządu, niektóre komórki biznesu światowego a także, niemal zawsze, reprezentanci obcych państw.

- L. Fletcher Prouty, The Secret Team

Przyłączcie się do naszej podróży dookoła świata tropem ostatnich występków Tajnego Oddziału i Przyjaciół™ pod egidą globalnej elity patokratów.

Kolumbia i Wenezuela

© Agence France-Presse - - ‘My nie chcemy wojny, nienawidzimy jej. Ale musimy być na nią przygotowani’ – ostrzegł Chavez

USA niedługo wyślą żołnierzy do Kolumbii. Ich rzekomą misją ma być użycie zaawansowanych samolotów bezzałogowych ‘Predator’ w walce z przemytem narkotyków oraz terroryzmem. Tylko najbardziej naiwni nie zgodzą się z prezydentem Wenezueli Hugo Chavezem co do zarzutu, że ten manewr zalatuje próbą otoczenia Wenezueli – kraju, który od wielu lat ośmiela się nie tańczyć pod muzyczkę amerykańskiego imperializmu. Chavez ostrzegł, że „wichry wojny zaczęły wiać” i rozumiemy, dlaczego wyraża swoje zaniepokojenie, bowiem kilka dni wcześniej ogłosił, że Kolumbia wysyła żołnierzy na granicę właśnie z Wenezuelą.

To napięcie jest widoczne również u sąsiadów – Ekwador, w ramach prewencyjnego działania, umocnił swoją granicę z Kolumbią.

Jeżeli myślicie, że Ekwador i Wenezuela są przewrażliwione w tej kwestii, weźcie pod uwagę, że Kolumbia stała się niedawno – na nieszczęście dla Kolumbijczyków – przykładem kraju manipulowanego i kontrolowanego przez amerykański imperializm. Kolumbijscy żołnierze doskonalą się w sztuczkach wyuczonych bez wątpienia w School of Americas – „szkole armii amerykańskiej, szkolącej żołnierzy i personel wojskowy z krajów Ameryki Łacińskiej w takim zakresie, jak walka z ruchem partyzanckim, wywiad wojskowy czy operacje antynarkotykowe”. W swoim zapale pozorowania, że wygrywa narkotykową i partyzancką wojnę, kolumbijska armia morduje niewinnych cywilów celem przedstawienia ich jako rebeliantów albo handlarzy narkotyków. Prowadzone jest śledztwo w sprawie ponad tysiąca osób zamordowanych w takich okolicznościach, jednak wiadomo, że liczba ofiar jest zdecydowanie większa, zważywszy chociażby na podobną śmierć 2,500 związkowców. Fakt zabójstw członków związków zawodowych powinien dać nam wskazówkę co do osób odnoszących korzyści z tych zbrodni.

Kolumbia ma największy na świecie odsetek zabitych związkowców, z ponad 2,500 zabójstwami w ciągu ostatnich 15 lat. W samym tylko 2008 roku zabito 41 z nich.

Wielu z tych zbrodni dokonuje kolumbijska armia wspólnie z paramilitarnymi szwadronami śmierci. Co może niektórym wydać się zaskakujące, wygląda także na to, że począwszy od lat osiemdziesiątych siły te otrzymywały wsparcie wojskowe od rządu brytyjskiego.

Pod koniec 2008 roku brytyjska organizacja pozarządowa Justice for Colombia (JFC) wydała raport dotyczący brytyjskiej współpracy z armią Kolumbii. Dokument zarzuca Zjednoczonemu Królestwu bycie „prawdopodobnie drugim największym źródłem pomocy militarnej przekazywanej Kolumbii”, a także opisuje jego związek z górskimi oddziałami “mającymi na koncie tortury i zabójstwa członków związków zawodowych”.

Członek JFC, Liam Craig-Best, powiedział: “Nie jedna, a wiele przyczyn kryje się za zaangażowaniem Królestwa. Jedną z nich są kwestie gospodarcze… Dwa największe zagraniczne koncerny działające w Kolumbii są brytyjskie – British Petroleum oraz SAB Miller, kampania piwowarska, których obecność tam znacznie przewyższa inwestycje wszystkich innych amerykańskich czy hiszpańskojęzycznych firm.”

W przeciwieństwie do Kolumbii, Wenezuela zdołała rozluźnić uścisk Osi Zła odkąd Hugo Chavez objął władzę, w wyniku czego w ciągu ostatniej dekady stopień ubóstwa w Wenezueli obniżył się o 22.6% . I to jest główną przyczyną, dla której światowi patokraci okrążają Wenezuelę. Lecz jakich to “popisowych numerów” będzie w stanie użyć Tajny Oddział ze swoimi panami, zmierzywszy się z altruistycznymi zasadami, właściwymi socjalistycznemu poglądowi o redystrybucji zasobów naturalnych kraju?

Honduras

Nie trzeba mieszkać w Hondurasie, by dostrzec, że zamachu stanu z końca czerwca dokonano za zgodą i z pomocą USA. Patricia Valle, minister spraw zagranicznych za kadencji obalonego prezydenta Zelayi dała nam kolejny dowód na zasadność powyższego stwierdzenia: ujawniła ona, że przed dotarciem na Kostarykę honduraski samolot wojskowy, którym transportowano Zelayę na wygnanie, zatrzymał się, by zatankować w bazie lotniczej Soto Cato w Palmerola, gdzie stacjonuje 500 amerykańskich żołnierzy.

Jak zauważa Seamus Milne,

Niezależnie od tego, jakie relacje istniały wcześniej między honduraskimi spiskowcami a władzami USA, jasne jest, że administracja Obamy mogła zakończyć przewrót już następnego dnia, wstrzymując pomoc wojskową i nakładając sankcje [na Honduras]. Jednak jak dotąd, pomimo publicznego potępienia, prezydent zamierza tylko odesłać amerykańskiego ambasadora, z pominięciem zablokowania wiz przywódcom przewrotu i zamrożenia ich kont, o co prosił Zelaya.

Otóż to. Czy możecie bowiem sobie wyobrazić, by amerykański rząd bardziej zamartwiał się upadkiem wątłych demokracji w Ameryce Łacińskiej aniżeli nieistniejącą bronią nuklearną Iranu?

© Agence France-Presse - - Hondurascy policjańci formują kordon, żeby zablokować zwolenników wygnanego prezydenta Hondurasu, Manuela Zelayę

Honduranie niewątpliwie odczuli nową sytuację. W wyniku strajków zamykane są szkoły, dochodzi do walk ulicznych będących skutkiem protestów rolników i związkowców, którzy pomimo obecności zamaskowanych żołnierzy i blokad wychodzą na ulice – tylko po to, by poczuć na sobie żelazną pięść: strzelano do demonstrantów, podaje się, że aresztowano ponad tysiąc osób, stacje telewizyjne i radiowe zostały zamknięte a część związkowców i aktywistów politycznych zamordowano. (Brzmi znajomo?) W stolicy ponownie wprowadzono godzinę policyjną.

Dlaczego więc “socjalistyczny” rząd Obamy nic nie robi? Czy ma to związek z logiką kapitalizmu przedkładającą interesy międzynarodowych korporacji nad dobrobyt samych ludzi? Oto pewien interesujący zbieg okoliczności:

Wcześniej tego roku Chiquita Brands International Inc. (dawniej United Fruit) oraz Dole Food Co [obydwie są amerykańskimi kompaniami] twardo skrytykowały Zelayę za dążenie do podniesienia płacy minimalnej w Hondurasie o 60 procent zarzucając, że taka polityka zmniejszy korporacjom zyski. Wsparła je koalicja wytwórców tekstyliów i eksporterów, kompanii opierających się na taniej sile roboczej.

To jeszcze nie wszystko. Patologiczne grupy dostrzegły w tym nowy tort, toteż wszyscy skaczą sobie po głowach, żeby choć kawałek z niego uszczknąć. Według działacza na rzecz praw człowieka Andrés Pavóna izraelscy komandosi szkolą Siły Zbrojne Hondurasu. Wygląda na to, że School of Americas robi użytek ze swoich przyjezdnych wykładowców.

Afganistan i Pakistan

Wieści z tak zwanego ‘Af-Paku’ nie zapowiadają się dobrze dla mieszkających tam ludzi. Nieustanne ataki amerykańskich dronów co rusz zabijają dziesiątki ludzi. Oczywiście słyszymy, że celem byli awanturnicy z Al-Kaidy, jednak jakimś sposobem to niewinni ludzie – w tym dzieci – stanowią najwyższy odsetek ofiar. Ostatnia taka zbrodnia miała miejsce kilka dni temu, kiedy w nalocie sił NATO na dwie porwane cysterny zginęło 90 osób – wśród których prawie połowa to cywile.

Czy nie jest niesprawiedliwe, że w świecie, gdzie biedni nie mają głosu, ‘dowodem’ na to, że ci, którzy zginęli byli handlarzami narkotyków albo terrorystami wydaje się być sam fakt ich zabicia przez Amerykanów lub ich sojuszników? Mówienie o ‘niezamierzonych ofiarach’ jest już wystarczająco okropne, jednak to okropieństwo nabiera olbrzymich rozmiarów dopiero po uświadomieniu sobie, że to amerykański imperializm stoi za problemami, które miał rozwiązać. Według raportu Senatu USA opisanego przez Times’a:

Zgodnie z senackim raportem, jednym z najbardziej niepokojących następstw [wojny w Afganistanie] jest niezamierzony wkład Stanów Zjednoczonych w odrodzenie się handlu narkotykami … wspierając tych plemiennych liderów, którzy czerpali zyski z nielegalnego handlu narkotykami. … Następnie, aby postrzegano ich jako sojuszników USA, ci ludzie wykupywali wpływowe stanowiska w afgańskim rządzie, budując tym samym podstawy dla korupcyjnej sieci powiązań między narkotykami i rządem, która dziś przenika tamtejsze struktury władzy.

Dodajmy, że słowo “niezamierzony”, jakie tu padło, w najlepszym wypadku świadczy o skrajnej naiwności Senatu, a w najgorszym – o zacieraniu prawdy.

Jednak pomimo istniejącego już chaosu, USA rozdmuchują swoją propagandę w oczywistym celu nasilenia działań wojskowych w ‘wojnie Obamy’. Kiedy dowódca sił amerykańskich w Afganistanie, generał Stanley McChrystal ogłosił, że talibowie zyskują przewagę w kraju, zmuszając USA do zmiany swojej strategii poprzez zwiększenie liczby żołnierzy w gęsto zaludnionych rejonach, Obama zabrzmiał zupełnie jak George W. Bush zapewniając, że wojna w Afganistanie zabezpiecza Amerykę. W jego własnych słowach,

Nie możemy o tym zapominać. To nie jest wojna z wyboru. To wojna z konieczności. Ci, którzy zaatakowali Amerykę 11 września, zamierzają zrobić to jeszcze raz. Gdy pozostawimy ich samym sobie, ruch talibów zapewni Al-Kaidzie jeszcze lepsze warunki do planowania ataku, w wyniku którego zginie jeszcze więcej Amerykanów. Tak więc nie jest to wojna dla samej walki. Jest ona fundamentalna dla obrony naszego społeczeństwa.

Efektem tego jest szkolenie afgańskich żołnierzy przez USA i NATO oraz coroczny napływ 7.5 miliardów dolarów na wojnę, na której każdy chce zarobić. Plan zakłada podwojenie afgańskiej armii do 240 tysięcy żołnierzy. Wcale nie dlatego, że NATO ich potrzebuje, jako że

Wraz z niedawnymi informacjami o możliwym wsparciu 45 krajów obecnie działających w ramach ISAF (Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa) przez żołnierzy z tak różnych państw jak Kolumbia, Mongolia, Armenia, Japonia, Korea Południowa, Ukraina i Czarnogóra, na pięciu kontynentach i Bliskim Wschodzie już niedługo stacjonowały będą siły pięćdziesięciu państw służące pod wspólnym dowództwem.

Nigdy wcześniej żołnierze z tak wielu państw nie działali na wspólnym teatrze działań wojennych, a tym bardziej w tym samym kraju, i nie służyli pod dowództwem amerykańskiej armii oraz władz cywilnych. Bądź co bądź, NATO zawsze było narzędziem w rękach amerykańskiego imperium.

Z jakiegoś zatem powodu Afganistan musi być ważnym celem. Tych powodów jest więcej niż jeden, zważywszy na jego znaczenie geopolityczne. Karen Kwiatkowski, pisarka i była oficer amerykańskich Sił Powietrznych oświadczyła, że uzasadnieniem dla obecności USA w Afganistanie jest jego sąsiedztwo z Iranem, krajem o zerowym zagrożeniu dla Stanów Zjednoczonych, ale z pewnością będącym utrapieniem dla Izraela.

Afryka

Istnieje kilka przesłanek co do odnowienia zainteresowania Afryką przez rząd Obamy. Na przykład nasz „Kenijczyk” na swego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego mianował generała Jamesa Jonesa. Jones był jednym z architektów AFRICOM-u, którego misją jest wprowadzanie w życie planów Pentagonu dotyczących zbrojnych interwencji w Afryce. Paul I. Adujie wyjaśnia:

“Amerykańskie Dowództwo w Afryce, w swoich założeniach i w realnych działaniach, nie ma na celu służenia afrykańskim interesom. Po prostu tak się stało, że Afryka nabrała geopolitycznego i geo-ekonomicznego znaczenia w oczach Ameryki oraz jej sojuszników. Afryka istniała cały czas.

“Przykładowo, dochodziło do przypadków, kiedy armia amerykańska, rzekomo współpracując z nigeryjskim wojskiem, dosłownie przejmowała siedzibę dowództwa nigeryjskiej Obrony Narodowej…

“Warto chyba przy tym wspomnieć, że Stany Zjednoczone mają już trzy inne działające dowództwa, to jest Europejskie Dowództwo (EUCOM), Dowództwo Centralne (CENTCOM) oraz Pacyficzne Dowództwo (PACOM); tym samym Afrykańskie Dowództwo (AFRICOM) stanie się czwartą kończyną globalnych wpływów armii amerykańskiej.

“Amerykańskie Dowództwo w Afryce jest… narzędziem dla zachodnich rządów w zaprowadzaniu swoich gospodarczych, politycznych oraz imperialnych wpływów kosztem Afrykanów, a jednocześnie zakulisowym miejscem, gdzie Zachód może przechytrzyć rywali takich jak Chiny i być może Rosja.”

Nawiązując do wzmianki na temat Nigerii, w maju zeszłego roku armia amerykańska odbyła ćwiczenia wojskowe razem z prywatnymi firmami oraz przedstawicielami kilku państw członkowskich NATO, Australią i Izraelem. Dwa z omawianych scenariuszy miały przetestować reakcję AFRICOM-u na ewentualne sytuacje kryzysowe w Nigerii i Somalii.

Jakimś zbiegiem okoliczności, obok eskalacji wojny pomiędzy partyzantami a prorządowym wojskiem, Somalia doświadcza obecnie najgorszej od osiemnastu lat humanitarnej katastrofy.

Filipiny

Z uwagi na to, że armia amerykańska postanowiła utrzymać 600 żołnierzy z jednostki „do walki z ruchem powstańczym” na Filipinach, można by pomyśleć, że wspierając tamtejszy rząd Imperium i jego sojusznicy mają na celu utrzymanie tam pokoju. Jednak pokój nie jest zbyt opłacalny i nie zapewnia Tajnemu Oddziałowi okazji do „popisowych numerów”. Dlatego też nie powinien zaskakiwać fakt przechwycenia przez filipińską straż przybrzeżną statku wiozącego izraelską broń, która prawdopodobnie miała trafić w ręce syndykatów lub/oraz grup bojowników. Tych gości jest wszędzie pełno, nieprawdaż?

Irak

W międzyczasie, i mimo że nie słyszymy już o Iraku tyle, co wcześniej – być może z powodu psychologicznego efektu Baracka, tak jakby problem znikł razem z Bushem – Blackwater nadal przemierza tamtejsze ulice, dalej dochodzi do eksplozji pojazdów przy bagdadzkich ministerstwach lub w mniej zaludnionych rejonach, w wyniku których 55 osób zginęło a 300 zostało rannych, zaś premier Al-Maliki wyszedł cało z nieudanej próby zamachu, którą później nazwał wewnętrzną robotą.

Innymi słowy, kwitnąca demokracja osiąga tam pełen sukces.

Odtajniona kometa?

Na początku roku New Scientist opublikował artykuł o zagrożeniu ze strony ciemnych komet, cytując astronoma Billa Napiera: „Istnieje argument za tym, że ciemne, uśpione komety są bardzo realnym, ale w dużej mierze niedostrzeganym zagrożeniem”. Ostatnio tygodnik opublikował ciąg dalszy wątku, przytaczając oświadczenie NASA o bezprecedensowym odkryciu aminokwasu w składzie komety, co potwierdza teorie przypisujące kometom podwójną rolę – zarówno stworzycieli jak i niszczycieli światów. Niezależnie od tych doniesień, National Geographic opublikował wyniki pracy badawczej wskazującej, że to rojowi komet Ziemia zawdzięcza utworzenie się oceanów.

A pamiętacie meteoryt z 1996 roku, który podobno zawierał skamieniałą bakterię? Chociaż wówczas nie zostało to ogólnie przyjęte, nowe analizy wykazują, że w środowisku skalistego Marsa panowały kiedyś warunki sprzyjające istnieniu życia, ponieważ był on zalany wodą o temperaturze odpowiedniej do podtrzymywania życia w znanej nam formie.

Zdaje się, że lipcowe kosmiczne uderzenie w Jowisza zainspirowało niektórych redaktorów w głównych mediach do rozważenia realnego zagrożenia ze strony obiektów bliskich Ziemi (Near Earth Objects). Brytyjski Times podał, że „w obronie przed obiektami bliskimi Ziemi nie ma nic śmiesznego. Jest to coś, co świat musi potraktować jak najpoważniej”. Rzeczywiście nie do śmiechu.

Co prawda fakt, że naglące idee trafiają na obrzeża społecznej świadomości, dodaje otuchy, ale jak długo przygniatająca większość zasobów kierowana jest na coraz skuteczniejsze sposoby wzajemnego zabijania się, uwaga ludzkości pozostaje beznadziejnie oderwana od faktu, że jesteśmy o krok od wymarcia!

Wielka Dziwność

Zjawisko UFO jest stale obecne. Otrzymujemy tak wiele doniesień na temat obserwacji, że śledzenie ich wszystkich staje się coraz trudniejsze! Oto kilka sierpniowych przykładów, które napłyneły z całego globu.

. . . w Ameryce Południowej

Dwa obiekty UFO sfilmowane przez Vicenta Lopeza w Buenos Aires, Argentyna:

Arentyna: UFO nad Coronel Suárez

Argentyna: Obiekty UFO, odtajnienie i publikacja

Godzinny pokaz UFO w Peru

Ludzie z południowoperuwiańskiego miasta Tacna zablokowali linie telefoniczne rozgłośni radiowych i numery alarmowe, kiedy na niebie tego przygranicznego miasta w Ameryce Południowej pojawiły się dwa obiekty UFO.

. . . w Ameryce Północnej

Meksyk: UFO sfotografowane nad Morelos

UFO poruszające się w kierunku południowo-wschodnim, zarejestrowane 28 lipca 2009 o godz. 8:48 w Long Beach w Kalifornii. Nagrane kamerą nocną HD.

USA: Sześciu świadków z Kanzas „zszokowanych” widokiem nisko przelatującego czarnego, trójkatnego obiektu UFO

USA: Trójkątne UFO z „bulwiastym nosem” nad Walsenburg, Kolorado

24 sierpnia w Kanadzie wiele osób widziało bolid przecinający nocne niebo. Później, 30 sierpnia w Stanach Zjednoczonych, świadkowie tak opisywali obserwację:

Palił się i dymił. Miał długi zielony ogon. Widać było ciągnące się za nim zielone i czerwone płomienie. Jak dla mnie, wyglądało to na spadający meteor, ale mój chłopak podsunął myśl, że mógł to być spadający satelita albo mały samolot. Tak właściwie to nie usłyszeliśmy żadnego uderzenia. Nie było żadnego hałasu. Był rozmiaru małego talerzyka, gdybyś go trzymal w ręce na tle nieba, a za nim ciągnął się ogień na długości jakichś 9 do 12 metrów.

. . . Wielkiej Brytanii

Przypadek „bliskiego przelotu” UFO nad lotniskiem Gatwick w Londynie zbiegł się w czasie z ujawnieniem przez Brytyjskie Ministerstwo Obrony dokumentów, w których opisany jest podobny przypadek sprzed 18 lat. W sumie ministerstwo zezwoliło na publikację setek szczegółowych doniesień na temat obserwacji obiektów UFO.

Zgłoszenia obserwacji UFO w Północnej Walii

. . . Azja

Obserwacje obiektów UFO nad Wschodnimi Chinami

UFO sfilmowane w Południowej Korei

[wideo można obejrzeć tutaj]

Sierpień trząsł i kołysał

3 sierpnia: Trzęsienie ziemi o magnitudzie 6.9 uderza Zatokę Meksykańską w Kalifornii

9 sierpnia: Trzęsienie ziemi o sile 7.1 stopnia uderza w wybrzeże Japonii

9-13 sierpnia: Trzęsienie ziemi o magnitudzie 6.6 stopnia nawiedza południową część Tokio; to trzecie w ciągu czterech dni

10 sierpnia: 7.6 stopniowe trzęsienie ziemi – Wyspy Andamańskie, obszar Indii

16 sierpnia: 6.7 stopniowe trzęsienie ziemi – Wyspy Mentawai, Indonezja

17 sieprnia: Trzęsienie ziemi o sile 6.8 stopnia uderza w Japonię

27 sierpnia: Nowa Zelandia: Wellington, dwa trzęsienia ziemi o magnitudzie 5.2 i 4.3 stopnia

28 sierpnia: 6.4 stopniowe trzęsienie ziemi nawiedza Qinghai, Chiny

30 sierpnia: 6.6 stopniowe trzęsienie ziemi w rejonie Wysp Samoa

… również w najróżniejszych zakątkach Stanów Zjednoczonych

7 sierpnia: Trzęsienie ziemi o mgnitudzie 4.9 stopnia – u wybrzeży Północnej Kalifornii

18 sierpnia: USA: Trzęsienie ziemi o magnitudzie 4.4 stopnia – Kolorado

18 sierpnia: USA: W ciągu jednego dnia Kolorado nawiedzają 2 trzęsienia ziemi

27 sierpnia: USA: 6 wstrząsow w stanie Oklahoma

29 sierpnia: USA: Trzęsienie ziemi o magnitudzie 3.2 stopnia – Południowa Karolina 29 sierpnia: USA: Kolejne trzęsienia ziemi zarejestrowane w środkowej Oklahomie

Koniec miesiąca nie przyniósł wytchnienia krwawiącej gospodarce Kalifornii, kiedy strażacy rozpoczęli zaciekłą walkę z pożarem lasów, który zagrażał Los Angeles.

© Vibro1 - - Wzgórza Mount Wilson ogarnięte ogniem, zaledwie 15 mil od centrum LA

Nie możemy również pominąć trzęsień ziemi wywołanych przez nas samych:

Stopień, w jakim ludzka działalność przyczynia się do zmiany klimatu, może być rażąco przesadzony, nie oznacza to jednak, że nie oddziaływujemy w sposób bezpośredni i potencjalnie szkodliwy zarówno dla nas samych jak i dla planety. Rzucanie się na zasoby naturalne zaburza ekologiczną równowagę i wywołuje gwałtowne reakcje.

Czy geotermiczne odwierty powodują trzęsienia ziemi?

Obawy o wywołanie trzęsienia ziemi wstrzymują projekt geotermalnego pozyskiwania energii

Winny: Czy odwierty wywołały trzęsienia ziemi w Cleburne w stanie Teksas?

Tymczasem Izraelczycy i Amerykanie szykują się do wywołania potężnych eksplozji głęboko pod Pustynią Negew. To oczywiście może oznaczać tylko jedno: „kalibrują izraelski sprzęt sejsmologiczny do wczesnego ostrzegania przed trzęsieniami ziemi”. Przypomnijcie nam teraz, co jeszcze znajduje się na Pustyni Negew?

© Unknown - - Nuklearne Centrum Badawcze w Negew, zwane też ośrodkiem Dimona - izraelska nie-tak-już-tajna fabryka broni atomowej

Przez tysiąclecia, ludzie kierujący się głosem sumienia wiedli życie przepełnione traumą, nędzą i cierpieniem.

Każda strona księgi historii dokumentuje odwieczne cierpienia.

Tu, w SOTT kierujemy się zasadą, że wiedza oraz świadomość naszej rzeczywistości idą w parze z wiedzą i świadomością siebie samych. Chociaż obserwowanie efektów patologicznej infekcji naszych umysłów, dusz i świata jest bolesne, na tym wysiłku opiera się cała nadzieja, ponieważ odkrywa on przed nami nasze prawdziwe „ja” – tę wspanialszą część nas, która nas wzywa.

Moc przekształcenia naszej rzeczywistości zależy od każdego człowieka i jego woli przygotowania się do życia w przyszłym świecie, gdzie rządy ponownie będą należały do tych, którzy umiłowali ludzkość. Dostępne jest już narzędzie do oddychania i medytacji, które każdemu z nas umożliwi uprzątnięce resztek fizycznych, emocjonalnych i duchowych toksyn. To produkt zrodzony z połączenia pracy naukowej i kreatywnej inspiracji. Przeczytajcie wątek na naszym forum, a zobaczycie, jak wielu ludzi skorzystało już na tym programie.

© Olivier Morel - Krąg zbożowy z 16 sierpnia w Tidcombe, niedaleko Burbage, hrabstwo Wiltshire

Dobra wiadomość – można już kupić angielskie wydanie książki prof. Shlomo Sanda (Zanda) pt. “The Invention of the Jewish People”, której recenzję autorstwa Toma Segeva opublikowaliśmy w styczniu.

Wtedy książka dostępna była tylko w oryginale.

Najpierw w Izraelu książka wydana w języku hebrajskim przez wydawnictwo Resling przez 19 miesięcy utrzymywała się na liście bestselerów.

We Francji, w ciągu zaledwie 6 miesięcy sprzedała się w nakładzie 25 tysięcy egzemplarzy (Comment le peuple juif fut inventé, Fayard, Paris, 2008), a prof. Sand otrzymał za nią nagrodę Aujourd’hui – główną nagrodę krytyków za wybitne dokumentalne dzieło z dziedziny polityki lub historii.

Wpis poświęcony książce w Wikipedii (eng)

Gdzie można zamówić książkę:

strona wydawnictwa Verso
strona poświęcona samej książce
Amazon US
Amazon UK
Powell’s Books (US)
W. W. Norton (US)

Poniższy artykuł ukazał się w styczniu, ale jest powód, dla którego zdecydowaliśmy się go tu skopiować. Opisane w nim wyniki badań potwierdzają nieco starsze badania, o których Laura Knight-Jadczyk pisała w trzecim rozdziale swojej książki “The Secret History of the World”, analizując metodę datowania  radiowęglowego. Roboczy przekład książki zaczęliśmy publikować tutaj.
- –

@NASA/JPL-Caltech - artystyczna wizja komety

13 tys. lat temu kometa “udusiła” Amerykę. Drobniutkie kryształki diamentów znalezione w glebie są “mocnym dowodem” na to, że około trzynastu tysięcy lat temu w rejonie Ameryki Północnej doszło do eksplozji komety, która doprowadziła do zmian klimatycznych i wyginięcia dziesiątek gatunków ssaków.
To konkluzje zawarte w najnowszym naukowym raporcie, który sugeruje również, że kataklizm zdziesiątkował populację pierwszych ludzi zamieszkujących ten region, a także wywołał  trwający tysiąc trzysta lat okres chłodów na całym świecie.

Żar jaki powstał w wyniku eksplozji komety doprowadził do stopnienia większości lodowca, który niegdyś pokrywał rejon amerykańskich Wielkich Jezior, wywołując potężną falę powodziową, która podążała w dół rzeki Missisipi. Według naukowców zimna woda z lodowca wpływająca do Zatoki Meksykańskiej doprowadziła do zmian w kierunkach prądów w Oceanie Atlantyckim, a tym samym do zmian klimatycznych na całym świecie. Nastał okres chłodów znany także jako młodszy dryas, który stanowił ostatni zimny epizod ostatniego zlodowacenia.

Zdaniem naukowców, około dwunastu tysięcy dziewięciuset lat temu nad Północną Ameryką pojawił się “należący do rzadkości cały rój komet”, wywołując pożary, z których dym dosłownie “udusił kontynent”, doprowadzając do wyginięcia wielu gatunków zwierząt. Raport to wynik prac grupy ośmiu archeologów i geologów z Uniwersytetów w Oregonie i Kalifornii, Uniwersytetu Północnej Arizony, Uniwersytetu Oklahomy i Uniwersytetu DePaul. Został dziś opublikowany w najnowszym numerze naukowego pisma Nature. Wiadomo, że w momencie “deszczu komet” tereny Północnej Ameryki zamieszkiwane były przez prehistorycznych ludzi – myśliwych i zbieraczy z kultury Clovis, znanej także jako kultura Llano. Ludność kultury Clovis często określana jest mianem Paleoindian. Ich populacja została wówczas zdziesiątkowana.

Naukowcy badali warstwy osadowe sprzed niemal trzynastu tysięcy lat w sześciu różnych miejscach Północnej Ameryki, w tym w Murray Springs w Arizonie, gdzie kiedyś znajdowała się osada kultury Clovis. Każda z badanych warstw osadowych charakteryzowała się dużym stężeniem drobniutkich kawałków diamentów, powstających w wyniku wysokiej temperatury i wysokiego ciśnienia w warunkach uderzenia obiektów kosmicznych.

@University of Oregon - nano diamenty odkryte w Murray Springs, Arizona

- Nanodiamenty, które znaleźliśmy we wszystkich sześciu badanych miejscach znajdują się wyłącznie w warstwie osadowej z okresu młodszego dryasu. Nie było ich ani w warstwach głębszych ani płytszych – podkreśla Douglas Kennet, archeolog z Uniwersytetu Oregonu. – Te odkrycia są bardzo mocnym dowodem na to, że około trzynastu tysięcy lat temu doszło do zderzenia kosmicznego obiektu z ziemią, lub jego eksplozji tuż nad ziemią, które miało ogromne konsekwencje dla środowiska naturalnego, dla roślin, zwierząt i ludzi w całej Północnej Ameryce – dodaje Kennett. Poza Murray Springs w Arizonie, naukowcy prowadzili badania w Bull Creek w Oklahomie, w Gainey w stanie Michigan, Topper w Południowej Karolinie, Lake Hind w kanadyjskiej prowincji Manitoba, oraz w Chobot w kanadyjskiej Albercie.

- -
żródło (za: nieistniejącym już artykułem na Onecie), 02-01-2009
Tłumaczenie: Onet.pl
źródło oryg.: CNN